ลู่ตานยกมือปิดปากด้วยความตกใจ
ซูยวน?
คนเขียนบทเรื่อง «หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน» คนนั้นน่ะเหรอ?
ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเขา!
“สวัสดีค่ะ... สวัสดี!”
ลู่ตานรีบยื่นมือออกไป สีหน้าตื่นเต้น “ฉัน... ฉันเป็นแฟนคลับของคุณค่ะ!”
ลู่ตานเสริมในใจ
เพราะคุณ ฉันถึงอยากเข้าร่วมงานกับบริษัทแฟงเท่ อยากทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อฟื้นฟูแอนิเมชันจีน!
“นั่งก่อนสิ”
ซูยวนยิ้มให้เธอ พลางผายมือเชิญให้นั่ง
จากนั้นก็เปิดดูประวัติของลู่ตาน รวมถึงไฟล์พากย์เสียงที่บันทึกไว้ล่วงหน้า
เล่นเลย
“สวัสดีค่ะกรรมการ ฉันชื่อลู่ตาน...”
พอฟังเสียงตัวเอง ลู่ตานก็หน้าแดงก่ำ
ถึงจะเป็นเสียงที่เธออัดเองก็เถอะ... แต่ว่า... น่าอายชะมัด!
ต้องมาเปิดเสียงเด็กประถมของตัวเองให้คนตั้งเยอะแยะฟัง!
น่าอายสุด ๆ!
ลู่ตานเขินจนแทบอยากมุดดินหนี
ด้านหลัง
จี้ซินเจียกับอวี๋เจินสบตากัน ต่างก็เห็นความฉงนในแววตาของอีกฝ่าย
เสียงนี้... พิเศษเกินไปแล้ว
พวกเขาเองก็ไม่กล้าพูดว่าเสียงแย่ แต่จะว่าไป แค่ฟังเสียงของลู่ตาน หมาก็ยังส่ายหน้าเลย!
แล้วแบบนี้
เธอจะพากย์ตัวละครจูจูเสียได้จริงเหรอ?
จี้ซินเจียลองนึกภาพลูกหมูสีแดงตัวนั้นพูดด้วยเสียงแบบนี้...
นึกไม่ออกเลย
อวี๋เจินก็นึกไม่ออกเหมือนกัน
เขากระซิบว่า “แปลกจัง ไม่รู้ว่าทำไมคุณซูถึงเลือกพี่สาวคนนี้ ทั้งที่มีคนตั้งเยอะ”
จี้ซินเจียพยักหน้า
ทั้งคู่ต่างก็สงสัยไม่หาย
วันนี้มีนักพากย์มาสัมภาษณ์อย่างน้อยยี่สิบกว่าคน แต่ซูยวนกลับเลือกแค่ลู่ตานคนเดียว
ทำไมกันนะ?
คนอื่น ๆ ล้วนจบจากมหาวิทยาลัยดัง แถมแต่ละคนก็มีน้ำเสียงหลากหลาย
ทำไมถึงไม่มีใครพากย์จูจูเสียได้
แต่พี่สาวคนนี้กลับทำได้ล่ะ?