“แย่แล้วท่านประธาน! เรตติ้งของ《เทพศาสตรากุมาร》ทะลุ 18 แล้ว!!”
พนักงานคนหนึ่งตะโกนลั่น เสียงสั่นเครือ “แถม...ยังเพิ่มขึ้นอีก!”
“ทะลุ 19 แล้ว!”
“บ้าเอ๊ย!” ทานาชิตะ โคจิโร่โมโหจนแทบควันออกหู “นี่มันเรตติ้งที่แอนิเมชันจีนจะทำได้จริง ๆ เหรอ?”
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แอนิเมชันของหัวเซี่ยจะทำเรตติ้งทะลุ 10 ได้?
ไม่สิ นี่กำลังจะทะลุ 20 แล้วหรือไง?
สถานีโทรทัศน์เป็นบ้านเขาหรือไง?
บ้าเอ๊ย!
“แล้ว《วิญญาณหมู》ของเราล่ะ!”
เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากทานาชิตะ โคจิโร่ ในใจยังเหลือความหวังริบหรี่อยู่บ้าง
คุณภาพของ《วิญญาณหมู》ก็ไม่ได้แย่ แล้วทำไมถึงสู้แอนิเมชันจีนเรื่องหนึ่งไม่ได้?
ตอนนี้กระแสของซูหยวนกำลังมาแรง เรตติ้งจะสู้ไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ
ขอแค่ไม่ร่วงหนักเกินไป ก็ยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้
“4......4.....”
พนักงานคนนั้นจ้องข้อมูลที่ส่งมาจากระบบหลังบ้าน รู้สึกเพียงว่าความเย็นยะเยือกสายหนึ่งไต่ขึ้นมาถึงหัว
“4?”
ทานาชิตะ โคจิโร่หน้ามืดแทบยืนไม่อยู่
เขาผลักพนักงานออกไป แล้วก้มหน้าเข้าไปดูหน้าจอด้วยตัวเอง
ไม่ผิดแน่ เรตติ้งของ《วิญญาณหมู》อยู่ที่ 4!
พอเรื่องดำเนินไป ตัวเลขนี้ก็ยิ่งลดลงเรื่อย ๆ!
คอมเมนต์ลอยหน้าจอยิ่งบางตา
“ของห่วยอะไรเนี่ย ไม่มีแม้แต่เสียงพากย์ภาษาจีนยังจะให้ดูอีก ไม่รู้หรือไงว่าพ่อแกอ่านหนังสือไม่ออก?”
“ทุกคน กลับไปดูเร็ว!《เทพศาสตรากุมาร》กระแสดีระเบิดแล้ว! อย่ามานั่งกินอึอยู่ตรงนี้เลย!”
“ไป! รีบไป! ฉันเป็นเสินหนงนะ อย่า...อย่าดูวิญญาณหมู.....”
“ขำจะตาย หนีกันแล้ว ๆ~”
“ใครเขาดูของแบบนี้กัน!”
“《เทพศาสตรากุมาร》มันส์มาก เนื้อเรื่องมีชีวิตชีวา เพลงธีมก็เพราะสุด ๆ บรรยากาศเหมือนละครรักหวาน ๆ เลย~”