ที่สุดแล้วสิ่งที่เรียกว่า "การลงโทษ" นี้ก็ไม่มาสักที
"ครั้งนี้ถือว่าเจ้าของโชคดีไป เพราะมันเกี่ยวกับการเลือกสัตว์พันธสัญญาตั้งต้นที่มีอยู่ในเกม มีเหตุสุดวิสัยเกี่ยวข้อง ตามกฎของระบบ ตอนนี้ขอไม่ช็อตเจ้าก่อน"
"อ้อ แล้วก็ เชิญเจ้าของกำหนดทิศทางการอัปเกรดให้สัตว์พันธสัญญาด้วย"
เมื่อเสียงของระบบพันธสัญญาจบลง แผนการพัฒนาหลายแบบก็ผุดขึ้นในหัวของไป๋เฉิง
"1. ปีศาจทะเลเหนือ: คราเคน
ปีศาจยักษ์ในตำนานของเทพนิยายนอร์ส ลำตัวยาวได้ถึงหนึ่งกิโลเมตร หนวดมีพลังทำลายล้างมหาศาล ลากเรือลงสู่ทะเลลึกได้อย่างง่ายดาย"
"2. ปีศาจสาวหนวด: กอร์กอนแห่งท้องทะเล
เผ่าของเมดูซ่าในเทพนิยายกรีก ร่างเป็นมนุษย์ คล้ายงู มีครีบปลา ผมกลายเป็นหนวดจำนวนนับไม่ถ้วน มีเสียงที่ลุ่มหลงและพลังเวทที่ทำให้กลายเป็นหิน"
"3. ทายาทแห่งห้วงลึก: ผู้สืบเชื้อสายที่ไม่อาจเอ่ยนาม
เส้นทางวิวัฒนาการพิเศษที่ใช้พลังลึกลับระดับสูงกว่าเพื่อดึงดูดพลังงานพิเศษ กระบวนการไม่ทราบ ผลลัพธ์ไม่ทราบ"
"นี่คือทิศทางวิวัฒนาการที่ระบบแนะนำ จัดเรียงตามความเข้ากันได้กับสัตว์พันธสัญญา"
"แน่นอน ถ้าเจ้าของมีความคิดเป็นของตัวเอง จะเลือกกำหนดเองก็ได้"
"อื้ม......"
สายตาของไป๋เฉิงหยุดอยู่ที่ตัวเลือกที่สามทันที
สองอันแรกยังพอจัดว่าเป็นสิ่งมีชีวิตในจินตนาการธรรมดา แต่อันที่สามนี่......
คำอธิบายนี้ ยิ่งดูยิ่งไม่ชอบมาพากล ยิ่งดูก็ยิ่งไม่ชอบมาพากล
"ระบบ วิวัฒนาการอันที่สามนี่ มันเชื่อถือได้ไหมเนี่ย?"
"ไม่น่าเชื่อถือ" ระบบโบกมือ: "พูดตรงๆ ระบบเองก็ไม่แน่ใจว่าถ้าเจ้าเลือกอันนี้ จะวิวัฒนาการออกมาเป็นอะไร"
"อีกอย่าง ระบบต้องเตือนเจ้าสักอย่าง"
"เส้นทางนี้พอเริ่มแล้ว กลับไม่ได้"
"และเพราะมันเกี่ยวกับพลังระดับสูงกว่า กระบวนการอาจมีอันตรายบ้าง"
"อันตราย?" ไป๋เฉิงเลิกคิ้ว "เป็นอันตรายกับตัวฉันเองเหรอ? จะตายไหม?"
"อื้ม ไม่ใช่ เป็นอันตรายกับสัตว์พันธสัญญาต่างหาก และในทางทฤษฎีแล้วไม่ตาย"
"ก็จบสิ้น!"
ไป๋เฉิงตบมือ
"ความร่ำรวยต้องแลกด้วยความเสี่ยง!"
"ทะลุมิติมาแล้ว ไม่เล่นใหญ่ๆ จะเรียกว่าพระเอกได้ยังไง!"
ปลาหมึกน้อย: ?
แกเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว! ฉี่แตก!
"หรือว่า...... เจ้าของจะลองคิดอีกที?"
ยังไม่ทันที่เสียงระบบจะจบลง นิ้วของไป๋เฉิงก็กดลงบนเส้นทางวิวัฒนาการอันที่สาม
วึ้ง!
กลิ่นอายที่บ้าคลั่งและโกลาหล ปนเปื้อนความแปลกประหลาดและกลิ่นอับชื้น พุ่งเข้าหาไป๋เฉิงอย่างบ้าคลั่ง
พื้นที่ว่างเปล่าสีขาวบริสุทธิ์เดิมถูกย้อมเป็นสีเทาดำอย่างรวดเร็ว อากาศรอบข้างสั่นไหวเป็นระลอกเหมือนผิวน้ำ
แผ่นแสงกึ่งโปร่งแสงแผ่ออกจากศีรษะของไป๋เฉิง ปกคลุมร่างกาย ปกป้องจากเสียงเพ้อคลั่งที่แทรกซึมทุกซอกทุกมุม
ส่วนปลาหมึกน้อยตัวนั้นไม่โชคดีเท่า ร่างสีฟ้าอ่อนกลายเป็นสีเทา ทั้งตัวเหมือนถูกนำเข้าเตาอบให้แห้ง เหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว
"ระบบ ไอ้นี่มันจะไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม?"
