[ก่อนอ่านบทนี้ แนะนำให้เปิดเพลง — ต้าเฮยเทียน (หยางปิ่งอิน เวอร์ชั่น 03:25) ถ้าฟังแล้วรู้สึกว่าจังหวะไม่เข้ากัน ลองฟังอีกรอบนะ~]
หึ่งงงง……
เสียงก้องกังวานดังกึกก้องมาจากที่ใดไม่รู้ สะเทือนจนสมองของนักท่องเที่ยวทุกคนว่างเปล่า
ต่อจากนั้น เสียงผีผาดังแว่วสะท้อนไปทั่วถ้ำ บนลานกว้างยอดเขา จู่ ๆ ก็มีกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดประหลาดพุ่งออกมา
พวกเขาแหวกม่านฝน เท้าติดตรึงแน่นดังตอกตะปู เพล้ง! ยืนกลางฝน สะบัดมือ สะบัดขา!
กล้ามเนื้อทั่วร่างภายใต้สายฝนที่ชะล้าง! ยิ่งทวีความกล้าหาญไม่เกรงกลัว!
อู้ว!!
เสียงซัวหน่าดังกังวานพลุ่งพล่าน! ดึงหัวใจทุกคนให้ตื่นตระหนก!
"ฮ้าว!!"
เหล่านักรบสะบัดแขน! เชือกผ้าสีแดงตวัดสะบัดกลางอากาศตามแรง!
"ฮ้า!!"
ซัวหน่าดังขึ้นอีก! นักรบยกเท้า กระทืบผิวน้ำ! สาดกระเซ็น!
ผิงผิงสะบัดหน้ากลับไปมองฉากบังตาขนาดใหญ่หลังฝูงชนในถ้ำ
ตรงนั้น!
เธอเบิกตากว้าง มองไปยังท่านผู้นำทางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยแววตาเป็นประกาย
เขาเนี่ยนะ ถึงกับตั้งวงดนตรีไว้บนยอดเขา!!
ผู้คนมากมายก็เริ่มสังเกตเห็นเช่นกัน เบื้องหลังพวกเขา เสียงกลองดังกระหึ่ม! เสียงพิณประสาน!
ความได้เปรียบทางธรรมชาติของถ้ำในยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นกระบอกเสียงขนาดมหึมา
ภายในถ้ำลึก พลังอันเกรียงไกรพลุ่งพล่านออกมาราวกับพายุ ครอบงำพวกเขาทุกคน!
เสียงขลุ่ยเซียวหวนไห้ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยจิตใจเฉียบแหลมดุดัน!
เสียงกลองซ้อนทับดั่งคลื่นดุเดือด ถาโถมท่วมทับพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง!
จากนั้น!
ตูมม!!!
ชั่วพริบตา ฟ้ามืดดับฉับพลัน
เมฆเทาซ้อนทับกันหนา แสงสีม่วงวาบผ่านระหว่างชั้นเมฆ ปกคลุมยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์เสียแน่นขนัด
ฝนเทลงมาหนักดั่งฟ้ารั่ว ม่านฝนหนาทะลักลงจากฟ้า เพียงไม่กี่ลมหายใจ น้ำบนลานก็ท่วมสูงขึ้นอีก!