นี่มันยังแบ่งแพตช์อีก?
“ไหนลองบอกมาทั้งสองอย่างซิ?”
เจินจวินจื่อหัวเราะหึ ๆ ส่ายหัวไปมา
“ถ้าใช้แนวคิดจิตนิยม พวกเราก็แค่พอรู้วิชาเล็กน้อย ดึงพลังปราณฟ้าดินกับพลังงานมานิดหน่อย ทำอะไรได้บ้างน่ะ~”
“แต่ถ้าใช้แนวคิดวัตถุนิยม ก็คือเราจัดวางสิ่งของเพื่อเชื่อมต่อสนามแม่เหล็กกับพลังงานจักรวาล แล้วรบกวนสนามแม่เหล็กประหลาดหรือปรากฏการณ์บางอย่างในระดับหนึ่ง...”
...
สวี่จิ้งอ้าปากค้าง
คุณอธิบายออกมาได้จริง ๆ ด้วย
เจินจวินจื่อพูดจบก็เสริมอีกประโยค
“แต่สิ่งที่คุณจินตนาการไว้ ข้าทำไม่ได้หรอกนะ จริงสิ ข้าเชื่อว่าต้องมีจอมเวทที่ทำได้อยู่ที่ไหนสักแห่งในโลก... เพราะฉะนั้น! สหาย! รีบพาข้าไปเถอะ!”
“เทพปลาคาร์ปนั่นเห็นข้าแล้วยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย อย่ากังวลไปหน่อยเลย!”
ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?
สวี่จิ้งกลอกตาในใจ
ไม่ใช่ว่าไม่มีปฏิกิริยา แต่ตอนเขาตั้งค่าให้เทพหลีเป็นมนุษย์เครื่องมือ ตอนนั้นเขาตั้งตามมุมมองของเทพเจ้า
นางไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นภูตปีศาจ ดังนั้นไม่ใช่ว่าไม่กลัวคุณ แต่ไม่เคยอยู่ในสายตาคุณตั้งแต่แรก
ล้อเล่นน่ะ เทพเจ้าจะกลัวคนธรรมดามั้ย?
เขาคิด ๆ ดู ตอนนี้ว่างก็ว่าง งานอะไรเจียงฉงก็จัดการให้หมดแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรทำ
“ถ้าอย่างนั้น... คุณมากับฉันไหม?”
“ไปเลย!”
เจินจวินจื่อรีบตอบรับ แล้ววิ่งกลับไปที่โรงแรมหยิบห่อเล็ก ๆ ออกมา
“หิ้วโน่นหิ้วนี่มาเต็มเลย เอาอะไรมาบ้าง?”