【ติ๊ง! พนักงาน “หลิวซานเหนียง” เข้าทำงานอย่างเป็นทางการ】
【ตำแหน่ง: ผู้ดูแลกิจการ (แม่เล้า)】
【ค่าจ้างรายเดือน: ห้าสิบก้วน】
【ความภักดี: 75 (ต่ำกว่า 50 มีความเสี่ยงที่จะถูกหักหลัง)】
【ยินดีกับผู้ถือระบบที่ได้รับรายได้ส่วนตัวเป็นครั้งแรก!】
【คำนวณส่วนแบ่งค่าจ้าง: 50 ก้วน × 1% = 500 อีแปะ ได้ฝากเข้ากระเป๋าส่วนตัวของผู้ถือระบบแล้ว】
ฉู่เสวียนรู้สึกยินดีขึ้นมาในใจ
แม้จะมีเพียงห้าร้อยอีแปะ แต่ก็นับเป็นการเริ่มต้นที่ดี!
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าผู้ถือระบบมีพนักงานประจำคนแรก และทำกำไรได้เป็นครั้งแรก ร้านค้าระบบเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการแล้ว!】
【ร้านค้าจะปรับปรุงสินค้าสี่รายการโดยอัตโนมัติทุกเดือน ผู้ถือระบบสามารถใช้ยอดเงินในกระเป๋าส่วนตัวเพื่อซื้อสินค้าได้】
ชั้นวางสินค้าเสมือนจริงปรากฏขึ้นตรงหน้าฉู่เสวียน
【รายการสินค้าประจำเดือน】:
【กระดาษชำระพิมพ์ลาย หนึ่งห่อ】: ราคา 10 อีแปะ ซื้อได้ไม่จำกัด
【ยาแก้หวัดตรา 666 หนึ่งกล่อง】: ราคา 20 อีแปะ ซื้อได้ไม่จำกัด
【บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋น หนึ่งลัง】: ราคา 50 อีแปะ ซื้อได้ไม่จำกัด
【ยากันพิษรอบด้าน】: ราคา 500 อีแปะ จำกัดการซื้อหนึ่งเม็ด
【สรรพคุณ: เมื่อรับประทานแล้ว จะต้านทานพิษ โรคระบาด และโรคบุปผาไฟทั้งปวงในใต้หล้าได้】
สายตาของฉู่เสวียนจับจ้องสิ่งสุดท้ายในทันที
กระดาษชำระ ยาแก้หวัด และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อยู่ก่อนหน้า ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยขึ้นมา ทว่าสำหรับเขาในตอนนี้กลับมีประโยชน์ไม่มากนัก
แต่【ยากันพิษรอบด้าน】เม็ดนี้ช่างเป็นของวิเศษอย่างแท้จริง!
ตอนนี้เขาเปิดหอนางโลม ต่อไปย่อมต้องข้องเกี่ยวกับผู้คนสารพัดประเภท ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกลอุบายชั่วร้ายอีกมากเพียงใด
การวางยาและลอบทำร้าย ล้วนเป็นเรื่องธรรมดา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการอยู่ในสถานเริงรมย์ หากวันใดเผลอตัวขึ้นมาแล้วติดโรคร้ายอะไรเข้า ชีวิตคงจบสิ้นแน่
เงินห้าร้อยอีแปะนี้ราวกับถูกกำหนดมาเพื่อซื้อยาเม็ดนี้โดยเฉพาะ!
“ระบบ แลก【ยากันพิษรอบด้าน】!” ฉู่เสวียนเอ่ยโดยไม่ลังเล
【แลกเปลี่ยนสำเร็จ! ใช้เงิน 500 อีแปะ ยอดคงเหลือ 0】
ยาเม็ดขนาดเท่าผลลำไย ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ปรากฏขึ้นในมือของฉู่เสวียน
เขาไม่แม้แต่จะคิด ก็กลืนมันลงคอไปทันที
ยาเม็ดละลายทันทีที่เข้าปาก กระแสอุ่นสายหนึ่งพลันไหลเวียนไปทั่วร่าง ก่อนจะสงบลงในที่สุด
ฉู่เสวียนรู้สึกราวกับร่างกายไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร ยังคงอ่อนแอเช่นเดิม แต่ในใจกลับรู้สึกมั่นคงขึ้นมาก
เมื่อมีสิ่งนี้แล้ว ความปลอดภัยของข้าในโลกนี้ก็เพิ่มขึ้นอีกขั้น!
