ชุดที่จูหมิงเยว่ดูแลอย่างดีเลิศมีหนังไก่สีเหลืองติดเปื้อนอยู่ เธอควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว
นางคิดว่าวันนี้เด็กเวรนี่คงออกไปเที่ยวข้างนอกอีก จะไม่กลับมากินข้าวเย็น จึงตั้งใจทำกับข้าวชุดดีๆ นี้ เพื่อจะได้กินกับลูกๆ ของตัวเองอย่างมีความสุขสักมื้อ
กับข้าวดีๆ แบบนี้ นางปั้นปึงทำมาทั้งบ่าย ทั้งหมดก็พังสิ้น!
ใครจะไปคิดว่า ยัยแพศยานี่จะเลือกกลับมาทำให้เจอเข้าเป๊ะแบบนี้!
ถ้ามาก่อนหน้านี้หน่อย นางยังจะแสร้งทำเป็นว่า ทำไว้เพื่อมันโดยเฉพาะได้
ถ้ามาทีหลัง พวกนางกินเสร็จเก็บกวาดเรียบร้อย ก็ไม่มีใครรู้เห็น
แต่ว่ามันดันมาเจอเข้าแบบนี้พอดี!
จูหมิงเยว่มองดูข้าวของที่เละเทะไปหมด ความโกรธพุ่งขึ้นจี๊ดขึ้นสมอง เจ็บใจจนใจหาย ทรวงอกแน่นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
คำด่าอยู่ที่ปาก แต่ถูกนางข่มไว้ เพราะนางรู้ว่า ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะระเบิดออกมา!
นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาก็แดงก้ำขึ้นมาทันที ความโกรธบนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในพริบตา
“อาหลี่ เธอทำแบบนี้หมายความว่าไง? ทำไมเธอถึงได้พูดพลิกโต๊ะก็พลิกโต๊ะได้ลงคอ!”
นางพูดด้วยเสียงสั่น น้ำตามาได้ทันทีแทบไม่ต้องปรุงแต่ง “อาหญิงไม่รู้ว่าเธอจะกลับมาตอนไหน พี่ชายพี่สะใภ้ของเธอทำงานมาทั้งวัน หิวข้าวมาก อาหญิงก็เลยให้พวกเขาลงตะเกียบก่อน……”
“ในครัวอาหญิงแยกไว้ให้เธอแล้ว ยังอุ่นๆ อยู่ด้วยซ้ำ! เธอจะ…… เธอจะไม่ฟังปี่ฟังขลุ่ยแล้วพลิกโต๊ะแบบนี้ได้ยังไง!”
“อาหญิงรับใช้เธอมาเป็นทาสเป็นบ่าวห้าปี ถึงไม่มีคุณความดีก็ยังมีความเหนื่อยยาก ถึงเธอจะไม่นับอาหญิงเป็นแม่แท้ๆ แต่ก็ไม่ควรทำให้นางผู้อาวุโสอัปยศอดสูแบบนี้!”
จูหมิงเยว่ร้องไห้โฮอย่างน่าสงสาร ดูเหมือนได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง ตัวเอียง แล้วก็เอนตัวลงไปในอ้อมแขนของซูหวานหวานที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบเข้าไปรับไว้
ซูหวานหวานรีบประคองนางไว้ น้ำตาก็คลอตามไปด้วย “แม่คะ แม่ลำบากใจแล้ว……”
พอมีจูหมิงเยว่ออกตัวนำ คนอื่นๆ ก็หาเหตุผลที่จะโจมตีได้
ซูฉางอานผลักแว่นตาบนดั้งจมูก ทำเป็นสุภาพบุรุษแล้วพูดเหน็บแนมว่า “ซูหลี่ เธอทำแบบนี้กับแม่ได้ยังไง? แม่เลี้ยงดูครอบครัวนี้มาอย่างยากลำบาก เธอจะใจร้ายกับแม่ได้ยังไง”