เพื่อจะสะบัดพวกชอบยุ่งนี่ทิ้งไป ไป๋เฉิงเลยทำตาม "ความคิด" ของพวกเขา เดินตรงเข้าป่าด้านนอกหมู่บ้านมือใหม่
ที่นั่นเป็นพื้นที่รีเฟรชมอนสเตอร์ระดับ 3 ภูมิประเทศซับซ้อน มองเห็นได้จำกัด พอจะสะบัดพวกตามติดนี่ทิ้งได้พอดี
จริงอย่างที่คิด พอเข้าไปในป่า เสียงอึกทึกข้างหลังก็ค่อยๆ เบาลง
พื้นที่เลเวล 1 ถึง 3 รวมตัวกันอยู่แถวๆ จัตุรัสมือใหม่ ภูมิประเทศราบเรียบ มองเห็นกว้างไกล
เต็มไปด้วยกอหญ้ากระจัดกระจายและหินกลมเตี้ยๆ มองออกไปก็เห็นแต่ผู้เล่น เสียงโห่ร้องต่อสู้ดังขึ้นเรื่อยๆ วุ่นวายเหมือนตลาดผัก
ส่วนหลังพื้นที่รีเฟรชระดับ 4 ก็เป็นป่าเล็กๆ เป็นผืนใหญ่
บนพื้นเริ่มมีรากไม้ที่พันกันเป็นปมและมอสส์เป็นหย่อมๆ อากาศมีความชื้นเย็นๆ ปนกลิ่นดินเข้ามาด้วย
แสงด้านบนถูกตัดเป็นชิ้นๆ ด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบ ตกลงพื้นเป็นรอยด่างๆ
ไป๋เฉิงหารู้นิ้วไม่สูงมาก แต่เรือนยอดหนาพอ ต้นไม้ใหญ่ ปีนขึ้นไปไม่กี่ที ก็หาค่าคบไม้สบายๆ นั่งลงได้
"เฮ้อ... ในที่สุดก็สงบเสียที"
"ระบบ นายบอกว่ากุญแจสำคัญในการเพิ่มพลัง... คือตอนนั้นฉันคิดยังไงใช่มั้ย?"
"งั้นแปลว่า แค่อกอดก็แข็งแกร่งขึ้นได้ใช่มั้ย?"
"ระบบเตือนนาย! อายุยินยอมทางเพศของโลกนี้คือ 16 ปี! ขั้นต่ำสามปี สูงสุดประหารชีวิต!"
"เฮ้ย งั้นกอดเฉยๆ ได้สิเนอะ? (￣▽￣)"
"ให้ลองก่อนนะ อิอิ~"
ไป๋เฉิงหันข้างมองไป๋อันที่นั่งอยู่บนไหล่ ตัวเล็กๆ ละเอียดประณีตเหมือนฟิกเกอร์
"ขยายตัวก่อนสิ" ไป๋เฉิงคิดในใจ
เครื่องหมายสัญญากะพริบวูบหนึ่ง ร่างของไป๋อันกลับมาเป็นขนาดสาวปกติ นั่งเงียบๆ บนกิ่งไม้ข้างๆ เขา
ไป๋เฉิงยื่นมือออกไป ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด
ร่างกายของสาวน้อยเบามาก ก็นุ่มมากด้วย เหมือนไม่มีกระดูก กอดผ่านชุดกุหลาบนั้น ก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่น่าตกใจ
"แหมๆ สัมผัสนี้ ดีจริงๆ"
ไป๋เฉิงปรับท่าให้ไป๋อันพิงตัวเองสบายขึ้น
ส่วนตัวเองก็พิงลำต้นไม้อย่างสำราญ มองผ่านช่องว่างใบไม้ไปที่ผู้เล่นที่ยังฟาร์มมอนสเตอร์กันอย่างคึกคักไม่ไกล
คนอื่นเหนื่อยแทบตายฟาร์มมอนสเตอร์อัปเลเวล ส่วนเรานี่กอดโลลิมองวิวอยู่
เห็นความต่างมั้ยล่ะ?