……
วันเวลาต่อจากนั้น หลานเยว่โหลวก็เริ่มการบูรณะซ่อมแซมอย่างคึกคัก
ฉู่เสวียนเองก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า พาหลิวซานเหนียงมุ่งตรงไปยังโรงซื้อขายคนที่ตลาดตะวันตก
การตกแต่งเป็นเพียงเปลือกนอก ส่วนหญิงสาวต่างหากคือเนื้อแท้ หากคิดจะทำให้กิจการรุ่งเรือง ก็ต้องรับคนใหม่เข้ามา
“เถ้าแก่ พวกเราจะรับคนกันอย่างไรดีเจ้าคะ?”
“ลองพูดความคิดของเจ้ามาฟังดู”
หลิวซานเหนียงเดินตามหลังฉู่เสวียน มือขยำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น
“บ่าวเห็นว่า เราควรไปหาหญิงสาวจากครอบครัวยากจนที่พอมีรูปร่างหน้าตา แล้วลองสืบข่าวจากหอนางโลมชั้นต่ำสักหลายแห่งที่กำลังจะไปไม่รอดจะดีกว่าเจ้าค่ะ”
“หญิงสาวพวกนี้ล้วนผ่านการฝึกฝนมาแล้ว รู้กฎระเบียบและปรนนิบัติบุรุษเป็น ต่อให้เคยถูกผู้อื่นเชยชมมาแล้วก็ยังรับแขกได้”
“ขอเพียงกดราคาให้ต่ำ ใช้เงินไม่มากก็ซื้อได้หลายคน คุ้มค่ายิ่งนักเจ้าค่ะ”
หลิวซานเหนียงเป็นคนที่ผ่านความลำบากมาจนชิน
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่เมียนชุนหยวน นางถูกแม่หวังขูดรีดจนเคยชิน แทบอยากหักเงินหนึ่งอีแปะออกเป็นสองส่วนเพื่อใช้จ่าย
ฉู่เสวียนหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองนาง
“ซานเหนียง ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า ต่อไปหลานเยว่โหลวจะขายเพียงศิลปะ ไม่ขายเรือนร่าง”
“ไม่ว่าจะรับใครเข้ามา เมื่อมาถึงที่นี่ก็มีหน้าที่ขึ้นเวทีร้องเพลง ร่ายรำงดงาม จอกสุราคารวะ และพูดคุยเป็นเพื่อนแขกเท่านั้น”
หลิวซานเหนียงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเขาราวกับกำลังมองคนโง่
“เถ้าแก่ ที่เราเปิดอยู่นี่คือหอนางโลมนะเจ้าคะ!”
“ต่อให้เป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งของสำนักคณิกา บอกว่าขายศิลปะอย่างเดียว แต่ลับหลังก็ยังต้องร่วมราตรีกับผู้สูงศักดิ์อยู่ดี”
“หากเราขายเพียงศิลปะ พวกบุรุษเหล่านั้นจะควักเงินจ่ายด้วยเหตุใด? คิดจริง ๆ หรือว่าพวกเขามาฟังเพลงเพื่อขัดเกลาจิตใจ?”
ฉู่เสวียนถอนหายใจอย่างจนปัญญาในใจ
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าในหอนางโลมมีกลเม็ดอะไรบ้าง?
ความคิดของบุรุษ เขาเข้าใจดียิ่งกว่าใคร
แต่ปัญหาคือระบบเฮงซวยนี่ตัดสินเรื่องต่าง ๆ ผิดเพี้ยนไปหมด!
สองวันมานี้เขาศึกษาระบบอย่างละเอียด จึงพบกฎตายตัวข้อหนึ่ง:
【หมายเหตุ: พนักงานที่ลงนามสัญญาทุกคนถือเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผู้ถือระบบ ห้ามผู้อื่นครอบครองหรือใช้งาน มิฉะนั้นผู้ถือระบบจะไม่ได้รับส่วนแบ่ง】
นี่มันข้อกำหนดป้องกันการหมกมุ่นกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ และป้องกันการถูกสวมเขาชัด ๆ!
กล่าวคือ หากหญิงสาวใช้การนอนแยกขาเพื่อรับแขกหาเงิน ระบบก็จะไม่ยอมรับ ฉู่เสวียนอย่างเขาย่อมไม่ได้ส่วนแบ่งแม้แต่อีแปะเดียว
หากเขาอยากได้ส่วนแบ่ง ก็ต้องปกป้องหญิงสาวเหล่านี้ไว้ ให้คนภายนอกได้เพียงชม แต่แตะต้องไม่ได้!
