ราวสามโมง ผู้กำกับถึงประกาศว่าถ่ายทำเสร็จแล้ว
ทันทีที่ผู้กำกับตะโกนว่า “ผ่าน” ก็มีคนบนเวทีทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น ไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองอีกต่อไป
เซินสวี่ทำท่าเกินจริงเป็นพิเศษ
พอดนตรีหยุด เขาก็เอนตัวล้มไปด้านหลังตามแรง กางแขนทั้งสองข้างออก หลับตาพึมพำกับตัวเองว่า “จบสักที……”
น้ำเสียงฟังดูราวกับเพิ่งหนีรอดจากความเป็นความตายมา ไม่ใช่เพิ่งถ่ายเพลงประจำรายการเสร็จ
ซีจิ่งเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มมองเขาสองวินาที ก่อนขมวดคิ้วเตือนว่า “พื้นสกปรกนะ”
“สกปรกก็ช่างเถอะ”
เซินสวี่ไม่แม้แต่จะลืมตา ตอนนี้เขาไม่มีแรงสนใจอะไรแล้ว แค่อยากนอนพักสักหน่อย
เจียงตู้ยืนนิ่งอยู่กับที่สองสามวินาที ก่อนค่อย ๆ เดินไปนั่งตรงขอบเวที
เขาเองก็เหนื่อยมากเหมือนกัน เพียงแต่เมื่อเทียบกับเซินสวี่และคนอื่น ๆ แล้ว เขาไม่ค่อยชินกับการแสดงความเหนื่อยล้าออกมา
ตอนนั่งลงนี่เอง เจียงตู้ถึงรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างหนักอึ้ง
หัวใจยังคงเต้นเร็ว
เหงื่อไหลลงมาตามขมับ ซึมเข้าไปในคอเสื้อ เขาดึงเนกไทออกอย่างลวก ๆ แล้วปลดกระดุมเม็ดบนสุดสองเม็ด ถึงค่อยรู้สึกว่าหายใจได้สะดวกขึ้น
เขาหมุนเปิดขวดน้ำ จิบไปสองสามอึก กำลังจะไปพิงขั้นบันไดด้านหลังเพื่อพักสักครู่ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเฉินเว่ย์กั๋วดังมาจากใต้เวที
“ทุกคนพักสิบห้านาที”
“อีกสิบห้านาทีเก็บของ เตรียมย้ายสถานที่ถ่ายทำ”
“……”
บนเวทีเงียบไปชั่วขณะ
ย้ายสถานที่ถ่ายทำ?
ผ่านไปสองวินาที ทุกคนถึงทยอยได้สติ
—เหมือนก่อนออกเดินทางเมื่อเช้า ผู้กำกับจะเคยบอกจริง ๆ ว่าวันนี้พวกเขาต้องถ่ายทำมากกว่าหนึ่งสถานที่