หมีสองรีบผูกเลื่อนหิมะไว้แบบลวก ๆ ก่อนจะวิ่งตามออกไป
แต่เลื่อนหิมะกลับค่อย ๆ ไถลลงไปตามทางลาดชัน
กว่าหมีสองจะรู้ตัว ก็ไล่ตามไม่ทันแล้ว
เสบียงทั้งคันตกลงไปในเหว
พอตกกลางคืน เหล่าสัตว์ก็มารวมตัวกันหน้าถ้ำต้นไม้เพื่อเอาเรื่องหมีสอง
หมีใหญ่ทำได้เพียงยิ้มแห้ง ๆ ขอโทษไม่หยุด พร้อมรับปากว่าจะชดใช้เสบียงคืนให้
หลังจากพวกสัตว์จากไป หมีใหญ่ก็กลับเข้าไปในถ้ำต้นไม้
ที่บ้านไม่มีอาหารเหลือแล้ว
มันถอนหายใจ รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
หลังแม่จากไป มันก็รับหน้าที่ดูแลหมีสองต่อ
แต่หมีสองก็ไม่รู้จักโตเสียที มีแต่เรื่องให้มันต้องคอยเป็นห่วง
บางทีมันคงเหนื่อยจริง ๆ แล้ว.....
หมีสองแอบกลับมาที่ถ้ำต้นไม้ หมีใหญ่อยากฟังคำอธิบายจากมัน
แต่พอหมีสองเล่าไปได้สักพัก ก็กลับพูดถึงเรื่องหมีขาวอย่างออกรสอีกครั้ง
หมีใหญ่สิ้นหวังโดยสิ้นเชิง
มันตบก้อนหินในมือหมีสองกระเด็นไป
แล้วพูดอย่างโกรธจัดว่า “หมีสอง! เป็นหมี ก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็นหมี!”
“ฉันต้องปกป้องป่า ต้องปกป้องทุกคน! แล้วยังต้องดูแลนายให้ดีด้วย!”
“แต่นายน่ะ นอกจากสร้างปัญหาแล้ว ยังทำอะไรเป็นอีก?”
“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันให้โอกาสนายมาตลอด ฉันเชื่อว่านายจะเปลี่ยนได้ ต่อให้เปลี่ยนแค่นิดเดียวก็ยังดี! แค่นิดเดียวก็พอ!”
“แต่นายไม่เปลี่ยนเลย!”
อารมณ์ที่หมีใหญ่เก็บกดมานานหลายปีปะทุออกมาในที่สุด
“นายเลือกจะหนีปัญหา เลือกหาข้ออ้างให้ความผิดของตัวเอง!”
“นายทำทุกอย่างพังหมดแล้ว!”
.......
ฉากนี้หนักหน่วงมาก
หนักจนไม่น่าจะมาอยู่ในแอนิเมชันเรื่องหนึ่งได้เลย