ชาตินี้นอกจากตัวเขาเองแล้ว บุรุษป่าเถื่อนหน้าไหนก็ห้ามมีสัมพันธ์ทางกายกับพนักงานของเขาเด็ดขาด!
ฉู่เสวียนปรับอารมณ์ของตน ก่อนเผยสีหน้าลึกลับยากหยั่งถึง
“ซานเหนียง นี่เป็นเพราะสายตาของเจ้ายังแคบ วิสัยทัศน์ยังไม่กว้างพอ”
“ยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้มา ยิ่งทำให้คนกระวนกระวายจนแทบขาดใจ”
“เงินที่เราจะหาไม่ใช่เงินจากเนื้อหนัง แต่เป็นเงินที่ทำให้พวกเขายอมทุ่มทองพันชั่ง เพียงเพื่อได้สัมผัสมือที่แตะต้องไม่ได้ หวังแลกกับรอยยิ้มของหญิงงาม”
“นี่เรียกว่าการตลาดแบบสร้างความขาดแคลน”
หลิวซานเหนียงมองแววตาแน่วแน่ของฉู่เสวียน ในใจพลันเกิดความเลื่อมใสขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
แม้นางจะฟังไม่เข้าใจว่า “การตลาดไก่ห่าน” อะไรนั่น แต่ฟังดูแล้วคล้ายจะเป็นเรื่องลึกล้ำไม่น้อย
ระหว่างที่พูดคุยกัน ทั้งสองก็มาถึงโรงซื้อขายคนแล้ว
หากจะกล่าวให้ถูก ที่นี่ไม่ต่างอะไรกับคอกปศุสัตว์มากกว่าตลาด
ในกรงไม้สองข้างทางมีผู้คนแต่งกายซอมซ่อถูกขังอยู่เป็นราย ๆ
มีทั้งบุรุษและสตรี คนแก่และเด็ก
แต่ละคนมีแววตาด้านชา บ้างหดตัวอย่างหวาดกลัวอยู่ที่มุม บ้างจับซี่กรงวิงวอนผู้คนที่เดินผ่านไปมา
“เชิญแวะชมกันก่อน! ม้าผอมจากหยางโจวเพิ่งมาถึง รูปร่างเป็นเลิศ ขี่ม้าหรือยิงธนูก็เก่ง!”
“ฮูหยินที่เดินผ่านมาทางนี้ เชิญดูทางนี้! ทาสคุนหลุนร่างกายแข็งแรง บึกบึนกำยำ เรี่ยวแรงเหลือเฟือ!”
พวกนายหน้ากวัดแกว่งแส้ พรรณนาคนในกรงราวกับกำลังขายสินค้า
หลิวซานเหนียงเห็นภาพเช่นนี้จนชินตาอย่างเห็นได้ชัด ถึงกับชี้วิจารณ์สตรีในกรงหลายใบอย่างคล่องแคล่ว
“คนนั้นไม่ได้ สะโพกเล็กเกินไป ขาก็สั้นไปหน่อย ใส่กระโปรงโปร่งแล้วคงไม่มีเสน่ห์”
“คนนั้นก็ไม่ได้ สายตาล่อกแล่ก ดูก็รู้ว่าเป็นคนไม่อยู่นิ่ง เดี๋ยวจะชักนำเรื่องเดือดร้อนมาเสียเปล่า”
“เฮ้อ คนนี้ไม่เลวเลย อกเป็นอก เอวเป็นเอว รูปร่างก็สูงโปร่ง...”
ฉู่เสวียนไม่สนใจความเห็นจากประสบการณ์ของนาง พลันเปิดใช้งาน【กระจกเงาแห่งราตรีรื่นรมย์】
ฝูงชนที่ขวักไขว่ตรงหน้า ในสายตาของเขากลับกลายเป็นจุดแสงข้อมูลที่เดินไปมา
【ชื่อ: หวังเอ้อร์ยา】【ศักยภาพ: สีขาว (สามัญ)】【ความสามารถ: ทำนา】
【ชื่อ: จางชุ่ยฮวา】【ศักยภาพ: สีขาว (สามัญ)】【ความสามารถ: เย็บพื้นรองเท้า】
มองไปทางไหนก็มีแต่สีขาวซีดเซียว
“โอ้โฮ คุณชายท่านนี้ ลองดูของดีในมือข้าสักหน่อยไหมขอรับ!”