"ถึงตอนนี้จะเป็นแค่เศษสตางค์ แต่สถานะนี้ระดับพระเอกชัดๆ" ไป๋เฉิงคิดในใจอย่างฟิน
ไป๋อันในอ้อมกอดเหมือนกับหมอนข้างไซส์ใหญ่พิเศษ นุ่มๆ ไม่หนักมาก แถมยังมีกลิ่นหอมจางๆ อีกต่างหาก
"กอดแบบนี้พาเธอเที่ยวดูวิวไปเรื่อยๆ ก็ดูจะดีนะ?" ไป๋เฉิงก้มหน้ามองสาวน้อยในอ้อมกอดที่ไร้ปฏิกิริยา พูดกับตัวเอง
ยังไงก็สู้มอนสเตอร์ไม่ได้ งั้นก็ปล่อยเน่าไปแบบนี้แหละ
แสงแดดอุ่นๆ สาดลงผ่านช่องว่างใบไม้ หูได้ยินเสียงโห่ร้องต่อสู้เลือนรางและเสียงนกร้องในป่า
ส่วนระบบ...
"ระบบเตือน! การเล่นกับเด็กผิดกฎหมายนะ! เตือนครั้งที่หนึ่ง!"
"เตือนก็เตือนสิ ฉันกอดก่อนละ"
ในอ้อมกอดมีร่างกายเล็กๆ นุ่มๆ ของไป๋อัน ไป๋เฉิงรู้สึกง่วงซึมเข้ามา
......
แสงแดดอุ่นๆ สาดลงผ่านช่องว่างใบไม้ หูได้ยินเสียงโห่ร้องต่อสู้เลือนรางและเสียงนกร้องในป่า
ในอ้อมกอดมีไป๋อันตัวเล็กนุ่มๆ ปลายจมูกรายล้อมด้วยกลิ่นกายจางๆ ของสาวน้อย
"อาจารย์~"
เสียงเรียกหวานๆ ดังขึ้นในความฝัน
"เอ๊ะ มาแล้วๆ!" ไป๋เฉิงตอบรับโดยไม่ทันคิด พร้อมกับพลิกตัวไปมา
แล้วจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าที่นั่งว่างลง
"โว้ย!"
แรงโน้มถ่วงเข้าควบคุมทุกอย่างทันที
ไป๋เฉิงทำได้แค่ร้องอุทานออกมา แล้วก็กอดไป๋อันในอ้อมกอด ร่วงจากกิ่งไม้สูงสามเมตรกว่าตรงๆ ลงไป
ปั้ง!
เสียงทึบดังขึ้น มาพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย
"โอ๊ย เอวแก่ฉัน..." ไป๋เฉิงกัดฟันนอนกางแขนกางขาอยู่บนพื้น รู้สึกว่าตัวเองแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
โชคดีที่ข้างใต้เป็นดินร่วนและใบไม้แห้ง ไม่งั้นทีนี้คงเจ็บหนักแน่
ไป๋อันในอ้อมกอดไม่เป็นอะไรเลย แค่เงียบๆ นอนทับหน้าอกเขา ท่าไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิด
ไป๋เฉิงกำลังดิ้นรนลุกขึ้น ตั้งใจจะกลับไปนอนบนต้นไม้อีกครั้ง เสียงของระบบฝึกฝนก็ดังขึ้นในหัว
"โฮสต์ ระบบแนะนำให้ตรวจสอบหน้าต่างค่าสถานะของสัญญาณหดตัว"
"หน้าต่างค่าสถานะ? มีอะไรน่าดูล่ะ? ยังไงก็โจมตี 1 เลือด 1 อยู่ดี"
ไป๋เฉิงเม้มปาก แต่ก็ยังทำตาม เปิดหน้าต่างค่าสถานะของไป๋อัน
วินาทีถัดมา เขาทั้งคนก็ตะลึง[ชื่อสัญญาณหดตัว: ไป๋อัน(ตั้งชื่อเอง)
เลเวล: 1
คลาส: ?(แสดงผลผิดพลาดจากสาเหตุที่ไม่ทราบ)
ค่าสถานะ: โจมตี 5 เลือด 10 ป้องกัน 1 มานาสูงสุด 0
ระดับการพัฒนา: 0.3%
คุณสมบัติพิเศษ: ไม่มี
สกิล: ไม่มี
ประเมิน: สัญญาณหดตัวที่อ่อนแอสุดๆ และไม่มีจุดเด่นใดๆ แต่ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่แทบไม่เห็น]
โจมตีจาก 1 เปลี่ยนเป็น 5 เลือดจาก 1 เปลี่ยนเป็น 10 แม้แต่ป้องกันก็จาก 0 เปลี่ยนเป็น 1!
