เสียงภาษาฉีทุ้มต่ำดังขึ้น มังกรขาวตัวนั้นสะดุ้งเฮือก ขนทั้งตัวชันพอง ก่อนจะทะยานออกจากหมอกขาวในทันที
“เชี่ย!!”
“พระเจ้า!!”
“โอ้โหเฮ้ย!”
ท่ามกลางเสียงอุทานของผู้คน มังกรขาวโผบินพลิ้วไหวในหมอก วนรอบหญิงมังกร
ตอนนั้นเองนักท่องเที่ยวถึงได้เห็นเท้าที่เลือนรางคอยพยุงร่างมหึมาของมังกรขาวอยู่
“เฮ้อ… ดีแล้ว… ดีที่เป็นของปลอม”
จู้โส่วตบอกตัวเอง ในที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอก
มังกรขาวกับหญิงมังกรสมจริงเกินไป จนเขาเกือบรู้สึกว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในโลกโบราณแห่งเทพนิยายจริง ๆ
หญิงมังกรที่มีมังกรขาวโอบล้อมกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนสายตาจะหยุดลงท่ามกลางกลุ่มนักท่องเที่ยวอย่างกะทันหัน
“คุณ”
“เข้ามา”
ดวงตาสีเงินขาวของเด็กสาวเปล่งประกายสีทองแดงจาง ๆ เมื่อเสี่ยวอันสบตากับเธอ เขาก็สูดลมหายใจเย็นวาบ
สายตาแห่งเทพ…
ที่พูดกันหมายถึงแบบนี้เองเหรอ?!
เริ่มกันเลยแบบนี้น่ะเหรอ?!
บนลานกลางซึ่งมีเสียงดนตรีบรรเลงอย่างไพเราะ เสี่ยวอันเดินขาสั่นลงจากบันได ท่ามกลางสายตาอิจฉาของนักท่องเที่ยวทั้งหลาย โดยมีสวี่จิ้ง “ผู้นำทาง” เดินมาด้วย
“พี่ สรุปต้องทำอะไรเหรอ? บอกใบ้ให้ผมหน่อยสิ?”
ชอบก็ชอบ ดูสนุกก็ดูสนุก แต่พอต้องให้เสี่ยวอันเข้าร่วมเอง เขาก็เริ่มใจฝ่อขึ้นมานิดหน่อย
สวี่จิ้งยิ้ม สีทองบนเปลือกตาดูราวกับกำลังพูดได้
“ฉันบอกแล้วไงว่าเครื่องสังเวยของคุณมีจำนวนมากที่สุด คุณโชคดีมาก ได้รับพรจากหญิงมังกร”
“พิธีต่อจากนี้ ผ่อนคลายไว้ ยืนอยู่กับที่อย่าขยับ แค่รับพรและการชำระล้างอย่างสงบก็พอ”