หนึ่งเดือนก่อนเริ่มถ่ายทำรายการอย่างเป็นทางการ เจียงตู้อยู่แต่ในพื้นที่เรียนรู้เพื่อเตรียมเวทีแรก ยกเว้นวันที่ต้องไปถ่ายรูปประจำตัวของรายการ
วันถ่ายทำ เขาลากกระเป๋าเดินทางมายังจุดนัดพบที่ทีมงานกำหนดไว้ รถบัสสามคันที่ติดโลโก้รายการจอดรออยู่ริมถนน
“คุณเจียงตู้ใช่ไหมครับ?” ก่อนที่เขาจะเดินไปถึงรถบัส ก็มีคนโบกมือทักทายมาจากระยะไกล
เจียงตู้ลากกระเป๋าเร่งฝีเท้าเข้าไปเงียบ ๆ พอเข้าใกล้ก็เห็นว่าหนุ่มที่ทักเขามีบัตรพนักงานคล้องคออยู่ เป็นเจ้าหน้าที่ของทีมงานนั่นเอง
“สวัสดีครับ” เขาพยักหน้าให้อย่างสุภาพ
เจ้าหน้าที่ผายมือเชื้อเชิญเขาขึ้นรถอย่างกระตือรือร้น “ผมเป็นแม่กองดูแลนักแสดงฝึกหัดของรายการครับ ตอนนี้คนยังมาไม่ครบ รอทุกคนมาครบแล้วเราค่อยออกเดินทางกัน”
เจียงตู้ก้าวขึ้นรถบัสคันแรกตามที่เจ้าหน้าที่แนะนำ
ภายในรถเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ตัดกับอากาศร้อนอบอ้าวของเดือนมิถุนายนอย่างชัดเจน
เขาเงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ รถบัสที่จุคนได้มากกว่าสี่สิบคนมีคนนั่งเกือบเต็มแล้ว เด็กหนุ่มหน้าตาหลากหลายกระจายกันอยู่ตามที่นั่ง แต่ไม่มีใครเอ่ยปากพูด
ทันทีที่เขาขึ้นรถ สายตานับไม่ถ้วนก็หันมามองเขาพร้อมกัน สายตากว่าสี่สิบคู่สร้างแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น
เมื่อถูกกดดันเช่นนี้ เจียงตู้ก็ลังเลเล็กน้อย เขาพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้ดูงุนงงจนเกินไป
เขายืนนิ่งสีหน้าไร้อารมณ์อยู่ตรงทางเดินด้านหน้าสุดของรถ ท่าทางดูไม่ต่างจากปกติ หลังตรง คางก้มลงเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันกวาดมองภายในรถอย่างเย็นชา ไม่ว่าใครมองก็เห็นว่าเขาดูสงบนิ่งไม่หวั่นไหว