(ก่อนอ่านบทนี้ เปิดเพลง —— ทลายขบวนศึก แล้วค่อยชม)
หลังม่านผ้าโปร่ง บนศาลาเย็น
เมื่อเสียงกลองดังขึ้น ผีผาก็พลันบรรเลง!
แม้กระทั่งม่านผ้าโปร่งยังสะบัดไหว
จากนั้นเสียงขลุ่ยเซียวอันโหยหวนก็ดังขึ้น ผีผาก็ประสานเสียงทันที!
เจ้าของศาลาดอกท้อ!
เคลื่อนไหวแล้ว!
ติ๊ง!
กระบี่อ่อนเงินเรียวส่งเสียงกังวาน ตามด้วยแสงเย็นวาบ! เจ้าของศาลาชูร่างสูงสง่างามดุจต้นสนเขียว แขนหมุนเล็กน้อย คมดาบตวัดเป็นดอกกระบี่งดงามเฉียบคม
บนศาลาเย็น เสียงดนตรีสามสายอันทรงพลังพลุ่งพล่าน พร้อมด้วยจังหวะกลองและผีผาก้องกังวาน! พัดกลีบดอกท้อปลิวว่อน!
ฟิ้ว!
เจ้าของศาลาก้าวเท้าพลิ้ว หมุนตัวเบา กระบี่เงินส่งเสียงคมชัด แสงกระบี่ดั่งปรอทไหลรินไม่ขาดสาย!
ให้ตายสิ!
จู้โส่วอึ้งไปเลย!
เขาคิดว่ากระบี่เป็นแค่ของประดับ แต่นั่นเจ้าของศาลา ร่ายรำเป็นจริง ๆ!
ระบำนี่! คล่องแคล่วรื่นรมย์! แต่กระบี่นี่!
กลับเต็มไปด้วยจิตสังหาร!!
ตุ๊บตุ๊บ!
ขลุ่ยเซียวดังแว่ว ดุจกระบี่แหลมทะลวงฟ้า ปลุกให้ทุกคนจิตใจปลอดโปร่งอีกครั้ง
เจ้าของศาลาร่ายรำยิ่งมัน! เขา
ปักกระบี่ ชี้ตรง ถีบชามสุราบนโต๊ะให้ลอยขึ้น
กลืน!
สุราใสไหลลงคอ ชามถูกสะบัด ตกลงบนโต๊ะอย่างมั่นคง
เจ้าของศาลาหัวเราะฮ่า คิ้วตาฉายแววพอใจ!
"ต่อ!"
ปั่ก!
ภายใต้สายตาทุกคู่ เขาย่ำปลายเท้าเบา ๆ บนพื้น แล้วทะยานขึ้น ปลายกระบี่แตะกิ่งดอกท้อ กลีบดอกร่วงโรยเป็นประกาย สะท้อนเขาดั่งปีศาจและเซียน