【โลกคู่ขนาน ไม่ต้องใส่ใจรายละเอียด~】
【ที่ฝากสมอง ฝากแล้วรับรางวัล: ทรัพย์สิน +999! โชคดี +999!】
......
นครซิงเฉิง สำนักงานใหญ่บริษัทดนตรีชิงหวาน
พนักงานกลุ่มหนึ่งยืนเบียดกัน ต่างคนต่างมองเอกสารงานในมือ
“ให้ตายสิ!”
จู่ ๆ ก็มีคนร้องอุทานขึ้นมา
“หัวหน้าเล้งถึงกับแบ่งโปรเจกต์ทำเพลงประกอบ《วัวมาแล้ว》ให้ทีมเราเลยเหรอ!”
“อะไรนะ?”
สาววัยรุ่นข้าง ๆ ทำหน้าตกใจ “นั่นมันโปรเจกต์หนึ่งล้านเชียวนะ! ซุนเฉียง นายโชคดีเกินไปแล้วมั้ง?”
“นั่นสิ ถ้าทำงานนี้สำเร็จ อย่างน้อยก็ได้ค่าคอมมิชชันสี่ห้าหมื่น!”
“ยังไม่หมดนะ! พอหนังเข้าฉายก็ยังได้ส่วนแบ่งรายได้จากตั๋วหนังอีก!”
“โธ่เอ๊ย! อิจฉาจนไข่แทบม่วงแล้ว!”
เพื่อนร่วมงานรอบข้างพากันโอดครวญ สายตาที่มองซุนเฉียงแทบจะลุกเป็นไฟ
ฟันกรามแทบจะกัดแหลกอยู่แล้ว!
“พอได้แล้วน่า งานที่พวกนายได้ก็ไม่ได้แย่สักหน่อย!”
ซุนเฉียงกลอกตา พลางชี้ไปยังชายหนุ่มผมสั้นคนหนึ่ง
“จางจื้อเทา ถ้าฉันจำไม่ผิด งานที่นายได้คือทำเพลงประกอบเพลงธีมของ《แฮร์รี่ผักโขม》ใช่ไหม?”
“จำได้ว่าบริษัทนั้นเสนอราคาหนึ่งล้านแปดแสนนะ!”
“แล้วก็นายด้วย!”
ซุนเฉียงชี้ไปที่อีกคน
“หลิวต้าเป่า นายหน้าตาคิ้วเข้มแบบคนซื่อ ๆ แท้ ๆ กลับคว้าโปรเจกต์《ทหารหนุ่มจางกา》มาได้เงียบ ๆ เลยนะ!”
“นั่นมันงานจากฮอลลีวูดเชียวนะ!”
จางจื้อเทากับหลิวต้าเป่าได้ยินแล้วก็หัวเราะแหะ ๆ ไม่ได้โต้แย้ง
จากนั้นก็รีบหอบเอกสารกลับไปที่ห้องทำงาน
ส่วนคนอื่น ๆ ยังคงพูดคุยกันอย่างออกรส
เอาเข้าจริง งานที่ทุกคนได้รับก็ไม่ได้แย่เลย
ถึงอย่างไร บริษัทดนตรีชิงหวานก็ถือเป็นบริษัทรับทำเพลงประกอบรายใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศ
ปกติงานไม่เคยขาดมือ
โปรเจกต์ดี ๆ ก็มีเยอะ
แต่...
ก็มีงานบางอย่างที่เสนอราคาขี้เหนียว แถมข้อกำหนดยังยุ่งยาก ไม่มีใครอยากรับ
อย่างเช่นงานตรงหน้านี้
ในห้องเล็ก ๆ ใกล้ทางเดิน
ซูยวนจ้องเอกสารในมืออย่างเหม่อลอย
ตอนนี้เขางุนงงไปหมด
“ฉันก็แค่ข้ามถนนแล้วเจอรถบรรทุกต้าอวิ้นฝ่าไฟแดงไม่ใช่เหรอ? จำได้ว่าหลบพ้นแล้วนี่นา!”
“นี่ส่งฉันมาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?!”
ซูยวนย่อยความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวจนหมด ทั้งมึนงงทั้งอึดอัดใจจนพูดไม่ออก!
