“รองหัวหน้าเฉิน...”
หลิวกั๋วเฉียงหันไปมองเฉินไท่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “แน่ใจนะว่านี่เป็นผลงานของบริษัทแฟงเท่?”
“หัวหน้าหลิว พูดอะไรเหลวไหลน่ะ?”
เฉินไท่เหลือบมองเขา “ถ้าไม่ใช่ผลงานของบริษัทแฟงเท่ แล้วจะเป็นฝีมือฉันหรือไง?”
หลิวกั๋วเฉียงพูดไม่ออก ความตื่นตะลึงในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น!
ให้ตายสิ!
ผลงานเรื่องก่อนของบริษัทแฟงเท่คือจูจูเสียไม่ใช่เหรอ!
แล้วเรื่องนี้ล่ะ เกี่ยวอะไรกับจูจูเสียบ้างไหม?
ไม่เกี่ยวกันสักนิด!
สไตล์ภาพเปลี่ยนไปคนละขั้วเลย!
แทบจะสลักคำว่า ‘ประณีต’ ไว้บนหน้าผากอยู่แล้ว
แถมตัวละครแต่ละตัวก็มีเอกลักษณ์โดดเด่นจนจำได้ทันที
หนานกงเวิ่นเทียน หนานกงเวิ่นหย่า ซีเหมินเซี่ยว...
เหล่าสัตว์เทพก็เหมือนกัน ร่างวัยเยาว์ดูน่ารักน่าเอ็นดู ส่วนร่างแปลงก็ดูสง่างามน่าเกรงขาม...
ไม่ว่าจะมองยังไง ก็ไม่เหมือนคุณภาพงานที่แอนิเมชันจีนจะทำออกมาได้เลย
“พอ...พวกเราหยุดเถียงกันก่อน ดูตอนแรกให้จบก่อน”
หลิวกั๋วเฉียงเช็ดเหงื่อ พยายามประคองสถานการณ์อย่างยากลำบาก
จู่ ๆ เขาก็เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา เหมือนตัวเอง...เข้าใจบริษัทแฟงเท่ผิดไปทั้งหมด
ไม่สิ...เขาเข้าใจผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังบริษัทแฟงเท่ผิดไปต่างหาก
.......
ทันทีที่เพลงธีมดังขึ้น จำนวนข้อความบนหน้าจอก็พุ่งทะยานขึ้นเป็นทวีคูณ
อารมณ์ของชาวเน็ตปะทุขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
“ไหนบอกว่าเป็นเพลงรักหวาน ๆ ที่พี่ซินหลิงร้องไง ทำไมฟังแล้วติดหูขนาดนี้?”
“เนื้อเพลงเปี่ยมพลังบวกสุด ๆ เทพซูไม่หลอกฉันจริง ๆ นี่มันซีรีส์หวานแหววชัด ๆ!”
“แม่เจ้า ภาพสวยขนาดนี้ ทิ้งวิญญาณหมูไม่เห็นฝุ่นเลย!”