หลังเพิ่มเพื่อนกันแล้ว ทั้งสองก็เดินต่อไปทางร้านย่างเนื้อ
ก่อนที่ซูเจอกับเซียจือเวย์จะเป็นเพื่อนกัน เขาก็เคยคาดเดาเรื่องฐานะทางบ้านของเธออยู่บ่อย ๆ เพียงแต่ด้วยมารยาทและเพราะสถานะของตัวเอง เขาจึงไม่เคยถามเธอเลย
ตอนนี้พวกเขาเป็นเพื่อนกันแล้ว เขาก็อยากถามเรื่องพวกนี้จากเซียจือเวย์ตามธรรมดา
ถ้าทำได้ เขาก็อยากช่วยเธอเท่าที่ตัวเองพอจะช่วยได้
ซูเจอจึงถามขึ้นมาลอย ๆ ระหว่างเดินว่า “เออ เซียจือเวย์ ในเมื่อเธอขัดสนขนาดนี้ เวลาว่างก็เอาไปทำงานพิเศษหมด แล้วทำไมยังเลือกเช่าห้องอยู่ข้างนอกล่ะ”
“หอพักมหาวิทยาลัยปีหนึ่งแค่พันกว่าหยวนเอง แต่ถ้าอยู่ข้างนอก แค่ค่าเช่าเดือนเดียวก็คงเกินจำนวนนี้แล้วใช่ไหม”
เซียจือเวย์ก้มหน้าลง ตอบเขาด้วยเสียงแผ่วเบา “เพราะว่า…เพื่อนร่วมห้องของฉันคือเฉินจิ่งกับพวกเธอ”
ซูเจอไม่คิดเลยว่าเฉินจิ่งจะเป็นเพื่อนร่วมห้องของเซียจือเวย์ เขารู้เรื่องเฉินจิ่งแค่ว่าเธอเคยรังแกเซียจือเวย์
ถ้าเฉินจิ่งกับเซียจือเวย์อยู่หอเดียวกันจริง เรื่องที่เฉินจิ่งทำกับเซียจือเวย์ในห้องอุปกรณ์เมื่อกลางวันนี้ คงเป็นแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งของความชั่วร้ายอีกมากมายที่เธอก่อไว้
เซียจือเวย์พูดต่อว่า “ตอนเพิ่งเปิดเทอมปีหนึ่ง ทุกคนยังไม่รู้จักกัน ตอนนั้นฉันก็เลยอยู่หอพักตามปกติ”
“ตอนแรกเฉินจิ่งก็ไม่ได้สนใจฉันเท่าไร แต่ต่อมาไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เธอก็เริ่มหาเรื่องฉันขึ้นมา”