หน้าอาคารบริษัทแฟงเท่
ลู่ตานถือประวัติส่วนตัว นั่งรออย่างกระวนกระวายอยู่บนเก้าอี้
รอบตัวเธอเต็มไปด้วยผู้สมัครงานที่มาสัมภาษณ์เหมือนกันกับเธอ ราว ๆ สามสิบกว่าคน
ลู่ตานรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ทำไมเธอต้องกลับบ้านไปฉลองตรุษจีนด้วยนะ ถ้าส่งประวัติสมัครงานไว้ก่อนปีใหม่ก็คงดีแล้วแท้ ๆ
เธอไม่คิดเลยว่าภาพยนตร์เรื่อง 《หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน》 จะกลายเป็นม้ามืดประจำช่วงฉายหนังเทศกาลตรุษจีนปีนี้
นั่นหมายความว่ามีคนรู้จักบริษัทแอนิเมชันจีนอย่างบริษัทแฟงเท่มากขึ้น และตั้งใจมาสมัครงานที่นี่
ลู่ตานรู้สึกเหมือนใจสลาย
คุณภาพเสียงของเธอก็ไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีคู่แข่งเพิ่มขึ้นมาอีกตั้งมากมาย
โอกาสที่จะได้งานยิ่งริบหรี่ลงไปอีก
“ช่างเถอะ ถ้าสมัครที่นี่ไม่ผ่าน ก็ลองไปบริษัทอื่นดูแล้วกัน”
ลู่ตานมองสภาพแวดล้อมที่จอแจรอบตัว แล้วถอนหายใจในใจ
หลังกลับไปฉลองตรุษจีน เงินที่มีติดตัวก็หมดไปนานแล้ว
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รีบออกมาหางานเร็วขนาดนี้
ถ้าสัมภาษณ์ไม่ผ่าน เธอก็คงต้องไปหางานรับค่าแรงรายวันที่ไซต์ก่อสร้าง
ไม่แน่ว่าต่อไปอาจหางานพากย์เสียงไม่ได้อีกเลยก็ได้
ลู่ตานไม่อยากทิ้งความฝันของตัวเอง แต่คนเราก็สู้ความเป็นจริงไม่ได้
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน หน้าต่างแชตเด้งขึ้นมา
เป็นหวังลี่ เพื่อนมหาวิทยาลัยเก่าของเธอ
“ตานตาน ยังสมัครงานอยู่หรือเปล่า?”
หวังลี่ส่งข้อความมา
ลู่ตานเม้มปาก ก่อนพิมพ์ตอบว่า “ใช่ คนมาสัมภาษณ์เยอะนิดหน่อย ยังไม่ถึงคิวฉันเลย”