เมืองเยี้ยนโจว เขตสร้างสรรค์ฮว่าอิง
เขตสร้างสรรค์ฮว่าอิงเป็นที่ตั้งของบริษัทบันเทิงมากมาย มักมีดาราหรือดาวรุ่งในอนาคตเดินผ่านไปมาอยู่เสมอ
ตามหลักแล้ว พนักงานที่ทำงานที่นี่น่าจะชินตากับหนุ่มหล่อสาวสวยไปแล้ว แต่ภาพคึกคักอลังการอย่างวันนี้ แม้แต่พวกเขาก็ยังแทบไม่เคยเห็นมาก่อน
“นี่มันอะไรกัน คนนี้คนที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย” เฉินเคอ พนักงานร้านกาแฟแห่งหนึ่งในเขต อดไม่ได้ที่จะกระซิบถามเพื่อนร่วมงาน “วันนี้ทำไมมีหนุ่มหล่อเยอะขนาดนี้”
เพื่อนร่วมงานรู้ข่าวไวกว่าเธอ “เหมือนวันนี้จะมีออดิชันรายการเฟ้นหาบอยแบนด์ จัดที่ค่ายเฮิงซิงเอนเตอร์เทนเมนต์น่ะ”
“คุณภาพเทรนนี่สมัยนี้สูงขนาดนี้เลยเหรอ” เฉินเคอแทบไม่อยากเชื่อ “ฉันว่ามีหลายคนหล่อใช้ได้เลยนะ”
เฉินเคอเช็ดเครื่องชงกาแฟไปพลาง พยักพเยิดไปทางประตูพลาง “เมื่อกี้ไม่เห็นคนที่เดินผ่านไปเหรอ ผมสีเทาเงินทั้งหัวเลย ดูดีใช้ได้เลยนะ”
พี่หลิน เพื่อนร่วมงานที่กำลังบดเมล็ดกาแฟอยู่ ได้ยินแล้วก็หัวเราะหึ “คนนั้นฉันเห็นแล้ว แต่งหน้าจัดกว่าฉันอีก รองพื้นหนาจนขูดไปฉาบกำแพงได้เลย”
เฉินเคอถูกสวนจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “แล้วคนที่เดินผ่านไปก่อนหน้านั้นล่ะ คนที่ใส่เสื้อแจ็กเก็ตยีนส์น่ะ หน้าสดใช่ไหม? เครื่องหน้าดีจริง ๆ นะ”
“คนนั้นก็ใช้ได้” พี่หลินวิจารณ์อย่างเป็นกลาง “แค่เตี้ยไปหน่อย กะด้วยสายตาสูงสุดก็หนึ่งร้อยเจ็ดสิบสอง ไอดอลชายสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสอง พอขึ้นเวทีไปยืนข้างใครก็ดูเหมือนแอ่ง”
คราวนี้เฉินเคอเถียงไม่ออกจริง ๆ เธอโยนผ้าเช็ดลงอ่างล้างจาน ใช้สองมือเท้าขอบเคาน์เตอร์แล้วถอนหายใจ “พี่หลินสายตาสูงเกินไปแล้ว ฉันว่าคนชุดนี้คุณภาพดีใช้ได้เลยนะ”
“ก็เพราะเธอเพิ่งเข้าทำงานได้ครึ่งปีไง” พี่หลินพูดอย่างสุขุม “เธอยังไม่เคยเห็นตอนหลวนหยวนไป๋มาบริษัทเมื่อปีก่อน ประตูหน้าคนแน่นจนแทบขยับไม่ได้ เรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจากฝ่ายอาคารมาช่วยก็เกือบจัดการไม่ไหว”
เฉินเคอกำลังจะถามต่อ แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของร้านกาแฟ ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างขึ้นมาทันที
“เป็นอะไรไป” พี่หลินเห็นท่าทางผิดปกติของเธอ จึงมองตามสายตาออกไป