[เลือกสถานที่อัปเกรดแล้ว กำหนดทิศทางการอัปเกรดแล้ว สวัสดิการมือใหม่ใช้หมดแล้ว เริ่มอัปเกรด ใช้เวลา 10 วันเต็ม กรุณารอการอัปเกรดเสร็จสิ้นอย่างเงียบๆ]
เสียงอิเล็กทรอนิกส์เงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[โฮสต์ ขอให้คุณโชคดี]
……
สวี่จิ้งรับพรจากระบบ ปิดหน้าจอ แล้วเดินออกจากประตู
จ้าวต้าเสวียนั่งตัวตรงอยู่หน้าช่องขายตั๋ว สีหน้าเอาจริงเอาจัง บนโต๊ะมีกล่องเงิน ตรายาง ตั๋ว และของอื่นๆ จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ
สิ่งที่ไม่ค่อยเข้ากับทั้งหมดนี้คือลานกว้างหน้าช่อง ที่ไร้ผู้คน
ได้ยินเสียงสวี่จิ้งออกมา จ้าวต้าเสวียฝืนยิ้มเล็กน้อย
"ตอนนี้ยังเช้าอยู่ นักท่องเที่ยวคงยังไม่ตื่น..."
สวี่จิ้งไม่ตอบ แค่ตบไหล่เขาให้กำลังใจ
ทุกคนพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ นี่เป็นเรื่องดี
เขาเดินอาดๆ เข้าไปในอุทยาน
ระบบช่วยปรับปรุงหมู่บ้านในอุทยาน ส่วนตัวเขาเองก็อยู่เฉยไม่ได้
มีจุดชมวิวแล้ว แต่เส้นทางก็เป็นปัญหา
สิ่งที่เขาทำได้คือในช่วงไม่กี่วันนี้ ซ่อมแซมการเข้าถึงจุดชมวิวให้ดีที่สุด
แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องเข้าไปข้างใน พาตัวเถียนเถียนออกมา
"ลุงเซวีย พาผมไปเขาลูกเล็กหน่อย"
ลุงเซวียถือด้ามเรือเก่าๆ หน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
"จะไปทำอะไร เดี๋ยวนักท่องเที่ยวมาก็แย่สิ"
สวี่จิ้งโบกมือ "ไม่มีใครมาหรอก ไปกันเถอะ พาผมไป"
ลุงเซวียมองประตูใหญ่ด้วยความลังเล ได้แต่ส่ายหัวแล้วให้สวี่จิ้งขึ้นเรือ
สายน้ำกระเพื่อมระลอก อุทยานเขาว่าน-หยวนมีทางน้ำสองสาย ไหลโอบรอบยอดเขาตรงกลางแล้วมาบรรจบกัน
ทางน้ำสายหนึ่งคือที่พวกเขากำลังแล่นอยู่ตอนนี้ กว้างเปิดโล่ง กระแสน้ำเรียบ แต่เสียดายที่สองฝั่งมีแต่หน้าผาหินโล้นๆ มีหญ้าแก่ๆ แข็งแกร่งโผล่หัวบ้างประปราย นอกนั้นไม่มีอะไรน่าดู
ส่วนทางน้ำอีกสายนั้นต่างกัน แคบ และกลางทางมีช่วงหนึ่งที่น้ำไหลเชี่ยวกราก ด้วยฝีพายครึ่งๆ กลางๆ ของลุงเซวียบวกกับเรือเก่าพุๆ นี้ คงไม่ถึงสองสามระลอกก็จมหมดทั้งลำ
ส่วนเขาลูกเล็กที่เขาจะไป...
แหะๆ นี่เป็นชื่อที่พวกเขาตั้งเล่นๆ เพราะหัวเขากลมมน แถมด้านหลังยังมีลูกที่สูงและกลมกว่า เลยถูกคนแถวนั้นเรียกว่าเขาลูกเล็ก-ลูกใหญ่
ตีนเขาลูกเล็กมีหมู่บ้านเก่าอยู่แห่งหนึ่ง ส่วนเขาลูกใหญ่ด้านหลังยังพัฒนาไม่มาก เขาจำได้แค่ว่ามีลิงเยอะมาก พ่อแม่ต้องการอนุรักษ์ธรรมชาติ เลยไม่ได้พัฒนาเท่าไร
เถียนเถียนทำงานอยู่ในหมู่บ้านร้างที่ตีนเขาลูกเล็ก
ตอนนี้หมู่บ้านหมู่บ้านปรักหักพัง เริ่มอัปเดตด้วยระบบ คาดว่าที่นั่นคงมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง เขาต้องไปดูว่าพนักงานร้อยเปอร์เซ็นต์ผู้ภักดีของเขามีอะไรหรือเปล่า
สมดังคาด
เรือเพิ่งเทียบท่า สวี่จิ้งก็เห็นสาวใหญ่แต่งตัวเรียบง่ายวิ่งหน้าตาตื่นมา
"นายน้อย!! ผีเข้าจริงๆด้วย!!"
