รอยยิ้มของเหล่าตาเฒ่านักตกปลาถูกจู้โส่วเก็บรักษาไว้ในอัลบั้มรูป
ปลาตัวใหญ่ยาวเมตรกว่านั้น นอนอยู่ในอ้อมแขนของทุกคน ตายอย่างสงบ (หรือเปล่านะ)
จู้โส่วยิ้มกริ่ม ฉวยโอกาสตอนพนักงานยังไม่ทันตั้งตัวรีบออกจากเขตตกปลา
แคมป์สวรรค์เขาก็เห็นมาแล้ว ในศูนย์บริการนักท่องเที่ยวขนาดมหึมา แค่มองก็รู้ว่าเต็มไปด้วยของดีลานตา
ฝีมือท่านผู้นำทาง!
ไม่มีของแย่เลยสักอย่าง!
รอให้เขาจัดการธุระช่วงนี้เสร็จ ต้องนัดเพื่อนแก๊งมาเที่ยวด้วยกันให้ได้!
เจ้าอ้วนน้อยย้อนกลับมาตามทางเดิม ในที่สุดก็มายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของสถาบันวิจัยทะเลสาบนางฟ้า
มองเรือลำน้อยที่ล่องตามน้ำมาแต่ไกล เขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างในทันที ตัวโครมเดียวพุ่งแทรกเข้าไป
ด้านหลัง นักท่องเที่ยวที่ยังมีคราบน้ำตาเต็มหน้าด้วยความตื่นเต้นวิ่งปรู๊ดเข้ามา แต่ถูกแขนเหล็กกั้นไว้ด้านนอก
"ขอโทษครับ เต็มแล้ว ต้องต่อคิว"
?
อะไรวะเนี่ยเต็มแล้ว? พวกเขาพึ่งมานะ?!
จ้าวหลงสีหน้าขรึมขลัง
พวกเขาพึ่งมาจริง แต่สถาบันวิจัยซากโบราณ B2 รับคนได้แค่ 500 คน ก่อนหน้านี้ก็เข้ามาสองระลอกแล้ว พวกเขาต้องต่อคิวก็สมควรอยู่
"รอให้คนด้านในออกไปก่อนครับ อีกเดี๋ยวเอง"
……
อีกเดี๋ยว?
ผิงผิงลูบกระจกแผ่วเบา ดวงตาเลื่อนลอย
อีกเดี๋ยวไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
ไม่มีทางแม้แต่น้อยเลยด้วย
นางเข้าก่อนเจ้าอ้วนน้อย ตอนนี้เดินมาได้หนึ่งระเบียงทางเดินแล้ว
"น่ากลัว……"
นางนึกไม่ถึงเลยว่า ระเบียงทางเดินทั้งแปดนี้ อย่างมากก็น่าจะเหมือนขาแมงมุมที่ยื่นออกไปไกลหน่อย