“เดี๋ยวพอประกาศเรียกชื่อ เทรนนี่ก็เข้าไปได้เลย” เฉินเว่ย์กั๋ว ผู้กำกับใหญ่ที่เจียงตู้เคยเจอตอนสัมภาษณ์ ชูโทรโข่งตะโกนอยู่ตรงหน้าสุดของห้องรอเวที
“เข้าไปแล้วเลือกระดับเพื่อประเมินตัวเอง จะพูดความรู้สึกกับกล้องสักหน่อยก็ได้” เขาดูกระวนกระวาย ต่างจากตอนสัมภาษณ์ราวกับเป็นคนละคน “คนที่แต่งหน้าทำผมเสร็จแล้วรีบเข้าไปเลย อย่าอืดอาด ทุกคนกำลังรอพวกแกอยู่!”
จากห้องรอเวทีไปห้องบันทึกภาพต้องเดินผ่านทางเดินกว้าง บนทางเดินมีโต๊ะยาวตัวหนึ่งวางอยู่ บนนั้นมีกองป้ายชื่อทรงกลมซ้อนกันหลายกอง เขียนระดับเอ บี ซี ดี และเอฟไว้ตามลำดับ
เทรนนี่ต้องเลือกระดับความสามารถจากทั้งห้านี้เพื่อประเมินตัวเอง
“กลุ่มแรก เทรนนี่อิสระ—”
“เจียงตู้ เสิ่นจิ้นเหมียน เซินสวี่ หยวนซือฉวน”
เสียงของทีมงานดังมาจากลำโพง ห้องรอเวทีเงียบลงชั่วขณะ
เจียงตู้ก้าวออกมาจากฝูงชน เจียงหยางที่อยู่ข้าง ๆ เงยหน้ามองเขา ยื่นมือให้กำลังใจเล็กน้อย “สู้ ๆ!”
เจียงตู้ก้มมองเขาแวบหนึ่ง พยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปทางประตูห้องรอเวที ด้านหลังมีหนุ่มอีกสามคนที่ถูกเรียกชื่อเหมือนกัน ทั้งสี่คนเดินเรียงกันเป็นแถวเล็ก ๆ โดยไม่ต้องพูดอะไร
สุดทางเดินคือประตูห้องบันทึกภาพ โต๊ะยาวที่วางป้ายชื่อระดับตั้งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน
ป้ายชื่อทรงกลมเรียงตามลำดับตัวอักษร เออยู่หน้าสุด ส่วนเอฟอยู่ท้ายสุด
เลือกระดับเพื่อประเมินตัวเอง
ขั้นตอนนี้ดูเหมือนง่าย แต่แท้จริงแล้วแฝงกลเม็ดไว้ไม่น้อย เลือกระดับสูงเกินไป ถ้าผลงานบนเวทีแรกตามไม่ทันคนอื่นก็จะโดนด่าว่าประเมินตัวเองสูงเกินไป เลือกระดับต่ำเกินไป พอกล้องกวาดมา ก็ไม่มีประเด็นให้พูดถึง อาจถูกมองข้ามไปง่าย ๆ