เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ซูเจอก็พาเซียจือเวย์เดินตามเส้นทางนำทางในมือถือ มุ่งหน้าไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งใกล้ ๆ
ตอนแรกเซียจือเวย์ยังไม่รู้ว่าซูเจอจะพาเธอไปไหน แต่ไม่นาน ป้ายไฟขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในสายตา
บนป้ายมีตัวอักษรเรืองแสงขนาดใหญ่สี่ตัวเขียนว่า “โรงแรมสปีด 8”
เซียจือเวย์รู้สึกประหม่าในทันที
ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง แถมยังมาที่แบบนี้ในยามดึก ผู้ใหญ่ที่มีสติปัญญาปกติย่อมรู้ว่ามันหมายถึงอะไร
เซียจือเวย์ไม่ใช่ดอกไม้ในเรือนกระจกที่ไม่รู้อะไรเลย ที่โรงเรียนเธอได้ยินข่าวลือสกปรก ๆ เกี่ยวกับชายหญิงที่ไปค้างคืนข้างนอกมามากมาย
ผู้หญิงปกติถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้คงหันหลังวิ่งหนีไปแล้ว แต่เซียจือเวย์ไม่เพียงไม่หันกลับ หากยังเริ่มจินตนาการฟุ้งซ่านอยู่ในหัว
ความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองของเธอ
ถ้าซูเจอทำเรื่องแบบนั้นกับเธอจริง ๆ ล่ะ… ต่อไปเธอจะได้ผูกมัดเขาไว้กับตัวเองอย่างแน่นแฟ้นหรือเปล่า?
ถ้าเป็นอย่างนั้น ต่อให้วันหน้าซูเจอมีผู้หญิงคนอื่น เธอก็ยังมีเหตุผลที่จะไปอาละวาดและตามตอแยเขาได้
ถึงสุดท้ายเธอจะเป็นแค่เครื่องมือระบายอารมณ์ของเขา แต่ขอเพียงได้อยู่ข้างเขาตลอดไป ขอเพียงเขาไม่หันไปมองผู้หญิงคนอื่น เรื่องพวกนั้นเธอก็ยอมรับได้ทั้งหมด
เมื่อวานนี้ เซียจือเวย์ยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงมีความคิดแปลก ๆ แบบนี้กับซูเจออยู่เสมอ
แต่หลังจากคิดทบทวนมาทั้งวัน เธอก็เข้าใจแล้วว่าตัวเองตกหลุมรักเด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองวันคนนี้เข้าจริง ๆ