เพลงนี้มาแบบไม่ทันตั้งตัวเกินไปแล้ว
ลู่ตานแทบตั้งตัวไม่ทัน
ไม่สิ ไม่ถูก!
พูดแบบนั้นไม่ได้!
ลู่ตานรีบนั่งหลังตรง พลางทบทวนเรื่องราวในหัว
จังหวะที่เพลงนี้ปรากฏขึ้น ดูเหมือนจะไม่ได้มาแบบกะทันหันเลย!
ตรงกันข้ามเสียอีก
มันเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ
เพลงดังขึ้นพอดีกับตอนที่หมีสองตัวกับเฉียงหัวล้านก้าวข้ามความขัดแย้งในอดีต ในที่สุดก็ปรับความเข้าใจกันและกลายเป็นเพื่อนรักกัน
ฮึ่ย!
การถ่ายทอดอารมณ์นี่...ลงตัวเกินไปแล้วมั้ง!
เสียงเพลงนุ่มนวลยังคงบรรเลงต่อไป!
ลู่ตานยกมือปิดปากอย่างตกตะลึง
เมื่อก่อน หนังแอนิเมชันที่เธอดูส่วนใหญ่ล้วนมาจากประเทศซากุระและประเทศสวยงาม
เวลาจัดการกับอารมณ์บางอย่าง
พวกเขาชอบเล่นกันตรง ๆ
เรียกง่าย ๆ ว่าสไตล์ตะวันตก
ไม่มีการปูพื้น ไม่มีการสร้างอารมณ์ก่อนแล้วค่อยหักมุม แค่พลิกเรื่องอย่างแข็งทื่อเรียบเฉย แล้วก็สั่งสอนคนดู
ดูแย่ไหม? แย่มาก
แต่ผู้ชมบนอินเทอร์เน็ตต่างประเทศกลับชอบแบบนี้ พวกเขาไม่เคยกินอาหารรสเลิศ จึงไม่เข้าใจความละเมียดละไมของอารยธรรมฮว่าเซี่ย
แน่นอนว่าเป็นเพราะพวกเขาไม่ใส่ใจด้วย
วัฒนธรรมฮว่าเซี่ยไม่มีสิทธิ์มีเสียงในเวทีโลกมานานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งเป็นวันนี้หรือพรุ่งนี้
ไม่มีใครคิดจะทำความเข้าใจดินแดนรกร้างทางวัฒนธรรมแห่งนี้ด้วยตัวเอง
ยิ่งไม่มีใครคิดจะเอาใจความรู้สึกของชาวฮว่าเซี่ย แล้วสร้างละครที่ตอบโจทย์การระบายอารมณ์ของคนในประเทศโดยเฉพาะ
ที่ผ่านมาเป็นแบบนี้มาตลอด
แต่ตอนนี้...
จุดเปลี่ยนปรากฏขึ้นแล้ว!
ลู่ตานรู้สึกตกใจราวกับกำลังเป็นพยานให้เหตุการณ์สำคัญบางอย่าง!