เมื่อคืนเจียงหยางกับเซินสวี่คุยกันถูกคอที่โรงอาหาร ทั้งคู่เห็นพ้องกันทันทีว่าจะตั้งวงเล่นเกม เลยคิดชวนคนสักสองสามคนมาเล่นไวรัสมนุษย์กันที่หอพัก
กลัวว่าเสียงจะดังไปรบกวนคนห้องข้าง ๆ ก็เลยชวนพวกเขามาเล่นด้วยกันเสียเลย
ตอนนี้มีคนจากชั้นเอ 7 คน บวกกับเซินสวี่ ซีจิ่งเยว่ เสี่ยอวี้หยาง และเพื่อนที่เจียงหยางรู้จักในชั้นบีอย่างเหยียนลู่ หลิวจิ้นหยวนกับเซี่ยงเช่อ
เล่นไวรัสมนุษย์กันจนดึกดื่น พอเห็นเข็มนาฬิกาเลยสองทุ่มไปแล้ว ถึงมีคนทนไม่ไหวร้องขอให้หยุด
ดึกมากแล้ว เทรนนี่ชั้นบีหลายคนกลับห้องตัวเองไม่สะดวก เพราะกลัวจะรบกวนเพื่อนร่วมห้องที่กำลังพักผ่อน ทุกคนจึงเบียดกันในห้อง 601 กับ 602 พอให้นอนผ่านคืนนี้ไปได้
เจียงหยางกับเซินสวี่ สองคนที่เป็นผู้ริเริ่มเล่นกันอย่างสนุกที่สุด แทบไม่พลาดสักรอบ สุดท้ายถึงได้หาวหวอดอย่างพึงพอใจแล้วบอกว่าควรเข้านอนได้แล้ว
เดิมทีเจียงตู้ไม่ได้กระตือรือร้นอะไรนัก แต่พอทนเสียงอ้อนวอนของคนทั้งกลุ่มไม่ไหว จึงยอมมาร่วมวงเล่นด้วยสองสามรอบ
ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะบังเอิญได้เป็นมนุษย์หมาป่าถึงสองรอบ ตอนทุกคนรุมถามและสงสัย เขาก็อาศัยสีหน้าสงบนิ่งหลอกทุกคนได้สำเร็จ
เซินสวี่โมโหจนร้องว่า “เห็นดูซื่อ ๆ แบบนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเล่นละครเก่งขนาดนี้”
เจียงตู้พยักหน้าเรียบ ๆ ไม่คิดจะเถียงเอาชนะด้วยคำพูด กลับยิ่งทำให้เซินสวี่โมโหกว่าเดิม