ส่งตัวคณะสำรวจโบราณสถานไปแล้ว เสิ่นจวงและเลขาหลี่ก็วกกลับมาอีกครั้ง เดินตามสวี่จิ้งเข้าไปในเขตท่องเที่ยว
“ยอดไปเลยไอ้หนู! นายทำได้ยังไงเนี่ย”
สวี่จิ้งรีบโบกมือปฏิเสธ
“อย่า! เลขาธิการเสิ่น! ผมไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก!”
เขายื่นปากเชิดไปทางอื่น
“ตั้งแต่ผมดูแลที่นี่มา ก็เป็นที่โปรดปรานของนักท่องเที่ยวแต่เพียงผู้เดียวนะครับ~ ทุกคนไม่ไปที่อื่น”
“มาที่นี่ที่เดียว! มาที่นี่ที่เดียว!”
“ผมก็เลยคิดว่า จะทำให้ทุกคนผิดหวังไม่ได้ ก็เลยวางแผนจัดการที่นี่ให้ดี แล้วก็พบว่า ที่นี่มันมีอะไรแปลก ๆ จริง ๆ!”
เขาหลงบทบาท เจียงฉงไม่รู้เรื่องราวมาก่อน ก็รีบเข้ามาแอบฟังด้วย
“……บางส่วนก็เป็นพนักงานที่เราจ้างมา บางส่วนก็ใช้เทคโนโลยีบางอย่างเข้าไปช่วย ส่วนที่เหลือ เราก็ไม่รู้จริง ๆ ครับ”
น้ำเสียงเขาทุ้มลึกลง
“ผมยังจำได้เลยตอนเด็ก ๆ พ่อแม่พาเที่ยว เคยบอกผมว่าบนเขาใหญ่นี้มีเซียนมากมาย ให้ผมเคารพยำเกรงอยู่เสมอ”
“โดยเฉพาะทะเลสาบนางฟ้านี่ ลึกนัก... ลึกนัก... ลึกนัก...”
เสิ่นจวงฟังไปขนลุกไป
หรือว่าที่นี่จะมีอะไรสักอย่างจริง ๆ?
“แล้วหมู่บ้านใต้น้ำนั่นล่ะ?” เสิ่นจวงเบิกตากว้าง
“นั่นมันเทคโนโลยีครับ!”
สวี่จิ้งโบกมือ “ท่านเชื่อจริง ๆ หรือครับเนี่ย~”
จริงเหรอ?
เสิ่นจวงเดินตามไปอย่างงุนงง เสี่ยวหลี่เลขาหนุ่มมองอย่างคลางแคลงใจ
คำพูดพรรค์นั้นหลอกได้ก็แต่ตาเฒ่านั่นแหละ
กินยาถ่ายตลอดปีจนสมองเสียถึงได้หลงเชื่อคำเพ้อเจ้อของเจ้าเด็กเจ้าเล่ห์นี่
เขาคิดว่าที่นี่ต้องมีอะไรไม่ธรรมดาแน่ อาจเป็นฝีมือเทพแม่น้ำก็ได้!
เสิ่นจวงยิ้ม ชายตามองเลขาของตัวเอง
ฮึ ๆ~
เสี่ยวหลี่เอ๋ย ประสบการณ์ยังน้อยไปนะ