นายหน้าหน้ามันคนหนึ่งเข้ามาหา ชี้ไปยังหญิงสาวที่สวมกระโปรงสีสันฉูดฉาดข้างกาย
ใบหน้าของหญิงสาวโบกแป้งหนา แม้จะดูเย้ายวน แต่แววตากลับเผยกลิ่นอายของคนในวงการอย่างชัดเจน
“นางเป็นคนฝึกฝนมาอย่างช่ำชอง เพิ่งถูกปลดจากไป๋ฮวาโหลวเมื่อวานนี้เอง!”
“ราคายุติธรรม ขอเพียงสามสิบก้วน ท่านพากลับหอไป คืนนี้ก็ให้แขกควักเงินได้แล้ว!”
นายหน้าผู้นั้นก้มหัวประจบพร้อมยิ้มแย้ม
หลิวซานเหนียงได้ยินแล้วก็เริ่มสนใจ นางขยับเข้าไปพินิจใบหน้าและรูปร่างของหญิงสาวอย่างละเอียด
ฉู่เสวียนเหลือบมองครั้งหนึ่ง
【ชื่อ: หงสิ่ว】【ศักยภาพ: สีขาว】
【สถานะ: อยู่ในระยะแฝงของโรคซิฟิลิส】
บัดซบ!!
ฉู่เสวียนถอยหลังสองก้าวอย่างเงียบเชียบ “ของแบบนี้ยังกล้าเอาออกมาทำร้ายคนอีกหรือ?”
เขาโบกมืออย่างรังเกียจ แล้วเดินต่อเข้าไปด้านใน
นายหน้าขายไม่ออก จึงถอยออกไปอย่างหงุดหงิด พลางพึมพำว่า “ถุย! คุณชายอ่อนหัด ขนยังไม่ทันขึ้นด้วยซ้ำ ไม่รู้จักของดีเอาเสียเลย!”
ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นก็ยิ่งแรง สภาพแวดล้อมก็ยิ่งย่ำแย่
คนที่ถูกขังอยู่ตรงนี้ล้วนเป็น “ของด้อยคุณภาพ” ที่ขายไม่ออกและถูกคัดทิ้งมาจากด้านหน้า
บางคนอายุมากแล้ว บางคนพิการ บางคนป่วยหนักจนใกล้ตาย
“เถ้าแก่ วันนี้พวกเรากลับกันก่อนดีไหมเจ้าคะ”
“ที่นี่เหม็นจนปวดหัวจริง ๆ แล้วก็ไม่มีของดีที่พอจะเข้าตาอีกแล้ว”
หลิวซานเหนียงยกมือปิดจมูก ไม่อยากเดินต่อไปด้านใน
ฉู่เสวียนไม่พูดอะไร สายตาพลันหยุดอยู่ที่กรงไม้ใบหนึ่งตรงมุม
ในนั้นมีร่างผอมเล็กขดตัวอยู่
นางสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบบาง ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังหญ้า ใบหน้าเปื้อนเขม่าดำจนมองไม่เห็นเค้าโครง
หากคนอื่นเดินผ่าน คงคิดว่านางเป็นขอทานใกล้ตายคนหนึ่ง
ทว่าในสายตาของฉู่เสวียน กลับมีแสงสีม่วงเจิดจ้าปกคลุมร่างนางอยู่
【ชื่อ: ซูซิงจู】
【อายุ: 18 ปี】
【ระดับศักยภาพ: สีม่วง (ระดับตำนาน)】
【คุณสมบัติพิเศษ: เชี่ยวชาญการขับร้องและร่ายรำ (ชำนาญทั้งนาฏศิลป์ราชสำนักและท่วงทำนองเพลงนานาชนิด)】
【ความสามารถซ่อนเร้น: เชี่ยวชาญพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด (สง่างามเหนือสามัญ มีภูมิหลังทางตระกูลสืบทอดมา)】
【สถานะปัจจุบัน: อ่อนแออย่างยิ่ง】
สีม่วง! บุคลากรระดับตำนาน!
ทั้งยังเชี่ยวชาญความสามารถรอบด้าน!
ตามการจัดระดับของระบบ สีม่วงเป็นรองเพียงสีทองระดับตำนานสูงสุดเท่านั้น
ต้องคว้าตัวนางมาให้ได้!