ตัวตนของเขาในตอนนี้คือพนักงานฝึกงานธรรมดาของบริษัทดนตรีแห่งนี้
เพิ่งเริ่มงานได้หนึ่งเดือน
ยังไม่ผ่านช่วงทดลองงานด้วยซ้ำ
เมื่อครู่นี้ เขาเพิ่งได้รับงานรับจ้างทำเพลงมูลค่าไม่กี่หมื่นหยวน
ดูจากราคาที่เสนอมาก็รู้ได้ว่าเป็นโปรเจกต์ของบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
เมื่อเทียบกับงานใหญ่ ๆ ของคนอื่น
โปรเจกต์เล็กแบบนี้ถึงจะได้เงินไม่มาก แต่ก็พอจะทำให้ผ่านไปได้ง่าย ๆ
แค่แต่งทำนองสักเพลง แล้วร้องเนื้อเพลงสักสองสามประโยค ก็ผ่านไปได้แล้ว
ดูท่าแล้ว
ประธานบริษัทผู้เย็นชาคนนั้นคงมอบงานนี้ให้เขา
เพื่อให้เขาได้ลองฝึกมือ
จะได้ผ่านช่วงทดลองงานเร็วขึ้นสินะ
แต่ว่า...
เรื่องทำเพลงธีมน่ะ...
ฉันทำไม่เป็นโว้ย!
ซูยวนยกมือกุมหน้าผากอย่างอดไม่ได้
คนเดิมที่ได้เข้ามาทำงานในบริษัทนี้
ก็เพราะจนตรอกจนต้องไปจ้างคนเขียนประวัติส่วนตัวปลอมให้
ส่วนฝีมือด้านดนตรีจริง ๆ ของเขาน่ะ ถ้าจะบอกว่าไม่มีเลยก็คงไม่ถูก ต้องบอกว่าไม่มีจริง ๆ นั่นแหละ
ส่วนตัวซูยวนยิ่งไปกว่านั้นอีก
ถึงขั้นร้องโน้ตโดเรมีฟาซอลาทีให้ครบยังไม่ได้
จะให้เขาทำเพลงธีมเนี่ยนะ?
ล้อกันเล่นหรือไง!
“จบเห่แล้ว! ถ้าทำงานนี้ไม่สำเร็จ พรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปนอนข้างถนนแล้ว!”
ซูยวนขยี้หัวตัวเอง ไม่รู้จะทำอย่างไรดีอยู่ชั่วขณะ
เขาเปิดหน้าแรกของเอกสาร ตั้งใจจะดูก่อนว่าโปรเจกต์ทำเพลงประกอบนี้ต้องทำอะไรกันแน่
แต่พอเห็นแวบแรก เขาก็งงไปนิดหน่อย
“เดี๋ยวก่อน...《หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน》?”
“ทำไมชื่อคุ้น ๆ จัง?”
“หมีสองตัว คนตัดไม้หนึ่งคน แล้วก็สัตว์อีกกลุ่มหนึ่ง? เรื่องคนตัดไม้กลับบ้านฉลองตรุษจีนเหรอ?”
“ให้ตายสิ!”
“นี่มัน《หมีป่าป่วนเมือง》ไม่ใช่เหรอ?!”
ซูยวนตกตะลึงจนตาค้าง รีบพลิกเปิดเอกสารทั้งหมด
ทั้งเรื่องย่อ รูปตัวละคร...
ในรูป หมีสองตัวดูเหมือนจริงมาก ตัวหนึ่งสีเหลือง อีกตัวสีแดงอมน้ำตาล
นี่มันหมีใหญ่กับหมีสองไม่ใช่เหรอ?
ส่วนเจ้าหัวล้านนั่น ถ้าไม่ใช่เฉียงหัวล้านแล้วจะเป็นใครได้อีก?
“ให้ตายเถอะ! เป็นหนังยาวฉลองตรุษจีนของ《หมีป่าป่วนเมือง》จริง ๆ ด้วย!”
ซูยวนคุ้นเคยกับภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง《หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน》เป็นอย่างดี
เรียกได้ว่าเป็นความทรงจำวัยเด็กแบบเต็ม ๆ!
โดยเฉพาะประโยคของเฉียงหัวล้านที่ว่า “มีเงินหรือไม่มีเงิน ก็ต้องกลับบ้านฉลองตรุษจีน” ไม่รู้ว่าทำให้คนที่จากบ้านไปใช้ชีวิตต่างถิ่นซาบซึ้งใจมานับไม่ถ้วน
ซูยวนจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เขาดูหนังเรื่องนี้ในช่วงตรุษจีนพอดี
ทั้งครอบครัวนั่งล้อมเตาผิง เสียงระฆังปีใหม่ดังขึ้นจากโทรทัศน์
เพลงธีมของ《หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน》ก็ดังขึ้น
หมีใหญ่กับหมีสองส่งเฉียงหัวล้านกลับบ้าน และผู้คนทั่วประเทศก็ได้ต้อนรับปีใหม่
“ถ้าจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นหนังเรื่องแรกของบริษัทแฟงเท่ใช่ไหม?”
