หลินเฉินดวงตาเป็นประกาย “ผู้อาวุโสชิว ท่านจะซื้อหรือไม่? ขายให้ท่านทั้งหมดเลย!”
ของเช่นนี้ สำหรับคนอื่นอาจหาได้ยากยิ่ง
แต่สำหรับเขา กลับเป็นเรื่องที่หยิบยื่นให้ได้อย่างง่ายดาย
หากต้องการ ก็แวะมารับได้ทุกเมื่อ
“ข้าซื้อไม่ไหว!”
ผู้อาวุโสชิวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน “อย่าดูเพียงว่าภายนอกข้าดูรุ่งเรือง แต่เมื่อพลังบำเพ็ญแข็งแกร่งขึ้น สิ่งที่ต้องใช้ก็เพิ่มขึ้นมหาศาลเช่นกัน ข้าจึงไม่มีหินวิญญาณมากมายขนาดนั้น...”
“กิจการหนังสือเล่าเรื่องไม่ดีหรือ?” หลินเฉินถามต่อ
ใบหน้าผู้อาวุโสชิวแดงก่ำ “ดีสิ แต่ข้าใช้เงินหมดแล้ว”
เขาชี้ไปยังวิหคสายฟ้ากระบี่ทองบนศีรษะ “เจ้าตัวเล็กนี่กินหินวิญญาณยิ่งกว่าข้าเสียอีก ไม่พอจริง ๆ!”
เมื่อเห็นท่าทางของผู้อาวุโสชิว หลินเฉินก็ถอนใจในใจ
ดูท่ากิจการหนังสือเล่าเรื่องคงไม่ใช่หนทางที่ยั่งยืน
ทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังพอได้ แต่หากพลังบำเพ็ญแข็งแกร่งขึ้นจริง ๆ ก็ไม่อาจรองรับค่าใช้จ่ายของเขาได้เลย
“ถึงเวลาวางมือแล้ว!”
หลินเฉินตัดสินใจอย่างรวดเร็ว นับแต่นี้กิจการหนังสือเล่าเรื่องจะมอบให้จินหยวนเป่าดูแลทั้งหมด
เขาจะไม่เข้าไปยุ่งอีก
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการทำความเข้าใจให้แน่ชัดว่าตนเป็นผู้ข้ามภพ หรือเป็นผู้ตื่นรู้ความทรงจำกันแน่
เรื่องนี้เกี่ยวพันกับจุดยืนของตนเองและขอบเขตในการลงมือทำ
“ผู้อาวุโสชิว ท่านพบเห็นเรื่องราวมามากมาย หากต้องการพิสูจน์ว่าคนผู้หนึ่งเป็นผู้ตื่นรู้ความทรงจำหรือไม่ ต้องทำอย่างไร?”
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้อาวุโสชิวกระอักกระอ่วน หลินเฉินจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
ผู้อาวุโสชิวครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบว่า “เรื่องเช่นนี้พบเห็นได้ยากยิ่ง ชั่วชีวิตข้าเคยพบเพียงสองคน หนึ่งในนั้นคือเจ้า ส่วนอีกคนคือฉีเชียนชิว เจ้าสำนักชั้นหนึ่งแห่งเขตภาคกลาง...”
เมื่อเอ่ยถึงชื่อนี้ ผู้อาวุโสชิวก็เผยสีหน้าเคารพยำเกรง
“เขาเป็นผู้ตื่นรู้ความทรงจำ จากดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้วแห่งเขตภาคเหนือ ฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการ สังหารฝ่าทางมาจนถึงเขตภาคกลาง และได้เป็นเจ้าสำนักทงเทียน หนึ่งในสามสำนักชั้นหนึ่ง”