ผ่านไปครึ่งชั่วโมง
ริมฝั่งมีทั้งผัดทั้งทอด อาจารย์และหัวหน้ากลุ่มนั่งเงียบกริบ
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
ริมฝั่งยกแก้วชนกัน อาจารย์และหัวหน้ากลุ่มพากันมุงอยู่ริมน้ำ
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
ริมฝั่งครื้นเครงด้วยเสียงเพลง อาจารย์และหัวหน้ากลุ่มทุกคนเริ่มร้อนใจ
"ผู้รับผิดชอบสวี่!! ที่นี่ของคุณเกิดอะไรขึ้น?! ผ่านไปชั่วโมงครึ่งแล้ว! ลูกทีมเรายังไม่กลับมาเลย!"
หัวหน้ากลุ่มวิ่งพรวดมาหาพวกเขาด้วยคอแดงก่ำ
"คณะสำรวจปลาสเตอร์เจียนขาวเป็นหน่วยที่เก่งที่สุดของกรมพวกเรา!! ถ้ามาเกิดเรื่องที่ของคุณ! อย่าหวังจะปัดความรับผิดชอบไปได้!!"
สวี่จิ้งขำ
"พวกคุณมาสำรวจที่เขาว่าน-หยวนนี่ ไม่เห็นคิดจะปรึกษาผมก่อน ตอนนี้เกิดปัญหา กลายเป็นว่าเกี่ยวอะไรกับผมด้วยเหรอ?"
เขาลุกขึ้นยืน ใบหน้ายิ้มแต่แววตาเย้ยหยัน ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
"ท่านหัวหน้า~ เรื่องมันทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ~"
"..."
ชายคนนั้นรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างบอกไม่ถูก คิดจะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่นึกถึงลูกทีมที่ยังไม่โผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำ เขาก็ร้อนใจจนไม่รู้จะทำยังไง
"ถะ...ถ้าอย่างนั้นคุณว่าจะเอายังไง? คุณช่วยหาคนลงไปดูให้หน่อยได้ไหม?"
"ลงไป?"
สวี่จิ้งแบมือสองข้าง หัวเราะยิ่งกว่าขำ
"เขาว่าน-หยวนยังพัฒนาไม่สมบูรณ์ ขนาดคนของพวกเรายังไม่กล้าลงทะเลสาบนางฟ้าตามอำเภอใจ ต้องเป็นช่วงพิธีใหญ่แต่ละครั้งเท่านั้น ถึงจะกล้าส่งพนักงานลงน้ำได้"
เขากะพริบตา
"หรือว่า? ให้พวกเขารอไปก่อน? เดือนหน้าถึงจะมีพิธีใหญ่ครับ~ ถึงตอนนั้นผมจะส่งคนลงไปตามหาพวกเขาเพิ่ม"
เดือนหน้า?
บ้านนอกันไปแล้วได้แค่งมศพขึ้นมา!
หัวหน้ากลุ่มโกรธสุดขีด ยื่นมือหมายจะกระชากคอเสื้อสวี่จิ้ง แต่จังหวะถัดมากลับถูกชายชราคนหนึ่งชนจนเซถอยไป
"คุณสวี่! ท่านผู้นำทาง!"
ถูหงลนลาน คราวนี้เขาลนลานจริง ๆ!
ลูกศิษย์พูดกับเขาหลายครั้งแล้วว่าไม่อยากลงน้ำ กระทั่งวินาทีก่อนลงไปก็ยังมองมาที่เขา