สวี่จิ้งประคองเถียนเถียนไว้
"ไม่เป็นไร หมู่บ้านนี้คงเก่าแก่มากแล้ว ล้อมพื้นที่ไว้ก่อน เดี๋ยวสองสามวันนี้ฉันหาทีมก่อสร้างมาสร้างใหม่ที่นี่"
เถียนเถียนกลัวเล็กน้อย ไม่ได้คิดไปไกลว่าทำไมนายน้อยถึงตอบได้คล่องปากเหมือนเตรียมคำตอบไว้ก่อนแล้ว
เรือเล็กแล่นกลับ สวี่จิ้งหันไปมองหมู่บ้านไกลๆ
ในม่านหมอกบาง ๆ รูปทรงหมู่บ้านพร่าเลือน คงเป็นเพราะการอัปเกรดของระบบ
หรี่ตาลง สวี่จิ้งยืนครุ่นคิดกลางน้ำขุ่น
อุทยานยังเปิดไม่ได้ พื้นที่ว่างกว้างขนาดนี้ เขาก็ไม่มีอะไรมาบังได้ แถมอยากซ่อมทางน้ำ ทางที่ดีที่สุดคือปิดสวน
……
โทรศัพท์ของจ้าวต้าเสวีย เรียกทุกคนมารวมกันที่จุดขายตั๋ว ยืนเรียงแถว สีหน้าเคร่งเครียด ไม่รู้ว่า "เจ้านายจะประกาศอะไร" ตามที่จ้าวต้าเสวียบอกทางโทรศัพท์หมายถึงอะไร
"แหะๆ ผมจะพูดอะไรหน่อยนะ"
"สองสามวันนี้ทุกคนไม่ต้องมาทำงาน..."
"นายน้อยอย่าไล่ฉันออกนะ!" เถียนเถียนร้อนรนเป็นคนแรก "ผีนั่น... ฉันไม่กลัวแล้ว! ฉันกลับไปทำงานได้!"
สวี่จิ้งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าทุกคนเข้าใจผิด
"ไม่ใช่จะไล่ทุกคนออก อุทยานก็ยังเปิดอยู่ แค่สองสามวันนี้จะปิดชั่วคราว"
เขาทำสีหน้าดีใจ
"สองสามวันนี้ผมได้เงินลงทุนมา จะช่วยปรับปรุงหมู่บ้านเก่าตีนเขาลูกเล็ก ผมว่าเมื่อปรับปรุงแล้ว นักท่องเที่ยวเข้าไปก็ไม่สะดวก งั้นเราก็ปิดสวนสักสองสามวันดีกว่า ทุกคนก็ร่วมแรงแข็งขัน ซ่อมทางเข้าอุทยานกับเรือของลุงเซวียด้วย"
"ถึงตอนนั้นจะได้มีโฉมใหม่ให้นักท่องเที่ยวเห็น!"
คำพูดของสวี่จิ้งทำให้ทุกคนตื่นเต้นขึ้นมาทันที โดยเฉพาะจ้าวต้าเสวียกับเถียนเถียน เมื่อกี้ยังหน้ากังวล ตอนนี้ยิ้มหน้าบานกันแล้ว
"ได้เลย! หาเงินลงทุนได้เป็นเรื่องดีที่สุด! แล้วจะเอายังไงต่อ พวกเราฟังนายน้อยหมด" ลุงเซวียเป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ตบอกผางๆ
เฝิงเฉิงไม่ค่อยพูด แต่ตอนนี้ก็พยักหน้า "เจ้านายจ่ายเงินเดือนแล้ว จะให้ทำอะไรผมก็ทำ"
สวี่จิ้งกวาดตามองทุกคน แล้วยิ้มพึงพอใจ
ทุกคนกระตือรือร้นเต็มที่ นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นวันนี้เรามาสำรวจดีๆ ว่าซ่อมบำรุงต้องเตรียมอะไรบ้าง พรุ่งนี้เราไปตลาดซื้อของกัน!"
