เซี่ยเฉิงหยวนสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเธอผิดปกติ จึงรู้ว่าซูหยุนไห่ต้องซ่อนความลับใหญ่หลวงเอาไว้แน่นอน
เขาเป็นห่วงว่าเสิ่นซูหลี่จะเสียเปรียบ จึงรีบลุกขึ้นเดินตามติดเธอ คอยเป็นหลักพิงที่มั่นคงที่สุดให้เธอ
“ลูกสาวใจทราม แกจะทำอะไร!” ซูหยุนไห่ไม่เคยเห็นสายตาที่สงบนิ่งเช่นนี้มาก่อน ดวงตาหยกงดงามคู่นั้นไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้เขาหนาวเยือกไปถึงกระดูก
“ฉันเตือนแกไว้ รีบหาวิธีพาฉันออกจากที่บ้า ๆ นี่ซะ! ฉันเป็นพ่อแท้ ๆ ของแก! เป็นญาติเพียงคนเดียวที่แกมีบนโลกนี้!”
ญาติเพียงคนเดียวหรือ?
คำพูดไม่กี่คำนี้ราวกับเหล็กร้อนแดง กรีดเผาหัวใจของเสิ่นซูหลี่อย่างเจ็บแสบ
ขอบตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที!
เธอรู้ว่าแม่อาจจะ... กลับมาไม่ได้อีกแล้วจริง ๆ!
จังหวะที่ซูหยุนไห้อ้าปากจะโวยวายต่อ เสิ่นซูหลี่ก็ลงมือ
ซูหยุนไห่รู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือน จากนั้นก็ถูกมือเย็นเฉียบบีบกรามล่างไว้แน่น แรงมหาศาลจนเขาดิ้นไม่หลุด
ทันใดนั้น ยาเม็ดสีดำเม็ดหนึ่งก็ถูกยัดเข้าคอเขาอย่างฝืนใจ ก่อนจะไหลลงไปพร้อมน้ำลาย
“แค่ก ๆ ๆ! ลูกสาวใจทราม! แกให้ฉันกินอะไร!”
ซูหยุนไห่รู้สึกเย็นวาบในลำคอ ก่อนที่สิ่งนั้นจะไหลลงไป เขาตกใจจนแทบสิ้นสติ ใช้มือที่ถูกมัดพยายามล้วงปากอย่างบ้าคลั่ง หวังจะคายมันออกมา
มุมปากของเสิ่นซูหลี่ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาแฝงความเหี้ยมเกรียม “อย่าเสียแรงเลย ยาเม็ดละลายทันทีที่เข้าปาก แค่สัมผัสเพียงนิดเดียว ต่อให้เป็นผู้วิเศษก็ช่วยไม่ได้”
เธอค่อย ๆ ชูนิ้วทั้งห้าขึ้น “แกเหลือเวลาอีกห้านาที ถ้าคำตอบของแกทำให้ฉันพอใจ ฉันอาจพิจารณาให้ยาแก้พิษ ไม่อย่างนั้นก็รอลิ้มรสความทรมานเหมือนมดนับหมื่นกัดกินกระดูกได้เลย”
แน่นอนว่าเสิ่นซูหลี่แค่ขู่เขาเท่านั้น
เธอเพียงแค่ป้อนยาเม็ดคันให้เขาหนึ่งเม็ด ยาเม็ดนี้ทำให้เขาคันไปทั้งตัวอย่างทรมาน แต่ก็ทำให้เขาเข้าใจผิดว่ากินอะไรที่ถึงตายเข้าไป
ซูหยุนไห่รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที!
ลูกสาวใจทรามคนนี้ไปเอาของแบบนี้มาจากไหนกัน!
บางทีเธออาจแค่เอาลูกอมอะไรสักอย่างมาหลอกเขาก็ได้!