ภายในถ้ำ เย่เฉินหยิบเตาหลอมแก่นออกมา พลังปราณไหลเข้าสู่เตา แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงหลอมยา เขานำสมุนไพรวิเศษออกมา แล้วใส่ลงไปทีละชนิดตามลำดับในตำรับยา
“ผลหงจิง ดอกชื่อหยาง หญ้าเยวี่ยหยาง...”
เปลวเพลิงร้อนแรงแผดเผาสมุนไพร ไม่นานสมุนไพรทั้งหมดก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำยาแก่นบริสุทธิ์หลายสาย เย่เฉินควบคุมน้ำยาแก่นกว่าสิบกลุ่ม ใช้พลังวิญญาณขับเคลื่อนให้ค่อย ๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน
ปัง!
เสียงทึบดังขึ้น เปลวควันดำสายหนึ่งพวยพุ่งออกจากเตาหลอมแก่น เย่เฉินถูกควันรมจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เขาทบทวนทุกขั้นตอนอย่างละเอียด เงียบงันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนดวงตาจะพลันส่องประกาย
“ข้าเข้าใจแล้ว ตอนหลอมรวมกัน พลังวิญญาณกระจายไม่สม่ำเสมอ จึงทำให้ล้มเหลว”
การสกัดสมุนไพรเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา แต่ตอนหลอมรวมต้องกระจายพลังวิญญาณไปยังสมุนไพรแต่ละชนิดอย่างสม่ำเสมอ แม้เย่เฉินจะมีพลังวิญญาณแข็งแกร่งยิ่ง และได้รับอาถรรพ์แห่งเม็ดยาเทพมาแล้ว ทว่าอย่างไรก็เป็นครั้งแรกที่เขาหลอมยา ฝีมือจึงยังไม่ชำนาญนัก
หลังจากนั้น เย่เฉินลองทำซ้ำหลายครั้ง ในที่สุดหลังจากล้มเหลวกว่าสิบครั้ง กลิ่นหอมเข้มข้นของเม็ดยาก็ลอยออกมาจากเตาหลอมแก่น
“ฮ่าฮ่า สำเร็จแล้ว”
เย่เฉินรีบร้อนนำเม็ดยาชุดแรกที่ตนหลอมออกมา มีทั้งหมดสิบเม็ด ผิวเม็ดยาขรุขระไม่เรียบ และมีสีดำอยู่ถึงเจ็ดส่วน
“เม็ดยารักษาบาดแผลขั้นหนึ่ง เม็ดยาฟื้นฟูร่าง มีสิ่งเจือปนถึงเจ็ดส่วน คุณภาพต่ำ”
เย่เฉินพึมพำกับตนเอง ตามบันทึกในอาถรรพ์แห่งเม็ดยาเทพ เขาพอจะดูคุณภาพของเม็ดยาออก เม็ดยาที่มีสิ่งเจือปนเจ็ดส่วนจัดเป็นเม็ดยาคุณภาพต่ำ สามส่วนเป็นคุณภาพกลาง หนึ่งส่วนเป็นคุณภาพสูง หากปราศจากสิ่งเจือปนโดยสิ้นเชิง ก็จะเป็นเม็ดยาสมบูรณ์แบบ ทว่าการไปให้ถึงคุณภาพสมบูรณ์แบบแทบเป็นไปไม่ได้เลย ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ผู้ที่สามารถหลอมเม็ดยาสมบูรณ์แบบในทวีปจิ่วโจวมีเพียงหยิบมือ แม้จะเป็นเม็ดยาระดับต่ำก็ตาม