ช่วงบ่าย หลังจากนำมาสคอตไปส่งที่ฝ่ายดูแลหอพักกับซีหรานแล้ว ฝูสุยก็ลากกระเป๋าเดินทางออกจากโรงเรียน
ช่วงปิดเทอมของโรงเรียนถงฮวาไม่อนุญาตให้นักเรียนพักอยู่ในโรงเรียน ฝูสุยจึงหางานพิเศษที่มีอาหารและที่พักให้
โรงพยาบาลเทียนหลง
แม้จะเรียกว่าโรงพยาบาล แต่จริง ๆ แล้วเป็นเพียงตึกห้าชั้น
ชั้นหนึ่งเป็นแผนกผู้ป่วยนอกกับห้องยา ชั้นสองเป็นแผนกอุบัติเหตุ ชั้นสามเป็นแผนกโรคภายใน ชั้นสี่เป็นแผนกกระดูก ชั้นห้าเป็นแผนกสมอง
ฝูสุยสมัครตำแหน่งแพทย์แผนกอุบัติเหตุ
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เธอลากกระเป๋าเดินทางขึ้นไปชั้นสอง แล้วเดินไปยังห้องทำงานหัวหน้าแผนก
เธอเคาะประตู พอได้รับอนุญาตก็ผลักประตูเข้าไป “สวัสดีค่ะ ฉันฝูสุย คนที่นัดมาสัมภาษณ์ไว้ก่อนหน้านี้ค่ะ”
หัวหน้าแผนกเป็นผู้หญิงวัยสามสิบกว่า ผมยาวหยักศกเล็กน้อยปล่อยสยาย นั่งเอนตัวอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้หมุน
เมื่อฝูสุยเข้ามา สายตาของอีกฝ่ายก็จับจ้องเธอ กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า มือขวาถือปากกาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “เรียกไพ่จิตวิญญาณออกมาให้ดูหน่อย”
ฝูสุยทำตาม เรียกไพ่จิตวิญญาณหนี่วาออกมา
แววตาของหัวหน้าแผนกวูบไหว “ไม่เลวเลย ไพ่จิตวิญญาณระดับสูงมาก”
“ตามฉันมา” หัวหน้าแผนกลุกขึ้น พาฝูสุยไปยังจุดรับผู้ป่วย
“คนไข้ตรงนั้น เธอลองรักษาเขาดู” เธอยื่นมือเรียวยาวขาวผ่องชี้ไปยังคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียง ร่างกายมีบาดแผลฉีกแยกทั่วตัว
ฝูสุยพยักหน้า เดินไปที่ข้างเตียง
“ซ่อมแซม”
แสงจาง ๆ ปกคลุมบาดแผลบนร่างคนไข้ เพียงไม่นาน ฝูสุยก็เก็บไพ่กลับ บาดแผลฉีกแยกบนตัวคนไข้สมานสนิทแล้ว
“ไม่เลว” หัวหน้าแผนกเดินเข้ามาตรวจดู “ความสามารถในการรักษาของเธอเก่งมาก อยู่ทำงานที่นี่ได้”
“ฉันชื่อซูอวี้ ต่อไปเรียกฉันว่าหัวหน้าซูก็แล้วกัน ถ้ามีคนไข้ที่เธอจัดการได้ก็รักษาเอง ถ้าจัดการไม่ไหวค่อยไปเรียกฉันที่ห้องทำงาน”