"ขอโทษนะ แผลมันเจ็บนิดหน่อย ฉัน...ฉันขอตัวกลับห้องไปพักก่อนได้ไหม?" เซี่ยเฉิงหยวนกัดฟันแน่น ราวกับกำลังทนกับความเจ็บปวดมหาศาล สายตาที่มองเสิ่นซูหลี่เต็มไปด้วยคำอ้อนวอน
เสิ่นซูหลี่ไม่สามารถไล่ผู้บาดเจ็บสาหัสออกไปตอนนี้ได้จริงๆ จึงได้แต่พยักหน้ารับ: "ได้"
"ยังไม่ได้กินอะไรเลย ฉันจะยกไปส่งให้ที่ห้อง"
เซี่ยเฉิงหยวนไม่ได้ปฏิเสธ
บาดแผลของเขาแม้จะไม่ได้เจ็บจนทนไม่ไหว แต่ก็ไม่ได้แกล้งทำ มันเจ็บเรื่อยๆ อยู่จริงๆ
เขาจำเป็นต้องเสริมโภชนาการจริงๆ ด้วย เพื่อไม่ให้มีโรคติดตัว และเพื่อที่ในอนาคตจะได้อยู่เคียงข้างนางได้ยาวนาน
เซี่ยเฉิงหยวนกลับไปที่ห้องของตัวเองก่อน
เสิ่นซูหลี่จัดแบ่งอาหารออกมาเป็นส่วนหนึ่ง รีบยกไปส่งให้
เธอเดาว่า คงเป็นเพราะเมื่อครู่เธอปฏิเสธอย่างสุภาพจนเขารู้สึกไม่ดี เลยคิดจะให้เขาอยู่ในห้องเพื่อทำความเข้าใจอารมณ์ของตัวเอง
แต่พอเห็นท่าทางทนเจ็บของเขา เธอก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงเอ่ยถามอย่างลังเล: "ให้ฉัน...ช่วยจัดการแผลให้ใหม่ไหม?"
เซี่ยเฉิงหยวนดีใจระรื่นอยู่ในใจ แต่เพื่อให้ดูสมจริง เขาใช้ผ้าห่มบัง แล้วกดลงไปที่บาดแผลทะลุทรวงอกและบาดแผลมีดที่ขาอย่างแรง
ความเจ็บปวดแล่นเข้ามา เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากทันที ใบหน้าซีดเผือดเอ่ยถาม: "ได้เหรอ? จะ...รบกวนเธอเกินไปไหม?"
เสิ่นซูหลี่เห็นเขาปวดจนเหงื่อแตกพลั่ก ไม่รู้จะให้เขาคิดมากอะไรอีก
"ไม่ต้องพูดมาก รีบถอดเสื้อให้ฉันตรวจดูหน่อย"
เซี่ยเฉิงหยวนปลื้มอกปลื้มใจ แต่สีหน้ากลับทำเป็นเขินอาย
เสิ่นซูหลี่อดกลอกตาไม่ได้ ผู้ชายตัวโตๆ คนนี้ ทำไมเขินอายยิ่งกว่าผู้หญิงอีก
"เร็วเข้า ถ้าไม่เต็มใจจริงๆ ฉันไปละ" เธอทำหน้าตายเฉย ทำท่าจะเดินออกไป
ทันใดนั้นเอง เซี่ยเฉิงหยวนก็กระโดดลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว ปลดกระดุมถอดเสื้ออย่างรวดเร็ว แถมยังถอดเสื้อกล้ามทิ้ง ถึงขั้นเริ่มถอดกางเกงแล้ว
ปากยังไม่ลืมพูด: "ยังไงความบริสุทธิ์ของฉันก็ถูกเธอมองจนหมดแล้ว ไม่กลัวให้เธอมองเป็นครั้งที่สองหรอก"
"ถ้าเธอไม่คบกับฉัน ฉันจะเกาะเธออยู่ที่บ้าน ขอเป็นลูกเขยอยู่บ้านเธอเองแหละ"
เซี่ยเฉิงหยวนไม่ได้พูดเล่นๆ แต่กำลังพูดความในใจด้วยน้ำเสียงแบบพูดเล่น