“อะ... อะไรนะ?”
“รองผอ.เฉินพูดว่าอะไรนะ?”
ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างชะงัก สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง ยังไม่ทันตั้งตัว
“ฉันบอกว่าพอดีรู้จักบริษัทแอนิเมชันแห่งหนึ่งที่มีศักยภาพมาก”
เฉินไท่เดินไปนั่งประจำที่ของตัวเอง พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า “อยากให้ฉันแนะนำให้รู้จักไหมล่ะ?”
น้ำเสียงของเขาสบาย ๆ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อย
แต่ทุกคนฟังออกชัดเจนว่ามีแววอวดอยู่หน่อย ๆ
เดี๋ยวนะ ไม่ใช่สิ?
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เจ้าหน้าที่หญิงคนนั้นถามอย่างประหลาดใจว่า “รองผอ.เฉิน ล้อพวกเราเล่นหรือเปล่าคะ?”
“คุณรู้จักบริษัทแอนิเมชันจีนที่มีศักยภาพจะบุกตลาดต่างประเทศจริง ๆ เหรอ?”
“แน่นอน” รองผอ.เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ
“ฉันบอกให้เอาไหม พวกคุณอยากรู้หรือเปล่า?”
“เฉินไท่!”
ตอนนั้นเอง หลิวกั๋วเฉียงซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะขมวดคิ้ว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “อย่ามาตะโกนโหวกเหวกในห้องประชุม”
รองผอ.เฉินยักไหล่
ทุกคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ
ทำไมรู้สึกว่าผอ.หลิวดูไม่ค่อยถูกกับรองผอ.เฉินเลยนะ!
อีกอย่าง
รองผอ.เฉินบอกว่ารู้จักบริษัทแอนิเมชันจีนที่มีศักยภาพจะบุกตลาดต่างประเทศ
สถานการณ์แบบนี้ไม่ควรดีใจกันหรอกเหรอ?
“ประชุมต่อเถอะ”
หลิวกั๋วเฉียงเหลือบมองเฉินไท่ พยายามข่มความโกรธในใจ
“ผอ.หลิว รองผอ.เฉินเขา...” ผู้อำนวยการหวังยกมือขึ้น
คนอื่น ๆ ต่างมองหลิวกั๋วเฉียงด้วยความอยากรู้
“ฉันบอกให้ประชุมต่อไง”
หลิวกั๋วเฉียงแค่นเสียง แล้วเหลือบมองรองผอ.เฉินอีกครั้ง
อีกฝ่ายทำท่าทางเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราว