“ฉันนึกว่าพวกคุณรู้กันหมดแล้วซะอีก!”
หญิงสาวหดคอพูดด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้อำนวยการหลิวถึงตื่นเต้นขนาดนั้น
แฮชแท็กของ «จูจูเสีย» ติดอยู่บนอันดับเทรนด์ร้อนทุกวัน
ใครที่เล่นโทรศัพท์ก็ต้องรู้กันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?
แน่นอนว่าเธอมีอีกเหตุผลที่ไม่ได้พูดออกมา
นั่นก็คือไม่ว่าจะมองยังไง แนวภาพของ «จูจูเสีย» ก็ไม่เหมือนผลงานที่ตีตลาดต่างประเทศได้เลย
ไม่ใช่ว่าคุณภาพไม่ดีพอ
แต่พวกชาวต่างชาติน่ะ...กินของละเอียดไม่เป็น ไม่เข้าใจความเหนือจริงแบบคนหัวเซี่ย
พอเห็นจูสีชมพูตัวนั้น พวกเขาคงยกมือปิดจมูกแล้วร้องว่า “เชี่ย!”
ภายในห้องประชุม
คนหนุ่มสาวบางคนพยักหน้าเห็นด้วย
«จูจูเสีย» ดังขนาดนั้นเลยเหรอ?
ถึงขั้นมีคนไม่เคยดูด้วยหรือ?
เฉินไท่เกือบหลุดหัวเราะออกมา
พวกคนแก่หัวโบราณนี่ถือตัวกันเหลือเกิน ไม่แม้แต่จะดูเทรนด์ร้อน
แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่ามีบริษัทดี ๆ อะไรในวงการแอนิเมชันจีนบ้าง?
“ทุกคนหยิบโทรศัพท์ออกมาดูหน่อย!”
หลิวกั๋วเฉียงพูดเสียงเย็นชา ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา
ทันทีที่เปิดเทรนด์ร้อนในเวยป๋อ
เขาก็อึ้งจนพูดไม่ออก
#จูจูเสียกำลังจะถึงตอนจบ!
#เฉียงเฉียงกับจูจูเสียคืนดีกันแล้ว!
#ภาพแสดงอารมณ์จูจูเสียความคมชัดสูงหลุดออกมา!
#จูจูเสียวางแผนสร้างภาพยนตร์ใหญ่หรือเปล่า?
บนเทรนด์ร้อนแทบจะมีแต่เรื่องของจูจูเสีย พอกดเข้าไปก็เจอภาพแสดงอารมณ์ของหมูน้อยสีแดงเต็มไปหมด
ส่วนกระแสโจมตีก่อนหน้านี้น่ะเหรอ
หายไปแล้ว ไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว!
“นี่เป็นฝีมือนายเหรอ?” หลิวกั๋วเฉียงหันไปมองเฉินไท่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
แต่แล้วเขาก็รู้ตัวทันทีว่าคำถามนั้นโง่แค่ไหน
กระแสโจมตีใหญ่ขนาดนั้น รองผู้อำนวยการคนหนึ่งจะคลี่คลายได้หมดจดขนาดนี้ได้ยังไง?
ก่อนหน้านี้เขาก็เพราะกลัวกระแสโจมตี ถึงไม่ยอมให้เฉินไท่ไปติดต่อกับบริษัทแฟงเท่ไม่ใช่หรือ
ถ้าอย่างนั้น ก็มีแต่เนื้อเรื่องช่วงต่อของ «จูจูเสีย» ที่พลิกกลับมาได้อย่างสวยงามสินะ?
หลิวกั๋วเฉียงกดเข้าไปดูช่องแสดงความคิดเห็น แล้วอ่านอย่างละเอียด
ในเวลาเดียวกัน
คนอื่น ๆ ก็หัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย