[ติ้ง ระบบเกมโหลดเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้สามารถดูแผงสถานะสัญญาณหดตัวและคู่มือมือใหม่ได้แล้ว]
เสียงแจ้งเตือนของเกมดังขึ้น ดึงความสนใจของไป๋เฉิงกลับมาอีกครั้ง
[ชื่อเล่น: ฉันไม่ใช่โลลิต้าจริงๆ
เลเวล: 1
อาชีพ (ระดับ C): นักอัญเชิญสัญญา
ค่าสถานะ 1: ร่างกาย 5, ความว่องไว 5, สติปัญญา 10
ค่าสถานะ 2: โจมตี: 5/10 (กายภาพ/เวทมนตร์), ป้องกัน 5, พลังชีวิต 100, พลังมานา 150
ค่าน้ำหนัก: ร่างกายแปลงพลังชีวิตน้ำหนัก 2, สติปัญญาแปลงพลังมานาน้ำหนัก 1.5, ค่าการเติบโต: 5 (ร่างกาย 1, ความว่องไว 1, สติปัญญา 3)
อุปกรณ์: ไม่มี
สกิล: คาถาสัญญา
สัตว์อัญเชิญ (สัญญาณหดตัว): 1]
"ค่าสถานะดูเหมือนจะต่ำไปหน่อย... แต่ก็ไม่เป็นไร"
สำหรับแผงสถานะในเกมที่แทบไม่มีจุดเด่นของตัวเอง ไป๋เฉิงไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
ยังไงซะตัวเองก็เป็นนักอัญเชิญแล้ว จะต้องออกไปต่อสู้ด้วยตัวเองทำไมล่ะ?
"ก็แค่ไม่รู้ว่าสัญญาณหดตัวของฉัน..."
ไป๋เฉิงเต็มไปด้วยความคาดหวัง กดเปิดหมวดรายละเอียดสัญญาณหดตัว
[ชื่อสัญญาณหดตัว: ไป๋อัน (ตั้งชื่อเอง)
เลเวล: 1
ระดับ: ? (แสดงผลผิดพลาดเนื่องจากสาเหตุไม่ทราบ)
ค่าสถานะ: พลังโจมตี 1, พลังชีวิต 1, ป้องกัน 0, พลังมานาสูงสุด 0
ระดับการพัฒนา: 0%
คุณสมบัติพิเศษ: ไม่มี
สกิล: ไม่มี
การประเมิน: สัญญาณหดตัวที่อ่อนแอมากและไร้จุดเด่นโดยสิ้นเชิง คล้ายกับเกิดการเปลี่ยนแปลงร้ายแรงที่ไม่ทราบสาเหตุ]
ไป๋เฉิง: ......
ระบบฝึกฝน: ......
"อย่ามองข้า! ระบบบอกเจ้าไปนานแล้วว่ากระบวนการวิวัฒนาการไม่ทราบผล ผลลัพธ์ไม่ทราบ!"
"จะวิวัฒนาการออกมาเป็นอะไร ระบบเองก็ไม่มีความมั่นใจใดๆ ทั้งสิ้น!"
ระบบฝึกฝนรีบปฏิเสธความเกี่ยวข้องทันที
"แต่ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้" ไป๋เฉิงแทบจะร้องไห้
บทละครนี้มันดูไม่ถูกต้องใช่ไหม?
"นายว่า สัญญาณหดตัวของฉันจะมีพลังซ่อนเร้นอะไรบ้างที่ยังไม่แสดงออกมาไหม?" ไป๋เฉิงยังไม่ยอมแพ้ ถามต่อ
"อืม... ตามหลักการแล้ว ไม่มี"
"แผงสถานะเกมนี้ถึงจะฉลาดสู้ระบบไม่ได้ แต่ก็ถือว่าใช้แทนกฎของโลกใบนี้ได้"
"สิ่งที่มันไม่มี นั่นก็คือไม่มีจริงๆ ต่อให้มีก็ใช้ไม่ได้" ระบบฝึกฝนยักไหล่
"ที่แผงสถานะเกมมี..." ไป๋เฉิงเงียบ
สิ่งเดียวที่มีปัญหาก็คือเลเวล
แต่ต่อให้เลเวลเป็น SSS แล้วยังไง? มันส่งผลต่อค่าสถานะที่น่าตกใจขนาดนี้ไหม?
