การถ่ายทำเวทีแรกกินเวลาไปแปดเก้าชั่วโมง ต่อให้เป็นคนที่มีพลังงานเหลือล้นก็ยังทนความเหนื่อยล้าขนาดนี้ไม่ไหว เหล่าเทรนนี่อาบน้ำแปรงฟันเสร็จก็พากันเข้านอน
รุ่งเช้าวันถัดมา หกโมงตรง
เสียงเปิดตู้เสื้อผ้าดังขึ้นในห้องพัก 601 แม้คนที่ลงมือจะจงใจทำให้เบาที่สุดแล้ว แต่ในห้องพักอันเงียบสงบก็ยังทิ้งร่องรอยเอาไว้
เจียงตู้ลืมตาขึ้น
ปกติเขาเป็นคนหลับไม่สนิท แค่มีเสียงรบกวนนิดหน่อยก็สะดุ้งตื่นแล้ว
สายตาที่ค่อย ๆ เคลื่อนยังจับภาพได้ไม่ชัดนัก ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างเดียวในห้องซึ่งกำลังขยับตัว
คือซีจิ่งเยว่
เขายืนอยู่ข้างเตียงริมหน้าต่าง หันหลังให้เจียงตู้ กำลังหยิบเสื้อผ้าออกจากตู้
ทุกการเคลื่อนไหวแผ่วเบา เขาใช้ปลายนิ้วดันบานตู้เสื้อผ้าไว้ ตอนปิดจึงมีเพียงเสียงทึบเบา ๆ ดังขึ้นครั้งหนึ่ง
เจียงตู้เห็นเขาวางเสื้อผ้าที่หยิบออกมาพาดบนพนักเก้าอี้อย่างเบามือ จากนั้นก็ยกมือจับคอเสื้อด้านหลังของชุดนอนแล้วดึงขึ้นในคราวเดียว สะบักของเขาหุบเข้าหากันตามจังหวะการเคลื่อนไหว กล้ามเนื้อหลังเกร็งเป็นเส้นโค้งเรียวสวยสองเส้น
เจียงตู้ไม่ได้ส่งเสียง เพียงนอนนิ่งมองแผ่นหลังของเขาอย่างเหม่อลอย สมองยังทำงานได้ไม่เต็มที่ สัญญาณภาพที่รับเข้ามาจึงถูกประมวลผลช้ากว่าปกติไปหลายจังหวะ
สิ่งที่เขาเห็นคือร่างกายที่ฝึกมาอย่างงดงาม กล้ามเนื้อเป็นเส้นชัดเจนแต่ไม่มากเกินไป เป็นรูปร่างที่ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างเป็นระบบมาเป็นเวลานานจึงจะได้มา
ตอนซีจิ่งเยว่หันกลับไปหยิบชุดซ้อมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกันกลางห้องที่สว่างสลัว
เจียงตู้นอนตะแคงอยู่บนเตียง สีหน้าว่างเปล่า ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่งจนมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร