เจ้าของศาลากลับไปนอนแล้ว
คนรับใช้ชราหิ้วภาพวาดถอยออกไป
นักดนตรีกับอิ๋นเหนียงหายหน้าไปไหนก็ไม่รู้
ส่วนนักท่องเที่ยวก็ระเบิดกันแล้ว
"เฮือก! เฮือก! เฮือก!!!"
"บ้าเอ๊ย! ระบำเทพมาก! สุดยอด!"
"นี่เรียกว่าพรสวรรค์? นี่มันระดับปรมาจารย์!!"
"ใครให้เขาไปหลบซ่อนตัว? ออกมาโชว์ความสามารถให้โลกเห็นหน่อยสิโว้ย!!"
"น่ากลัวชะมัด! กวี วาด ระบำ ดนตรี เป็นหมดทุกอย่าง! นี่มันคนหรือ? อ้อใช่ เขาไม่ใช่คน! เขาต้องเป็นเซียนดอกท้อแน่ๆ!"
"เทพหลี? ก็ใช่! เทพหลีก็เจ๋ง! เซียนผีเสื้อ? เซียนผีเสื้อก็เก่ง! แต่พวกนายมาดูเจ้าของศาลาดอกท้อคนนี้สิ! นี่มันโคตรเจ๋งเลย!!"
"ให้ทิปได้มั้ย?! นี่ต้องทุ่มทิปให้หนักๆ ไม่ได้เหรอ!"
"ถ้าเขาออกมาเป็นดารา ฉันรับประกันเลยว่าหนึ่งเดือนดังทั่วใต้หล้า หนึ่งปีขึ้นอันดับหนึ่งของโลก!"
"ฮือๆๆ! มือถือฉันแบตหมด! ฉันอยากดูอีกสักรอบ!"
"บ้าเอ๊ย! ท่านผู้นำทาง! บอกผมที! ว่านี่มันของปลอม! บอกผมทีสิ!!"
ทุกคนดีใจสุดขีด ทุกคนร้องคร่ำครวญ
ทุกคนเต้นแร้งเต้นกา ดีดดิ้นยิ่งกว่าปลาหลีอ้วนๆ ในบ่อปลาหลีอวี้อีก
ได้ดูการแสดงระดับนี้แล้ว ใครๆ ก็รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ
ค่าตั๋ว 80 หยวน?
บ้าไปแล้วเหรอ?
ถูกขนาดนี้! สวนสนุกจะคืนทุนได้ยังไง!
พวกเขาเข้าสวนมาตั้งแต่เก้าโมงครึ่ง เล่นมาจนบ่ายเกือบบ่ายสอง!
มีว่างเว้นสักเสี้ยวนาทีมั้ย?!
ไม่มี!!