อีกอย่างหนึ่ง... ก็คือระดับการพัฒนาที่ไม่รู้ว่ามีไว้ทำอะไรนี่แหละ
ไม่เอาน่า ระดับการพัฒนาเนี่ย มันจริงจังไหม?
ไป๋เฉิง: ......
นี่มันการเริ่มต้นที่พังพินาศอะไรกัน?
นักพนันนักพนัน พนันไปสุดท้าย ก็ไม่มีอะไรเหลือ
เฮ้อ ทำไม่ได้...
ไป๋เฉิงทำอะไรไม่ได้ ไม่มีอารมณ์จะไปสนใจกลุ่มคนที่ล้อมรอบตัวเอง ฉุนเฉียวดันฝ่าฝูงชนออกไป
"เผื่อว่าไง? เผื่อมอนสเตอร์ที่นี่อ่อนแอล่ะ?"
"บางทีพอเลเวลฉันสูงขึ้นหน่อย สัญญาณหดตัวของฉันอาจจะแข็งแกร่งขึ้นก็ได้?" ไป๋เฉิงเริ่มปลอบใจตัวเองในใจ
คิดแบบนี้ ไป๋เฉิงทำตามคำแนะนำมือใหม่ เดินทางมายังจุดเกิดมอนสเตอร์เลเวล 1 ที่อยู่ไม่ไกลจากจัตุรัสมือใหม่
กลุ่มคนกำลังรุมล้อม... กระต่าย?
แต่ไม่ใช่กระต่ายธรรมดา
พวกมันตาสีแดงก่ำ ยืนสองขา ดูแล้วสูงประมาณครึ่งคน
[กระต่ายขี้อารมณ์ (LV1)
พลังโจมตี: 20
พลังชีวิต: 500
ป้องกัน: 5]
ไป๋เฉิง: ......
ค่าสถานะตัวเองนี่... ไปปราบมอนสเตอร์ จะไม่โดนมันเตะตายกลับไปเลยใช่ไหม?
หลังจากไป๋เฉิงไม่เชื่ออย่างดื้อรั้น เปิดดูแผงสถานะอีกครั้ง ก็ยิ่งเงียบหนักขึ้น
เมื่อกี้ยังไม่ทันสังเกตุ ตัวเองเหมือนจะ... ไม่มีสกิลแอคทีฟเลย?
งั้นก็ไม่ต้องคิดเรื่องการปราบมอนสเตอร์แล้วสิ
"ระบบ ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันมืดมนไปหมด" ไป๋เฉิงคร่ำครวญในใจ
"เจ้าบ้าน อย่าท้อแท้สิ เจ้าไม่เห็นคุณสมบัติพิเศษบนแผงสัญญาณหดตัวหรือ?" ระบบฝึกฝนเตือน
"คุณสมบัติพิเศษ? ระดับการพัฒนา?" ไป๋เฉิงชะงัก "ไอ้นั่นมันเอาไว้ทำอะไร? แล้วยังเป็น 0% อีก"
"ให้ระบบวิเคราะห์ให้หน่อย"
ครู่ต่อมา ระบบฝึกฝนก็ให้คำตอบ
"ไป๋อัน โดยพื้นฐานแล้วถือว่าใช้จิตวิญญาณและความตั้งใจของเจ้าเป็นหลัก ผสานรวมพลังแห่งความโกลาหลบริสุทธิ์ที่ถูกทำให้อ่อนแอลงแล้ว ง่ายต่อการควบคุม"
"ซึ่งพลังส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการรักษารูปร่างของไป๋อันให้คงที่ ทำให้พลังที่เธอสามารถเรียกใช้ได้จริงๆ น้อยจนน่าเวทนา"
"ระดับการพัฒนานี้ เจ้าบ้านสามารถเข้าใจได้ว่าเป็นสัดส่วนของพลังแห่งความโกลาหลที่ความตั้งใจของไป๋อันหลอมรวมแล้วและสามารถเรียกใช้ได้อย่างราบรื่น"
"ยิ่งตัวเลขสูง ค่าสถานะของไป๋อันก็จะยิ่งสูง และบทบาทที่สามารถพึ่งพามันได้จริงๆ ก็จะยิ่งมากขึ้นด้วย"
ไป๋เฉิงฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ยังจับประเด็นสำคัญได้อย่างว่องไว: "นั่นก็หมายความว่า แค่เพิ่มระดับการพัฒนาได้ ไป๋อันก็จะแข็งแกร่งขึ้น?"
