เวทีในสนามกีฬาในร่มยานโจวใหญ่กว่าที่พวกเทรนนี่จินตนาการไว้เสียอีก
ทีมรายการเหมาสนามทั้งหมดไว้ เบาะที่นั่งผู้ชมเดิมจมหายไปในความมืด มีเพียงเวทีขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ตรงกลางสว่างจ้าจนแสบตา
เวทีถูกออกแบบเป็นขั้นบันไดไล่สูงขึ้นไป ด้านหน้าสุดเป็นเวทีหลักรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนที่ยื่นออกมา ส่วนด้านหลังก็ค่อย ๆ สูงขึ้นตามลำดับ
เทรนนี่จากชั้นเอ บี และซีทยอยขึ้นเวทีตามตำแหน่งที่จัดไว้ล่วงหน้า
ตำแหน่งของเจียงตู้สังเกตได้ง่ายที่สุด
ตรงกลางที่สุด ด้านหน้าที่สุด และเป็นตำแหน่งเดียวบนเวทีที่ยื่นออกมาข้างหน้าอีกครึ่งก้าว
จุดกลางเวทีของเพลงประจำรายการ
เขาหยุดตรงหน้าแถบเทปกาวเรืองแสงที่ติดชื่อของตัวเองไว้บนพื้น ก้มลงตรวจดูตำแหน่งอีกครั้ง
เมื่อยืนประจำที่แล้วเงยหน้าขึ้น กล้องแทบทุกตัวที่อยู่ตรงหน้าก็หันมาทางนี้
มีทั้งกล้องประจำที่ กล้องเคลื่อนที่บนราง และแขนกล้องอีกสองตัวที่ข้างเวที แขนกลขนาดมหึมาลอยอยู่กลางอากาศ ค่อย ๆ กวาดผ่านเหนือศีรษะทุกคนตามการปรับตั้งของทีมงาน
เจียงตู้เงยหน้ามอง
เทียบกับตอนถ่ายเวทีแรกที่มีกล้องประจำที่เพียงตัวเดียว ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าซับซ้อนกว่ามาก
“ทุกคนอย่าเพิ่งขยับนะ!”
เฉินเว่ย์กั๋วถือโทรโข่งเดินลงไปใต้เวที เสียงของเขาดังก้องไปทั่วสนามผ่านลำโพง
เหล่าเทรนนี่ที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงอื้ออึงพลันเงียบลงทันที
“ขออธิบายวิธีถ่ายทำวันนี้ก่อน”
เฉินเว่ย์กั๋วยกมือชี้ไปข้างหน้า
“เพลงประจำรายการไม่ได้ถ่ายด้วยกล้องตำแหน่งเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ เดี๋ยวพวกนายอาจต้องเต้นท่อนเดิมซ้ำหลายรอบ แต่ละรอบถ่ายไม่เหมือนกัน”
“รอบแรกถ่ายภาพกว้าง แขนกล้องจะเคลื่อนผ่านเหนือศีรษะพวกนาย”
“รอบที่สอง กล้องหลักจะดันเข้ามาจากตรงกลาง”
“รอบที่สาม กล้องบนรางทั้งซ้ายและขวาจะตามถ่าย”
“ยังมีมุมด้านข้าง มุมสูง ช็อตแยกชั้น และภาพระยะใกล้ของเทรนนี่บางคนด้วย”
บนเวทีมีเสียงสูดหายใจเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมกัน
มีคนอดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า “งั้นต้องเต้นกี่รอบเนี่ย?”
เฉินเว่ย์กั๋วได้ยินเข้าก็ยิ้ม
“ถามได้ดี”
“ขึ้นอยู่กับผลงานของพวกนาย”
เขาหยุดไปหนึ่งวินาที ก่อนเสริมว่า “เต้นได้ดี สักสิบกว่ารอบก็น่าจะพอ ถ้าเต้นไม่ดี...”
เฉินเว่ย์กั๋วลากเสียงยาว