ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากันอยู่ข้างเคาน์เตอร์ร้านย่างเนื้อ ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันไม่กะพริบ
ซูเจอไม่คิดเลยว่าวันนี้เขากับควีนความงามคนนี้จะมีวาสนาต่อกันลึกซึ้งถึงขั้นนี้
ตั้งแต่ห้องอุปกรณ์ในตอนเช้า มาถึงทางเดินในตอนบ่าย แล้วก็ทางเดินใต้ร่มไม้
ตอนนี้ยังมาเจอกันที่ร้านย่างเนื้อนอกมหาวิทยาลัยอีก
จำนวนครั้งที่เจอกันตลอดวันนี้ มากกว่าจำนวนครั้งที่เขาเจอเซียจือเวย์รวมกันตลอดสี่ปีที่เรียนมหาวิทยาลัยในชาติก่อนเสียอีก
เห็นได้ชัดว่าเซียจือเวย์เองก็ไม่คาดคิดว่าจะเจอซูเจอที่นี่
เธอเผลอถอยหลังไปเกือบครึ่งก้าว จานหลายใบที่ถืออยู่ในมือก็เริ่มส่ายไปมาอย่างไม่มั่นคงอีกครั้ง
เห็นดังนั้น ซูเจอรีบยื่นมือไปประคองก้นจานไว้ “ระวังหน่อย อย่าทำหล่นอีกล่ะ”
“อืม ขอบคุ...”
เซียจือเวย์กำลังจะเอ่ยปาก แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอพูดขอบคุณซูเจอไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
เธอจำได้แม่นว่าตอนบ่ายซูเจอยังบ่นเธอเป็นพิเศษว่าเอาแต่พูดขอบคุณมากเกินไป
เขาไม่ชอบให้เธอเอาแต่ขอบคุณ
ดังนั้นคำว่า “คุณ” ที่เหลือยังไม่ทันหลุดจากปาก เซียจือเวย์ก็ฝืนหุบปากลง
เธอเม้มปากยืนอยู่กับที่ มีท่าทางเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด
ซูเจอไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีขัดเขินของเธอ ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ผ้ากันเปื้อนบนตัวเซียจือเวย์กับจานอาหารในมือเธอ
ดูท่าเดาเมื่อเช้าของเขาจะถูกแล้ว ฐานะทางบ้านของเซียจือเวย์คงไม่ค่อยดีจริง ๆ