ซ่าาาา…
ฝนเริ่มซาลง หมอกภูเขาลอยคละคลุ้งอีกครั้ง ในอากาศมีประจุไฟฟ้าอ่อนๆ จนรู้สึกเสียวซ่านิดๆ
เสียงดนตรีประกอบจบลง หลังฉากยังคงเงียบสงบ ราวกับบรรยากาศยิ่งใหญ่สะเทือนอารมณ์เมื่อครู่ ไม่ได้มาจากด้านหลังนั้น
"จบ…จบแล้วเหรอ?"
นักท่องเที่ยวยืนอึ้ง มองภูเขาไกลโพ้นที่เมฆหมอกลอยคลอ ตั้งสติแทบไม่ทัน
ให้ตายสิ
เมื่อกี้พวกเขา…มนุษย์ตาธรรมดาพวกนี้ ได้เห็นกับตาว่ามังกรแท้ตัวหนึ่งถือกำเนิดจากการฝ่าด่านอสนีบาตเลยหรือนี่…
นี่คือสิ่งที่พวกเขาดูได้เหรอ?!
ให้ตายสิ…
เสียงสบถดังต่อเนื่อง นักท่องเที่ยวขาอ่อนขาสั่น ยืนไม่อยู่ ร่างกายไร้เรี่ยวแรงล้มลงราวกับคลื่นซัด
"ฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่า!!"
ท่านอาจารย์หยวนกับคุณยายจวงประคองกัน มองจูหงกับฉางหูที่นั่งทรุดอยู่ข้างๆ หัวเราะลั่น
"ปากดีบอกทุกวันว่าสุขภาพดี! ดูยายสิ! เห็นมังกรแท้ๆ ก็ยังยืนตัวตรงได้!"
"ใช่เลย! คุยโวทุกวัน! เจอของจริงเข้าไป กลับขี้ขลาดซะงั้น!"
ทั้งสองหัวเราะลั่น แล้วหันมามองหน้ากัน ชะงัก รีบปล่อยมือ
เฮ้ย!
ดันไปกอดกับเขา/เธอ! น่าอายชะมัด!
จูหงคุกเข่าอยู่กับพื้น หัวใจเต้นรัวราวกับฟ้าผ่า รุนแรงยิ่งกว่าเมฆอสนีที่ครืนครางเมื่อกี้!
เป็นไปได้ยังไง?!
เป็นไปไม่ได้เลย!
เขาหันไปมองผู้นำทางที่ยืนอยู่ข้างๆ แทบไม่กล้าหายใจ แต่กลับพบว่าผู้รับผิดชอบคนนั้นหายไปนานแล้ว
ให้ตายสิ! ต้องให้เขาอธิบายหน่อยสิ!
สายฟ้ามาจากไหน? อสนีบาตผ่าลงมาได้ยังไง? มังกรน้ำ…ก่อตัวขึ้นมาได้ยังไง?