คนหนึ่งช่วยหนึ่งแรง สวี่จิ้งไม่ได้เพราะเป็นเจ้าของแล้วจะไม่ทำงาน เขากับทุกคนทำงานตั้งแต่เช้าจนมืด
ใกล้จะเลิก ทุกคนยืนแยกย้ายกันที่หน้าประตูพื้นที่ท่องเที่ยว สวี่จิ้งเรียกอาซานไว้ข้าง ๆ
"ลุงเซวีย ขอถามอะไรหน่อย"
ลุงเซวียเกาหัว มือยังมีดินติดอยู่ "อะไรเหรอ เจ้านายเล็ก"
"ลุงว่าเขตของเราเป็นยังไงบ้าง"
ชายแก่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วขยี้มือ พูดอ้อมแอ้ม "อืม...ก็...พอใช้ได้"
พอใช้ได้ก็แปลว่าไม่ค่อยดี
สวี่จิ้งเปลี่ยนวิธีถาม
"ลุงก็เห็นแล้ว ทุกคนตอนนี้มีไฟกันหมด อยากทำพื้นที่ให้ดี ผมว่าเขตของเราจะต้องดีขึ้นแน่ ๆ ลุงว่าไง"
นี่เป็นความจริง คราวนี้ลุงเซวียไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้า
"เพราะฉะนั้น! ลุงต้องมีทัศนคติที่ดี เขตนี้ไม่ใช่แค่ของผม! เป็นของทุกคน! เป็นของลุงด้วย!"
"ลุงคิดถึงวันที่เราลำบากด้วยกัน ทุกคนทุ่มเทให้ที่นี่มากแค่ไหน!"
"เขตนี้ยังจะแย่ตรงไหน?"
ลุงเซวียที่เงินเดือนยังไม่ได้เลยเบิกตากว้าง งงอยู่พักใหญ่ถึงได้พยักหน้าอย่างหนักแน่น
"ถูกต้อง!"
"ใครว่าเขตนี้แย่? เขตนี้เยี่ยมไปเลย!"
ติ๊ง
ดวงตาสวี่จิ้งสั่นไหว รอยยิ้มผุดขึ้นมาทันที
สำเร็จ
คำวิจารณ์ดีของพนักงานตัวเอง ก็นับเป็นคำวิจารณ์ดีเหมือนกัน
ในตอนที่ลุงเซวียพูดจบ จำนวนคำวิจารณ์ดีก็เปลี่ยนเป็น 99 ทันที
เหลืออีกแค่คนเดียว
เขามองลุงเซวียเดินจากไป แล้วลองพูดกับพนักงานคนอื่น ๆ ทีละคน แต่กลับพบว่าทุกคนพอใจกับพื้นที่นี้อยู่แล้ว จึงไม่มีคำวิจารณ์เพิ่มขึ้น