ถึงค่าพวกนี้จะยังไม่เข้าตาพวกกระต่ายขี้อารมณ์ฟิตเนสเมื่อกี้ แต่ก็เป็นการเพิ่มขึ้นจริงๆ!
ที่สำคัญที่สุดคือ "ระดับการพัฒนา" นั่นแหละ!
จาก 0% เปลี่ยนเป็น 0.3%!
"ระบบ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" เสียงของไป๋เฉิงสั่นเล็กน้อย
"ระบบบอกก่อนหน้านี้แล้วไง? วิธีเพิ่มระดับการพัฒนาต้องให้โฮสต์สำรวจเอง" ระบบฝึกฝนตอบกลับ
สำรวจ...
สมองของไป๋เฉิงหมุนเร็วมาก
ตั้งแต่เข้เกมมาจนตอนนี้ เขาทำอะไรไปบ้าง?
เอ่อ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรดีเลย
สิ่งเดียวที่นับว่าเป็น "ปฏิสัมพันธ์" ก็คือตอนที่เขารู้สึกเบื่อ เลยทำให้ไป๋อันขยายตัว แล้ว... กอดเธอนอนบนต้นไม้
หรือว่า...
สมองของไป๋เฉิงมีความคิดวาบขึ้นมา ความคิดที่ไร้สาระแต่เต็มไปด้วยสิ่งล่อใจผุดขึ้นมา
กอดสัญญาณหดตัวนอน... จะเพิ่มระดับการพัฒนาได้?
แปลว่า แค่กอดกับสัญญาณหดตัว ก็แข็งแกร่งขึ้นได้เหรอ?!
แต่ มองหน้าต่างค่าสถานะที่ยังอ่อนแอของไป๋อันแม้จะเปลี่ยนไปแล้ว มุมปากของไป๋เฉิงก็กระตุก
ถึงการกอดกับโลลิ...เอ๊ย สัญญาณหดตัว แล้วแข็งแกร่งขึ้น จะดีก็จริง
แต่! ความเร็วในการแข็งแกร่งนี้ช้าเกินไปหน่อยมั้ง!
ด้วยความเร็วขนาดนี้ กว่าจะให้ไป๋อันแข็งแกร่งจริงๆ ถึงขั้นฟาร์มมอนสเตอร์ได้ ไม่รู้ว่าจะเมื่อไหร่!
ตอนนั้นคงสายเกินไปแน่
"หรือว่าเพราะระดับการกอดยังไม่พอ?" ไป๋เฉิงเดา
คิดแบบนั้น สายตาของไป๋เฉิงก็ค่อยๆ เลื่อนลง มองไปที่ริมฝีปากสีชมพูนุ่มของไป๋อัน
เฮือก อยากจูบ
"โฮสต์!!!" เสียงของระบบฝึกฝนดังขึ้นข้างหูด้วยน้ำเสียงกัดฟัน
"ระบบดูท่าจะต้องช็อตนายจริงๆ ด้วย!"
......