"เข้าใจแบบนั้นก็ได้"
"แล้วจะเพิ่มยังไง?" ดวงตาของไป๋เฉิงเป็นประกาย ราวกับคว้าเศษฟางเส้นสุดท้าย
"อันนี้... ระบบเองก็ไม่รู้เหมือนกัน" ระบบฝึกฝนกางมือ "ข้อมูลที่เกี่ยวข้องถูกปิดกั้นไว้ ต้องให้เจ้าบ้านสำรวจเอง"
"หรือว่า ตอนที่เจ้าบ้านสร้างสัญญาณหดตัวนี้ขึ้นมา ในสมองคิดถึงอะไรอยู่? สิ่งนั้นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการเพิ่มระดับการพัฒนา!"
"อืม... คิดถึงเรื่อง 18+?"
"?"
และในขณะที่เขากำลังคุยกับระบบอยู่ กลุ่มผู้เล่นที่ตามหลังมาก็เริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันแล้ว
"ดูสิ ดูสิ! เขานั่นแหละ! ไอ้คนที่อุ้มโลลิต้าตัวน้อย"
"ทำไมเขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นล่ะ? ไม่ใช่บอกว่าจะมาปราบมอนสเตอร์หรอกหรือ?"
"ผู้เล่นขั้นเทพอาจจะกำลังสำรวจภูมิประเทศอยู่ก็ได้ สไตล์ผู้เชี่ยวชาญ เข้าใจไหม?"
"ใช่ แล้วพวกนายดูสัตว์อัญเชิญบนไหล่เขาสิ ละเอียดอ่อนมาก ต้องเป็นอาชีพขั้นสูงแน่ๆ! บางทีแค่ลงมือเดียวก็ปราบทั้งฝูงได้เลย!"
"พี่ใหญ่ ยังรับน้องแนบหรือเปล่า? พวกที่คอยส่งเสียงเชียร์ได้ด้วยนะ!"
ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เริ่มเพี้ยนไปเรื่อยๆ ข้างหลัง หน้าผากของไป๋เฉิงมีเส้นดำผุดขึ้นมาหลายเส้น
ถ้าอยู่ต่ออีก ภาพลักษณ์ "ผู้เล่นขั้นเทพ" ของตัวเองคงจะพังทลายหมดสิ้น
เขาไม่อยากให้สายตาผู้คนจำนวนมากเห็นตัวเองโดนกระต่ายเตะกลับไปจัตุรัสมือใหม่
"หนีดีกว่า"
ไป๋เฉิงตัดสินใจในใจ หันหลังเดินไปทางที่คนน้อย
"เอ๊ะ? ทำไมพี่ใหญ่ไปแล้วล่ะ?"
"ต้องรำคาญพวกเราที่ส่งเสียงดัง รบกวนการเล่นของเขาแน่ๆ"
"หรือไม่ก็ มอนสเตอร์เลเวล 1 นี้ห่วยเกินไป พี่ใหญ่ดูไม่เข้าตา จะไปโซนเลเวลสูงกว่า!" ผู้เล่นคนหนึ่งราวกับเพิ่งเข้าใจอะไรขึ้นมา
ไป๋เฉิงได้ยินคำพูดนี้ ก้าวเท้าสะดุด เกือบหกล้ม
ขอบคุณมากนะ ที่ช่วยหาเหตุผลดีๆ ให้ฉันด้วย!
......