ตอนนี้เซียจือเวย์กำลังนั่งยองๆ เก็บของอยู่ข้างโต๊ะ พอได้ยินเสียงประตูดังขึ้น เธอก็เงยหน้ามองไปทางประตูตามสัญชาตญาณ
พอสบตากับซูเจอ เธอก็รีบหันหน้ากลับไปทันที
ซูเจอมองร่างเล็กๆ ของเซียจือเวย์แล้วพูดว่า “เอ่อ ห้องน้ำว่างแล้ว เธอไปอาบน้ำบ้างเถอะ”
“อือ”
เซียจือเวย์ขานรับ หยิบผ้าเช็ดตัวกับของใช้สำหรับอาบน้ำแล้วเดินออกจากห้องไป
สิบนาทีต่อมา เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากนอกห้อง
เซียจือเวย์ผลักประตูเดินเข้ามา ปลายผมมีหยดน้ำเล็กๆ เกาะอยู่ แก้มของเธอแดงระเรื่อเป็นสีชมพูอ่อนเพราะถูกน้ำเย็นกระตุ้น
เธอปิดประตูแล้วเอื้อมมือไปใส่กลอน จากนั้นก็ก้มหน้าเดินผ่านซูเจอไปนั่งลงตรงปลายเตียง
ทั้งสองคนจ้องหน้ากันเงียบๆ อยู่หลายวินาที
สุดท้ายซูเจอก็เป็นฝ่ายเปิดปากทำลายความอึดอัดอันแปลกประหลาดนี้ก่อน “เอ่อ ดึกแล้ว พวกเรานอนกันเถอะ เธอนอนข้างใน ฉันนอนข้างนอก”
“อือ”
เซียจือเวย์ปีนขึ้นไปนอนด้านในของเตียง แล้วคลี่ผ้าห่มที่พับไว้ปูลงบนเตียง
ผ้าห่มผืนไม่ใหญ่ ถ้าสองคนห่มด้วยกัน ยังไงก็ต้องมีคนหนึ่งที่ตัวโผล่ออกมาข้างนอก
เห็นได้ชัดว่าเซียจือเวย์ก็นึกถึงปัญหานี้เหมือนกัน เธอเลื่อนผ้าห่มไปทางซูเจอแล้วพูดเสียงเบาว่า “นายห่มเถอะ ฉันไม่หนาว”
“จะได้ยังไง ใกล้เข้าหน้าหนาวแล้ว กลางคืนอากาศก็เย็นขนาดนี้ ผู้หญิงอย่างเธอไม่ห่มผ้าห่มเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”
“แล้วนายล่ะ?”