หลินเฉินไม่ได้บอกแผนออกมาตรง ๆ กลับถามย้อนว่า “ผู้อาวุโสชิว ผู้เฝ้ารักษาที่แห่งนี้มีทั้งหมดกี่คน?”
เอ่อ!
ผู้อาวุโสชิวหันไปมองผู้อาวุโสหู อีกฝ่ายรีบตอบทันที “ด่านหุบผามังกรพิษมีคนทั้งหมด 1,083 คน สัตว์วิญญาณ 803 ตัว”
มากขนาดนี้เชียว?
หลินเฉินยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก่อนถามอย่างมีเลศนัย “หากคนกับสัตว์วิญญาณทั้งหมดตาย จะเกิดผลเช่นไร?”
อะไรนะ?
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างชะงักงันเมื่อได้ยินคำถามของเขา บางคนถึงกับเผยสีหน้าไม่พอใจ
ต่อให้ฐานะของหลินเฉินไม่ธรรมดา ก็ไม่ควรแช่งพวกเขาเช่นนี้กระมัง?
“หลินเฉิน เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ผู้อาวุโสหูคิ้วกระตุก เห็นได้ชัดว่ากำลังข่มกลั้นโทสะ
ทว่าผู้อาวุโสชิวกลับมีแววครุ่นคิดในดวงตา “หลินเฉิน หรือว่าแผนของเจ้าคือ...”
“ทุกท่านใจเย็นก่อน ฟังข้าพูดให้จบ” หลินเฉินลดเสียงลง “พวกเราวางตาข่ายฟ้าดิน แสร้งตายกันทั้งหมด ล่ออสรพิษออกจากถ้ำ แล้วจับตะพาบในไห...”
หลินเฉินเริ่มอธิบายแผนของตนอย่างละเอียด
อู่คงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจดอย่างตั้งใจ: ล่ออสรพิษออกจากถ้ำ จับตะพาบในไห...
เมื่อหลินเฉินเผยแผนทั้งหมด ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น
แม้แต่ผู้อาวุโสหูที่เมื่อครู่ยังเกือบระเบิดโทสะ ก็อดปรบมือชมเชยไม่ได้
“ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม! น้องหลินเฉิน แผนนี้ช่างแยบยลนัก!”
เขาจะไม่ดีใจได้อย่างไร?
หากทำตามแผนของหลินเฉิน นอกจากจะจับศัตรูจากสำนักกลืนวิญญาณที่ซ่อนตัวอยู่อีกสองคนได้แล้ว ยังอาจล่อศัตรูคนอื่นให้ปรากฏตัว แล้วกำจัดเสียพร้อมกันได้อีกด้วย
หากแผนสำเร็จ เขาไม่เพียงไม่ต้องรับโทษ กลับยังจะได้สร้างความชอบครั้งใหญ่
ทุกคนที่นี่ล้วนได้รับรางวัล