ไม่มีใครรู้ว่าเป็นผู้พยากรณ์หรือไม่
แต่ทุกคนกลับผ่อนคลายลงบ้างเพราะคำพูดของผิงผิง
ความตื่นตระหนกส่งต่อกันได้ ความสนุกก็เช่นกัน
บรรยากาศสยองในทางเดินยาวหลายสายค่อย ๆ จางหาย เสียงหัวเราะเบา ๆ แว่วออกมา
พี่จอมโบราณยืดคอเหมือนเต่า มองผู้หญิงที่อุ้มโอ่งเดินไปในหมู่บ้านด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
“เรายังไม่พูดถึงว่ามันคือผีหรือเปล่านะ! บอกฉันก่อนสิ ว่านั่นมันตัวอะไร?!”
ถูหงก็โผล่หัวออกมา
“ใช่ ๆ!”
“แล้วสีหน้าพวกเขาก็ดูจริงเกินไป? ฉันรู้สึกว่ามองเห็นขนอ่อนบนหน้าเธอเลยนะ!”
“ใช่ ๆ!”
“แล้วในห้องนั่นด้วย! ข้างในมีเด็กคนหนึ่ง! เมื่อกี้ยังยิ้มให้ฉันเลย!”
“ใช่ ๆ... อะไรนะ? เด็กตรงไหน?!”
ถูหงไม่พูดตามแล้ว เขาเบียดออกจากกำแพงคนอย่างยากลำบาก แนบกระจกมองออกไป แต่กลับสบตากับผู้หญิงที่เดินออกมาจากตรอกเล็ก ๆ พอดี
❛‿˂̵✧
“...”
หน้าของถูหงซีดเผือด เขารีบมุดกลับเข้าไปในฝูงชน
ให้ตายสิ! ต้องมีผีแหง ๆ!
มีใครมาจัดการหน่อยไหม!
เธอกำลังยั่วยวนฉันอยู่นะ!!!
ด้านนี้ครึ่งตื่นตระหนกครึ่งประหลาดใจ ทางเดินอื่น ๆ ก็เช่นกัน ผิงผิงเบียดผู้คนอย่างรวดเร็ว เดินไปกลางทางเดินยาว
ข้ามลานประติมากรรมที่พวก ‘เด็ก ๆ’ กำลังเล่นสนุก มองนักท่องเที่ยวในทางเดินฝั่งตรงข้ามที่อยู่ไกลออกไป
โอ้โห
นาน ๆ ทีจะได้เจอกัน ในฐานะที่เป็นลานกว้างใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านลั่วซาน ทั้งสองด้านขนาบด้วยทางเดินยาว นักท่องเที่ยวในทางเดินต่างมองหน้ากัน ความตื่นตระหนกยิ่งลดลงไปอีก
เจ้าอ้วนจู้โส่วมีไขมันบนใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนของน้ำ เขาตาเป็นประกาย ในที่สุดก็เห็นผิงผิงที่อยู่อีกฝั่ง