ผู้อำนวยการฝางมองดวงตาที่มุ่งมั่นของเสิ่นซูหลี่ รู้ว่าไม่ใช่คำพูดที่เกรงใจเพียงเปล่า ๆ เขารู้ดีว่าหากปฏิเสธอีกก็จะเป็นการทำร้ายน้ำใจอันบริสุทธิ์ของเด็กสาวคนนี้
"ได้! หนูน้อย ความตั้งใจนี้พวกเรารับไว้!" เขาลุกขึ้นยืน ทำงานอย่างรวดเร็ว "ฉันจะไปร่างสัญญาเดี๋ยวนี้ เรามาตกลงเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นกันตอนนี้เลย!"
ผู้อำนวยการฝางอารมณ์ดีมากในตอนนี้
เพราะเขาประทับใจในความห่วงใยและน้ำใจของเพื่อนร่วมงานหนุ่มสาวคนหนึ่ง
แน่นอนว่า
ก็เพราะเขาไม่คิดว่าการเช่าบ้านในราคาเพียงเดือนละ 100 หยวนจะสำเร็จได้
หนุ่ม ๆ ที่ยังไม่ได้แต่งงานในหน่วยงานก็สามารถแต่งงานได้อย่างสบายใจแล้ว
เพิ่งจะเดินออกไปได้สองก้าว เขาก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว ราวกับนึกขึ้นได้ถึงปัญหาสำคัญ แล้วถามต่อทันทีว่า "เฮ้ หนูตั้งใจจะเช่านานแค่ไหน?"
ถ้าเช่าแค่สามถึงห้าปี พอเธอเก็บบ้านคืน ทุกคนเพิ่งจะย้ายเข้าไปตั้งหลักได้ก็ต้องย้ายออกอีก ไม่ใช่เหนื่อยเปล่าหรอกหรือ?
"ก็เช่าชั่วคราว 20 ปีก่อนละกันค่ะ" เสิ่นซูหลี่ยิ้มจนตาหยี "คิดว่า 20 ปีน่าจะเพียงพอให้ทุกคนหาบ้านที่เหมาะสมและย้ายออกไปได้แล้ว"
"ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันว่าจะต่อสัญญาหรือไม่ คุณว่ายังไงคะ?"
20 ปีเพียงพอที่จะเลี้ยงเด็กทารกคนหนึ่งให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว
ถ้ายังหาบ้านไม่ได้อีก ก็คงโทษเธอไม่ได้แล้ว
ตอนที่เสิ่นซูหลี่ตายในชาติก่อนคือปี 1981 ซึ่งก็คืออีก 15 ปีหลังจากนี้
ตอนนั้นขบวนการปฏิวัติยุติลงไปนานแล้ว เศรษฐกิจในประเทศกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว ราคาที่ดินและบ้านพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั่วประเทศกำลังพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ที่อยู่อาศัยจะไม่ตึงตัวเหมือนตอนนี้อีกแล้ว
20 ปีนั้นนานเพียงพอแล้ว
20 ปี!
ผู้อำนวยการฝางและจี๋รั่วหยุนรู้สึกสะเทือนใจอีกครั้ง