เสียงของไป๋เฉิงบิดเบี้ยวไปบ้างเพราะอิทธิพลของเสียงเพ้อคลั่ง
"ใจเย็น"
เสียงของระบบพันธสัญญาเคร่งเครียดขึ้นอย่างที่แทบไม่เคยเป็น
"สภาพของเจ้าของตอนนี้คล้ายกับวิญญาณ มันง่ายที่จะสัมผัสกับสิ่งมีชีวิตระดับสูงอยู่แล้ว"
"บวกกับพื้นที่ประหลาดนี้มีระดับสูงไม่น้อย เหมือนแอมพลิฟายเออร์สัญญาณธรรมชาติ"
"แต่ที่ระบบกล้าเปิดเส้นทางนี้ ก็เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว"
เมื่อพูดจบ
ลูกบอลแสงนุ่มนวลลูกหนึ่งค่อยๆ แยกออกจากระบบ
พลังงานที่เดิมใช้เสริมสัตว์พันธสัญญา ถูกระบบเปลี่ยนเป็นพลังป้องกันและรักษาเสถียรภาพที่บริสุทธิ์กว่า
ในวินาทีที่ลูกบอลแสงปรากฏ มันก็กลายเป็นเกราะโปร่งแสงที่แข็งแกร่งขึ้น ห่อหุ้มไป๋เฉิงทั้งตัว
เสียงเพ้อคลั่งที่ถูกกันไว้แล้วส่วนใหญ่ตอนนี้แทบไม่ได้ยิน
"เฮ้อ——"
ไป๋เฉิงถอนหายใจยาว
ถึงหัวจะยังปวดตุบๆ แต่ตอนนี้อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกว่าจะบ้าได้ทุกเมื่อแล้ว
"ส่วนสัตว์พันธสัญญาน่ะ......."
ระบบพันธสัญญาหยุดไปครู่หนึ่ง: "จะผ่านไปได้หรือไม่ ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมของมันเอง"
"หะ?" ไป๋เฉิงงง: "ไม่ใช่สิ ระบบ คำพูดแกฟังดูไม่น่าเชื่อถือยังไงยังไงเลยนะ?"
......
และในขณะเดียวกัน
ปลาหมึกน้อยตัวนั้นถูกกลืนกินด้วยกลิ่นอายสีเทาขาวจนหมดสิ้นแล้ว
ร่างที่อ่อนนุ่มกลมกลึงเดิมเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว เหมือนถูกดูดน้ำออกหมด
แต่ที่แปลกคือ มันกลับไม่หมดสัญญาณชีวิตไปเสียทีเดียว
ตรงกันข้าม กลิ่นอายแปลกประหลาดนั้นกลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
ลวดลายพันธสัญญาที่เดิมติดอยู่บนตัวไป๋เฉิงค่อยๆ ลอกออก แล้วตกลงกลางวังวนสีเทาขาวนั้น
วึ้ง——
วินาทีถัดมา
กระแสลมวนเป็นเกลียวพุ่งกระจายออกอย่างรุนแรง
กลิ่นอายสีเทาขาวที่หลงเหลือในพื้นที่ทั้งหมดเหมือนเจอทางระบาย พุ่งเข้าหาศูนย์กลางอย่างบ้าคลั่ง
"นี่มัน......"
ไป๋เฉิงเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว
"พันธสัญญากำลังถูกจัดเรียงใหม่"
ระบบพันธสัญญารีบอธิบาย
"พลังระดับสูงกว่ากำลังหล่อหลอมสัตว์พันธสัญญาใหม่"
วิวัฒนาการ เริ่มขึ้นแล้ว!
พร้อมกับกลิ่นอายสีเทาขาวจำนวนมหาศาลถูกกลืนกิน กลางวังวน ค่อยๆ ปรากฏร่างสาวน้อยตัวเล็กที่เบลอและบิดเบี้ยว
ระบบกับไป๋เฉิงสบตากัน
ระบบพันธสัญญาเอ่ยขึ้นอย่างเครือๆ
"เจ้าของ"
"ว่าไง?"
"เงาร่างนั่น ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เจ้าอธิบายได้ไหม?"
"ถึงวิวัฒนาการจะไม่รู้ผล แต่พลังนี้ถูกนำทางมาจากแก่นจิตวิญญาณของเจ้าเป็นหลัก"
"แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ เจ้าก็น่าจะรู้ดีในใจ"
"ฉันเปล่า ฉันไม่ได้ อย่าพูดมั่ว!" ไป๋เฉิงปฏิเสธสามครั้งติดรวดเดียว
......
