หลินเฉินตะลึงงันไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ จึงลองถามหยั่งเชิงว่า
“เหตุใดศิษย์พี่หยุนจึงไม่ไปตามหาเขาเล่า?”
ฮ่า ๆ ๆ...
ยังไม่ทันที่หยุนซื่อไห่จะตอบ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน
จากนั้น ผู้อาวุโสชิวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม
“น้องหลินเฉิน คราวนี้เจ้าก็สร้างความชอบอีกแล้ว!”
คำพูดของเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นชะงักงัน
โดยเฉพาะคำว่า “น้อง” กับ “สร้างความชอบ” ทำให้พี่น้องหยุนซื่อไห่สับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
“ศิษย์พี่หยุน!”
ไห่เทียนหลานที่ตามมาถึงเห็นหยุนซื่อไห่ก็รีบพุ่งเข้าไปกอดนางด้วยความยินดี
อู่คงซึ่งเดินตามมารั้งท้ายกลับทำให้เหล่าผู้อาวุโสที่เฝ้ารักษาการณ์อยู่ที่นี่แตกตื่น
เงาร่างคนจำนวนมากพลันปรากฏขึ้นบนกำแพงเมือง
“ผู้อาวุโสชิว พวกท่านนี่...” ผู้อาวุโสผู้รักษาการณ์เอ่ยถามด้วยแววตาระแวดระวัง
ผู้อาวุโสชิวหัวเราะ “ผู้อาวุโสหู อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ท่านนี้คือมหาปราชญ์อู่คง บุคคลที่เจ้าสำนักให้ความสำคัญ”
ฮึด!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
เจ้าสำนักเป็นยอดฝีมือขั้นสุญญากาศจุดสูงสุด
หากจิตวิญญาณที่แท้จริงไม่ปรากฏ ก็ไร้ผู้ต้านทาน
ผู้เฒ่าผู้นี้ได้รับความสำคัญจากยอดฝีมือเช่นนั้น แล้วเขามีตบะระดับใดกัน?
เมื่อผู้อาวุโสหูเห็นมหาปราชญ์อู่คง ก็ยิ่งมีสีหน้าตื่นตะลึง
เขากลับสัมผัสตบะของอีกฝ่ายไม่ได้
เช่นนี้มิได้หมายความว่าตบะของอีกฝ่ายสูงกว่าเขามากหรอกหรือ?
ฮึด!
หรือว่าจะเป็นจิตวิญญาณที่แท้จริง?
ในแคว้นตะวันตกจะมียอดฝีมือเช่นนี้มาจากที่ใด?