เอี๊ยด...
ประตูใหญ่เปิดออกอีกครั้ง
ภายนอกเริ่มมืดสลัวแล้ว คราวนี้สวี่จิ้งอยู่ด้านนอก ส่วนพระชรากับพวกอยู่ด้านใน
ต่างจากตอนเพิ่งขึ้นมา พระตาเรียวที่ปกติสีหน้าสงบนิ่งดั่งผิวน้ำ ตอนนี้กลับดูแย่ยิ่งกว่าตอนแพ้เยากวางจื่ออีก
เหล่าศิษย์เช่นหมิงฉานที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้องเขาราวกับจะเผาให้เป็นรูสองรูถ้ายืนนานกว่านี้
"...ฮิ ๆ"
?
ฮิอะไร!
พระตาเรียวเบิกตากว้าง สวี่จิ้งเลยรีบหุบยิ้ม
"ยังไงซะ... ก็สร้างเสร็จแบบนี้แล้ว สิ่งที่ควรมีก็มีหมด แค่มีเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย..."
"นิดหน่อย"
สีหน้าพระชราสลับเขียวซีด นัยน์ตาสั่นไหว มือขวากำแน่นข้างกายอีกครั้ง
"แค่ก ๆ... ตอนท่านพุทธะส่งข้ามาแต่แรก คงเดาออกแล้วว่าจะเป็นแบบนี้!"
สวี่จิ้งรีบเสริม
"นี่มันเป็นไปตามธรรมชาติ! เพราะงั้น! มันเป็นเพราะงั้น!"
"พระพุทธองค์อยู่ในใจ!"
"จริงไหม~~"
พระชราจ้องหน้าเขาแน่วนิ่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้หมิงฉาน ประตูใหญ่ค่อย ๆ ปิดลง
"ท่านสวี่ เชิญพักผ่อนสักสองสามวันเถิด..."
"ผลกระทบรุนแรงเกินไป ทุกคนต้องทำใจ..."
ครืน
ประตูใหญ่ปิดตรงหน้า สะเทือนจนหิมะหนาเป็นชั้นร่วงกราว
สวี่จิ้งยักไหล่ ยืนครู่หนึ่งก็ลงจากเขาไป
ให้เวลาปรับตัวสักสองสามวันก็ดี ยังไงซะก็เปลี่ยนไปเยอะ
แต่ไม่ว่ายังไง เขาคือเจ้าของภูเขาลูกนี้ วัดหมื่นพุทธะก็ต้องมีวันเปิดไม่ช้าก็เร็ว
...
ที่หมู่บ้านหมิงเยวี่ยจ้ายมีแขกกลุ่มหนึ่งหายไปเงียบ ๆ โดยไม่มีใครสังเกต อาจารย์กับศิษย์สำนักเยากวางจื่อเป็นพวกแรกที่รู้ตัว
"พวกเขาไปแล้วเหรอ?"
เจินจวินจื่อเติมเชื้อไฟ