ซูยวนเพ่งมองเอกสารอย่างละเอียด แต่ก็ยังไม่เข้าใจ
เป็นหนังแอนิเมชันของบริษัทแฟงเท่เองแท้ ๆ
ทำไมถึงจ้างบริษัทอื่นมาทำเพลงประกอบล่ะ?
เรื่องแบบนี้ไม่ควรรับผิดชอบเองทั้งหมดหรอกเหรอ?
ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อเรื่องนี้...
ดูเหมือนจะไม่ตรงกับความทรงจำของเขาเลยสักนิด!
ซูยวนอ่านบทอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง
ยิ่งอ่านก็ยิ่งงง
เนื้อเรื่องต่างจากที่จำได้มากเกินไปแล้วมั้ง?
หมีสองตัวกับเหล่าสัตว์ทั้งหลายกลับกลายเป็นตัวร้ายกันหมดเลยเหรอ?
ส่วนเฉียงหัวล้านน่ะเหรอ
ตอนแรกถูกสัตว์ทั้งหลายกลั่นแกล้ง ผ่านความยากลำบากนานัปการ
ท้ายที่สุดก็ได้รับความช่วยเหลือจากเจ้านายหลี เอาชนะหมีเหม็น ๆ สองตัวได้สำเร็จ แล้วกลับไปถึงหมู่บ้านถวนเจี๋ยถุน
....???
ซูยวนถึงกับพูดไม่ออกว่าอ่านรู้เรื่องได้ยังไง!
เห็นได้ชัดว่า!
อุตสาหกรรมบันเทิงของโลกนี้ล้าหลังมาก คุณภาพของผลงานก็มีทั้งดีและแย่ปะปนกัน
ผลงานคลาสสิกยอดเยี่ยมจากชาติก่อนของเขา
ไม่ว่าจะเป็นแอนิเมชัน เพลง ภาพยนตร์ หรือละครโทรทัศน์...
ที่นี่ไม่มีเลยสักอย่าง
ถึงจะมีบางอย่างเริ่มมีเค้าโครงขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในช่วงตั้งต้นเท่านั้น
ยกตัวอย่างแอนิเมชันจีนคลาสสิกอย่าง《หมีป่าป่วนเมือง》
ตอนนี้ก็เพิ่งมีแค่ซีรีส์หลักออกมาเรื่องเดียว
แถมเพราะงานสร้างไม่ประณีต จึงขาดทุนอย่างหนัก บริษัทแฟงเท่ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหันมาทำภาพยนตร์
อีกทั้งเวลาก็กระชั้นมาก《หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน》ฉบับแรกที่ทำออกมาอย่างเร่งรีบ...
พูดได้คำเดียวว่าเละเทะจนดูไม่ได้!
ใครจะไปคิดว่าหมีใหญ่กับหมีสองจะพยายามขัดขวางไม่ให้เฉียงหัวล้านกลับบ้านตั้งแต่ต้นจนจบ!
ใครจะทนดูไหวกันล่ะ?
เรื่องนี้
ทำให้ซูยวนปวดใจมาก!
《หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน》เป็นหนึ่งในสองภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของ《หมีป่าป่วนเมือง》
ส่วนอีกเรื่องหนึ่ง
ทุกคนก็คุ้นเคยกันดี นั่นก็คือ《หมีป่าป่วนเมือง ภาคหุบเขาหิมะ》!
พูดได้เลยว่า
ผลงานคลาสสิกสองเรื่องนี้เป็นความทรงจำแสนงดงามในใจของเด็ก ๆ มากมาย!
แต่ตอนนี้ล่ะ?
บทถูกดัดแปลงจนเสียของก็เรื่องหนึ่ง แถมยังจ้างทำเพลงธีมในราคาถูกอีก!
นี่ไม่ใช่ทำลายผลงานคลาสสิกแล้วจะเรียกว่าอะไร?!
ซูยวนโกรธจนได้แต่โกรธอยู่คนเดียว
“เฮ้อ!”
