โทรศัพท์เพียงสายเดียว ยังไม่ทันถึงสองชั่วโมง รถบัสของคณะผู้แทนแลกเปลี่ยนก็มาจอดเทียบหน้าแหล่งท่องเที่ยวเรียบร้อย
ประตูรถเปิดออก เฝิงเฉิงที่กำลังเดินเล่นแถวนั้นถึงกับตาค้าง
แม่เจ้า...
ถึงปกติแหล่งท่องเที่ยวจะต้อนรับนักท่องเที่ยววัยรุ่นเป็นส่วนใหญ่ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอหนุ่มสาวคุณภาพสูงขนาดนี้!
ชายหญิงพวกนี้หน้าตาดีก็ว่าแล้ว ขายังยาวเป็นพิเศษ! หุ่นดีอีก ยืนเฉย ๆ ยังดูเหมือนดารานายแบบ
นี่คณะอะไรมาเที่ยวกัน?
เฝิงเฉิงรีบปรับเป็นหน้ายิ้มแย้ม ตบกางเกงเดินเข้าไปต้อนรับ แต่ถูกมือสาก ๆ ข้างหนึ่งดึงตัวไว้
?
เขาหันขวับ มองจ้าวต้าเสวียที่ใส่แว่นกรอบดำยิ้มแย้มเดินเข้าไปหา ตะลึงงัน
เดี๋ยวนะ?!
ก็เป็นพนักงานเก่าทั้งคู่ แกเป็นแค่คนขายตั๋ว จะมาแย่งงานเขาทำไม? เด่นนักรึไง?!
เฝิงเฉิงเอียงคอ เรียกอีกฝ่ายไว้
“แกไม่อยู่สงบเสงี่ยมในห้องขายตั๋ว จะมานี่ทำไม? ไปข้าง ๆ เลย!”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ด้วยนิสัยซื่อ ๆ ของจ้าวต้าเสวีย แถมเพิ่งพ้นโทษออกมา เขาคงหลีกทางให้แต่โดยดี
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
จ้าวต้าเสวียหยุดฝีเท้า หันกลับมาช้า ๆ ดันแว่น
ใบหน้ายังคงดูซื่อ ๆ ไร้การปรุงแต่ง รอยยิ้มยังคงถ่อมตนสุภาพเหมือนเดิม
แต่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป
“พี่เฝิง ดูท่าข่าวสารพี่จะไม่ค่อยอัปเดตนะ”
จ้าวต้าเสวียยิ้มและพยักหน้า ถึงจะร้อนใจอยากไปรับแขกด้านหลังมากกว่า แต่ก็ยังยืนอยู่ตรงที่ สบตารอให้อีกฝ่ายพูดจบ
“สองวันก่อน คุณสวี่ปรับตำแหน่งให้ผม”