"ฮู้ว……"
"ฮู้ว……"
สวี่จิ้งโยนไม้เท้าเดินป่าไว้ข้างทาง กระเป๋าที่เต็มไปด้วยของจำเป็นก็ถูกเขาทิ้งลงข้างกัน
เขาทิ้งตัวนั่งลงบนหินก้อนใหญ่ริมทาง มองไปยังสำนักเต๋าทรุดโทรมที่อยู่ไม่ไกลออกไป เจ้าเต๋าคนเมื่อกี้กำลังนั่งแทะแอปเปิ้ลบนบันได ยิ้มตาหยีพลางกวักมือเรียกเขา
เออ ดี ดีมาก
สวี่จิ้งหัวเราะทั้งที่กำลังโมโห
ตอนปีนเขามาคนเดียวท่ามกลางหมอกยามเช้าไม่รู้สึกเหนื่อย แต่พอถูกคนโยนลงกลางทางแล้วแบกของหนักเกินตัวเดินขึ้นมา กลับทำให้เขาเหนื่อยไม่ใช่เล่น
นี่คือบทเรียนแรกของการฝึกจิตใจงั้นเหรอ!
ดูท่าตัวเองคงยังไม่บรรลุ!
เขาพักจนหายเหนื่อยแล้วจึงค่อยหยิบกระเป๋าเดินตรงเข้าไป
ต่างจากคราวก่อนที่ไปวัด ไม่มีใครออกมาต้อนรับ มีเพียงเจ้าเต๋าคนนั้นที่นำเขาเข้าไปข้างใน
"เหนื่อยมั้ย?"
เจ้าเต๋ายิ้มตาหยี ตัวหอมฟุ้งด้วยกลิ่นสบู่อาบน้ำ
สวี่จิ้งยิ้มเจื่อนไปทั้งหน้า "ไม่เหนื่อย"
"ฮ่าๆๆๆๆ!"
คนคนนั้นหัวเราะลั่น เดินเอามือไพล่หลังเข้าไป
"ข้าแซ่จาง ฉายาจางอิงซุ่น ฉายาทางเต๋าเรียกเจินจวินจื่อ"
เขาโบกมือ
"ที่นี่คือสำนักฉงชิง สืบสายเต๋านิกายเจิ้งอี"
"อาจารย์และศิษย์พี่ศิษย์น้องข้าต่างออกไปจาริกกันหมดแล้ว ตอนนี้ในสำนักมีแค่ข้าคนเดียว"
"นายทำตัวสบายๆ มากับข้า"
สวี่จิ้งเกาหัว
ฉายาทางเต๋าดีจริง!
ดูแววเดียวก็รู้ว่าเป็นคนมีจิตมุ่งมั่นในเต๋าเป็นที่ตั้ง มิน่าถึงได้ปล่อยวางขนาดนั้น โยนตัวเองลงมาได้อย่างอิสระเสรี!
เขาเดินตามเจินจวินจื่อเข้าไปข้างใน สำนักเต๋าที่นี่ดีกว่าวัดฝั่งตรงข้ามภูเขาเยอะเลย
บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้ตั้งอยู่บนภูเขาหิมะ ดังนั้นรอบๆ จึงมีต้นไม้ร่มรื่นจนเป็นเงาครึ้ม หน้าสำนักยังมีสระน้ำเล็กๆ อีกหนึ่งสระ ลานกลางสำนักมีลายไท่จี๋ที่ทาสีบนแผ่นหิน แม้สีจะหลุดลอกไปบ้าง แต่ก็ยังมองออกว่าเป็นอะไร