วังวนสีเทาขาวเริ่มหดตัวอย่างรวดเร็ว เงาร่างนั้นก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในที่สุด
ท่ามกลางสายตาของไป๋เฉิงและระบบ เงาร่างค่อยๆ ลงสู่พื้น
นางคือสาวน้อยที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้แต่น้อย สูงประมาณหนึ่งเมตรสี่ ผมสีเงินอ่อนนุ่มพาดอยู่บนไหล่
ดวงตาของนางปิดครึ่งหนึ่ง ม่านตาเป็นสีไล่เฉด ระหว่างฟ้าน้ำทะเลกับม่วงหมอก ปอยผมหลุดร่วงอยู่หน้าผาก ปิดตาไว้ข้างหนึ่ง
ช่วงล่างถูกปกปิดมิดชิดด้วยหนวดจำนวนมากที่ตั้งชัน มองไม่เห็นอะไรเลย
"เฮอะ...... กันคนดีๆ ด้วยเหรอ?"
"แกควรจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ" ระบบพันธสัญญาตอบกลับอย่างเครือๆ
เมื่อหมอกสีเทาสลายไป ชุดเดรสกอทิกลอลิต้าสีน้ำเงินเข้มก็ปรากฏบนตัวสาวน้อย
ชายกระโปรงยาวถึงข้อเท้า แขนเสื้อก็ยาวมาก เกือบเท่าชายกระโปรง ปกปิดนางและหนวดทั้งหมดไว้ข้างใน
ใต้ชายกระโปรง เป็นถุงน่องผ้าฝ้ายสีขาว โชว์น่องที่ดูมีเนื้อเล็กน้อย
ที่คอเสื้อ ปลายแขน และขอบชายกระโปรง นอกจากลูกไม้ลายคลื่นสีขาวแล้ว ยังปักสัญลักษณ์สีเทาเงินบิดเบี้ยวที่ดูเลือนราง เต็มไปด้วยความลึกลับ
บนหัวสาวน้อยยังสวมหมวกผ้าลูกไม้สีเดียวกับชุด ขอบหมวกประดับด้วยริบบิ้นสีดำ หมวกทั้งสองข้างเชื่อมกับชุดยาว ทำให้ใบหน้าเล็กๆ ราวเครื่องเคลือบสีขาวและผมของนางดูขาวผ่องยิ่งขึ้น
"หน้าตาไม่มีหนวด ก็เป็นลอลิที่ดี เอ๊ย! เป็นสัตว์พันธสัญญาที่ดี!" ไป๋เฉิงปลอบใจตัวเอง
อย่างที่รู้กัน สิ่งมีชีวิตอย่างสาวสวย ใบหน้า เสื้อผ้า และเครื่องประดับบนตัวต่างหากคือตัวตนที่แท้จริง
อื้ม...... ก็ไม่ถูกต้อง
เผื่อวันไหนเปิดกระโปรงขึ้นมาแล้วเห็นหนวดยื่นออกมา มันไม่ระเบิดเลยเหรอ?
"เจ้าของ ระบบสิงอยู่ในจิตใต้สำนึกของเจ้า เจ้าคิดอะไร ระบบรู้หมด!" ระบบพันธสัญญาพูดด้วยเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
"ฟังฉันแก้ตัวก่อน!"
ยังไม่ทันที่ไป๋เฉิงจะเถียง ระบบพันธสัญญาก็พูดเสริม:
"ระบบพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหม? พลังระดับสูงกว่าจะได้รับอิทธิพลจากการรับรู้และจิตวิญญาณของเจ้า"
"นั่นหมายความว่า สัตว์พันธสัญญาที่สมบูรณ์แบบออกมาเป็นแบบนี้ มันเกี่ยวข้องกับเจ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"
"ฉัน......"
"ก่อนหน้านี้ให้เจ้าหนีรอดไปครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ เจ้ามีอะไรจะพูดอีก!"
"ดูท่าระบบควรช็อตเจ้าจริงๆ แล้ว!"
"เดี๋ยว! ระบบใจเย็น——"
แคร่ก!!!
กระแสไฟฟ้าหลายสายระเบิดขึ้นในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ทันที
"ว๊ายยยยยยยยยยยยยยยย!!!"
ครู่ต่อมา
ไป๋เฉิงทรงผมลอนฟูที่พองจนหมดสภาพ ปล่อยควันดำออกจากปาก ยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา
"ระบบ...... แก...... แกลงมือจริงเหรอ?"
"กับเจ้าของที่เลวทรามเป็นโรคชอบเด็กแบบนี้ ระบบไม่ช็อตให้ตายคาที่ก็ถือว่าเมตตาแล้ว"
"ตามความทรงจำชาติก่อนของเจ้า มีคำพูดหนึ่งว่าไงนะ? แกเล่นเกมบ้าอะไรนั่นอยู่......"
"งั้นฉันก็ควรถูกช็อตงั้นสิ?!"
"ไม่ควรช็อตหรือไง?"
"......"