จ้าวต้าเสวียพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ปิดหน้าต่างห้องขายตั๋ว ถลกแขนเสื้อแล้วเดินตามทุกคนเข้าไปในอุทยาน
พวกเขาช่วยกันตรวจตราทางเข้าอุทยานจนถึงท่าเรืออย่างละเอียดเป็นรอบๆ แล้วจึงแยกย้าย
ส่วนสวี่จิ้งกลับบ้านก่อนเวลา
นอกจากเตรียมรายการของที่จะซื้อแล้ว เขายังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นที่ต้องทำ
ชายหนุ่มรูปหน้าคมคายนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ จับปากกาครุ่นคิด
พื้นทางเดินช่วงแรกของอุทยานต้องซ่อมแซมพื้นฐาน ซึ่งพวกเขาจ้างช่างไม่ไหว ต้องทำเอง
ท่าเรือก็ต้องซ่อม โครงสร้างจากแผ่นกระดานเก่าๆ พวกนั้นยังไม่พังจนเกิดอุบัติเหตุ ก็ถือว่าโชคดีแล้ว
ส่วนเรือผุน้ำเข้าของลุงเซวียนั้น ถึงจะซ่อมแซมก็พอใช้ได้ แต่เรือเก่าๆ กับทิวทัศน์น่าเบื่อสองฝั่งแบบนั้น ไม่อาจให้ประสบการณ์ดีๆ แก่นักท่องเที่ยวได้แน่
เขายังไงก็คือคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกสีน้ำเงินซึ่งมีวัฒนธรรมเจิดจรัสมานานเท่านาน อุทยานที่เคยเห็นมามีไม่ต่ำกว่าแปดร้อย
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ตัวตนในชาติก่อนของเขาคือสุดยอดนักผจญภัยกลางแจ้ง
เคยไปเยือนถิ่นอารยธรรมและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์มานับไม่ถ้วน รู้ดีว่าอะไรดึงดูดคน อะไรเลียนแบบไม่ได้ อะไรทำให้หลงใหลจนไม่อยากจากไป
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ตอนแรกแม้ไม่มีระบบ เขาก็อยากลองดู
และพอสังเกตมาจนถึงตอนนี้ เขาก็ค้นพบปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของอุทยานเขาว่าน-หยวนแล้ว!
นั่นก็คือ ไม่มีวัฒนธรรม!
ยิ่งวิวสวยงามเท่าไร ก็ย่อมมีตำนานเรื่องเล่าที่งดงามมากขึ้นเท่านั้น
แต่เขาว่าน-หยวนเดิมก็ไม่ได้สวยอะไรนัก ถ้ายังไม่มีเรื่องราวเหนือจริงอะไรเลย ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะดึงดูดนักท่องเที่ยว
แต่ทว่าที่นี่ก็ไม่มีวัฒนธรรมโบราณสืบทอดมาจริงๆ ส่วนความทรงจำที่สวี่จิ้งนำมาก็ไม่ใช่เรื่องราวของโลกนี้...
หืม?
สวี่จิ้งตาเป็นประกาย
ไม่ใช่ของโลกนี้... แล้วทำไมจะเล่าไม่ได้ล่ะ?
ถ้าเล่าได้เจ๋งพอ เล่าได้ละเอียดพอ ใครจะแคร์?
บันทึกแดนดอกท้อ ยังเป็นเรื่องที่เถา หยวนหมิงแต่งขึ้นมาแท้ๆ ไม่เห็นจะได้บรรจุในตำราเรียน?
แล้วทำไมเขาจะแต่งเรื่องราวมหากาพย์สุดวิจิตรจากต่างโลกขึ้นมา ในเทือกเขาว่าน-หยวนที่ไม่มีใครรู้จักนี้ไม่ได้!
เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้น ก็ยิ่งขยายวงกว้างในหัวสวี่จิ้ง
ปัญหายากๆ ระบบจัดการให้ ส่วนวัฒนธรรมและจุดขายที่เหลือ ให้เขาจัดการ!
หลังหมู่บ้านร้างถูกปรับปรุงใหม่ ต้องมีกิจกรรมทางวัฒนธรรมแน่ กิจกรรมนี้ต้องดึงดูดคน และต้องใช้เงินน้อย...
ในใจเขาแวบผ่านวัฒนธรรมไร้มรดกนับไม่ถ้วนจากชาติก่อน แล้วก็เลือกได้ในทันที!