「อู่คง ท่านใช้แรงกดดันวิญญาณโจมตี ส่วนข้าจะใช้หนามเขามังกรโจมตี」
หลินเฉินตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว
เขาส่งกระแสเสียงไปหาผู้อาวุโสชิวอีกครั้ง 「ผู้อาวุโสชิว ข้าต้านพวกมันด้านนอกได้สักพัก พวกท่านรีบจัดการวิญญาณสัตว์ตนนั้นเสีย」
หา?
ผู้อาวุโสชิวได้รับกระแสเสียง สีหน้าพลันเผยความยินดี
ในฐานะผู้อาวุโสแห่งสำนักเสวียนเทียน เขาย่อมรู้ดีว่าสัตว์พิษนอกหุบผามังกรพิษแข็งแกร่งเพียงใด
แม้กำแพงเมืองจะยังไม่พัง ผู้คนของสำนักเสวียนเทียนก็ต้องจ่ายราคาไม่น้อยกว่าจะขับไล่กองทัพสัตว์พิษเช่นนี้ได้
บัดนี้มีปรมาจารย์อู่คงอยู่ ย่อมต้านทานพวกมันได้แน่นอน
อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เห็นกับตาว่าปรมาจารย์อู่คงรับมือกับเนตรผู้ที่สวรรค์เลือกได้อย่างไร
ส่วนหลินเฉิน ในสถานการณ์เช่นนี้ คงทำได้เพียงยืนดูเรื่องสนุกเท่านั้น
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ ผู้อาวุโสชิวก็ตอบกลับว่า 「เกราะของสัตว์พิษพวกนี้แข็งแกร่งยิ่ง การโจมตีธรรมดายากจะทำอันตรายร่างกายพวกมันได้ พวกเจ้าระวังตัวด้วย พวกเราจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด」
เมื่อได้รับคำตอบ หลินเฉินก็หันไปมองไกลออกไปอีกครั้ง หนามเขามังกรในมือเริ่มสั่นสะเทือนส่งเสียงหึ่งๆ
「เกราะแข็งแกร่งยิ่งหรือ? เช่นนั้นก็ลองดูว่าพวกมันจะต้านทานพลังทะลวงเกราะของหนามเขามังกรได้หรือไม่!」
เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์พิษกลายพันธุ์ร่างมหึมาสูงนับร้อยเมตร หลินเฉินมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่าความตื่นเต้นกลับมีมากกว่า
ร่างของเขาสั่นระริกเล็กน้อย
「เดรัจฉานร้าย!」
เมื่อฝูงสัตว์พิษเข้าใกล้กำแพงเมืองในระยะหนึ่งพันเมตร ปรมาจารย์อู่คงก็เปล่งแสงจิตวิญญาณที่แท้จริงออกมาทั่วร่าง
แรงกดดันวิญญาณอันแข็งแกร่งสายหนึ่งบดขยี้ออกไป
สัตว์พิษเหล่านั้นราวกับชนเข้ากับภูเขาใหญ่ พลันหยุดกึกอย่างกะทันหัน
พวกมันชนกันเสียงดังสนั่น กลิ้งระเนระนาดไปทั่วพื้น