“ถึงฉันจะร้องเพลงธีมของหนังเรื่องนี้ได้ แต่ก็ทำได้แค่ฮัมไม่กี่ประโยค เปลี่ยนสถานการณ์อะไรไม่ได้หรอก”
ซูยวนส่ายหน้า รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เพราะร้องเพลงไม่ตรงคีย์ เขาก็เหมือนถูกตัดสินโทษประหารไปแล้ว
ไม่เพียงช่วยกอบกู้แอนิเมชันจีนไม่ได้ ตัวเองยังต้องถูกไล่ออกแล้วไปเร่ร่อนข้างถนนอีก!
คิดแล้วก็ชวนให้หดหู่จริง ๆ!
ในตอนที่ซูยวนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ไม่ยอมให้ผลงานคลาสสิกสูญหาย ระบบวัฒนธรรมบันเทิงระดับเทพเปิดใช้งานแล้ว!】
“???”
ระบบ?!
เป็นระบบจริง ๆ ด้วย!
ซูยวนดีใจขึ้นมาทันที!
เขาอ่านนิยายในเว็บฟานเฉี่ยทุกวัน ได้ยินมานานแล้วว่านักอ่านทุกคนจะปลุกระบบขึ้นมา ในที่สุดระบบก็มาแล้ว!
ไม่นาน
ซูยวนก็เข้าใจการทำงานของระบบนี้
ก็คือเผยแพร่ผลงาน ไม่ว่าจะเป็นผลงานแบบไหน หากสร้างกระแสได้ในระดับหนึ่ง ก็จะได้รับโอกาสจับรางวัลอย่างต่อเนื่อง
รางวัลมีสารพัดอย่าง!
ทั้งแอนิเมชัน ภาพยนตร์คลาสสิกจากชาติก่อน หรือแม้แต่เพลงกับเกมก็รับได้ทั้งหมด!
เรียกได้ว่าทำได้ทุกอย่าง!
“จะพูดอะไรอีกล่ะ! ขั้นต่อไปก็ต้องรับแพ็กเกจมือใหม่แน่นอนใช่ไหม?”
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับแพ็กเกจมือใหม่!】
【รางวัล: ทักษะการร้องเพลงระดับเทพ! ทักษะการอ่านโน้ตแบบตัวเลขระดับเทพ! ทักษะการอ่านโน้ตสากลระดับเทพ! ทักษะการเรียบเรียงและผลิตดนตรีระดับเทพ! ทักษะการถ่ายทอดอารมณ์ระดับเทพ!】
【รางวัล: บทฉบับสมบูรณ์ของ《หมีป่าป่วนเมือง ตอน ตรุษจีน》 รวมถึงเนื้อเรื่อง การออกแบบตัวละคร เพลงธีม เพลงประกอบ และอื่น ๆ!】
【.......】
รางวัลมากมายหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย ซูยวนแทบจะฟินจนลอยขึ้นฟ้า!
“เสียงร้องระดับเทพ?”
ซูยวนตาเป็นประกาย รีบกระแอมเบา ๆ แล้วก็พบความเปลี่ยนแปลงทันที
ก่อนหน้านี้เขาร้องเพลงเพี้ยน แถมไม่รู้เรื่องโน้ตกับระดับเสียงอะไรเลย
แต่ตอนนี้
ความรู้ทางดนตรีทั้งหมด ทั้งพื้นฐานและขั้นสูง หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา
ลำคอของเขายังได้รับการปรับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดอีกด้วย!
“ดอกไม้สีเหลืองเล็ก ๆ ในเรื่องราว~”
“ลอยมาตั้งแต่ปีที่ฉันเกิด~”
ซูยวนเพิ่งอ้าปากร้องได้สองประโยค ก็ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ทันที!
ให้ตายสิ!
เพราะมาก!
นี่เสียงของตัวเองเหรอเนี่ย?!
เสียงร้องทุ้มต่ำ ทุกตัวโน้ตลงจังหวะได้อย่างสมบูรณ์แบบ
อารมณ์ที่ถ่ายทอดออกมาก็เข้าถึงใจสุด ๆ
คำเดียวเลย เยี่ยม!
“สมกับเป็นรางวัลจากระบบจริง ๆ สุดยอดเกินไปแล้ว!”
ซูยวนอุทานด้วยความทึ่ง เมื่อมีสิ่งเหล่านี้แล้ว ตอนนี้เขาก็ไม่ขาดอะไรอีก
ก็แค่เพลงธีมง่าย ๆ เพลงเดียวไม่ใช่เหรอ?
เรื่องแค่นี้ทำได้สบายมาก!
ในตอนนั้นเอง
ประตูห้องถูกผลักเปิดออก มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามา