สายฟ้าสีม่วงวาบหนึ่ง ทำให้บ่อปลาหลีอวี้กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
ทั้งสามนั่งลงข้างบ่อน้ำใสอีกครั้ง หญิงสาวใช้นิ้วเท้าเขี่ยหลีพังผังในน้ำไปมา ฟังพวกเขาคุยกันด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ
"ยังไงก็เถอะ ท่านแค่ปฏิบัติกับเธอเหมือนคนธรรมดาก็พอ เสี่ยวหลี่จะยังเป็นพนักงานของอุทยานตลอดไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก"
"ใช่ ๆ ๆ ฉันอยู่ตรงนี้ก็เพื่อให้ทุกคนมีความสุขไงล่ะ~"
"……"
เจินจวินจื่อมองทั้งสองคนที่พูดคล้ายร้องเพลงประสานกัน พลางยิ้มฝืดเฝื่อน
ท่านว่ายังไงก็ว่าตามนั้นเถอะ ยังไงเขาก็สู้เธอไม่ได้อยู่ดี
ฝีมือเมื่อครู่ ขนาดเรียกเยากวางจื่อผู้เป็นอาจารย์ของเขามา ก็คงได้เป็นแค่เหยื่อล่อ
ยังไงซะ…นี่ ปลาเทพตนนี้? ก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเลย แถมยังทำอะไรที่ทำให้นักท่องเที่ยวมีความสุขอีก
สำนักฉงชิงของพวกเขาก็แค่ไม่สนใจเรื่องราวภายนอก อยู่ตรงไหนเย็นก็อยู่ตรงนั้นเถอะ
ปล่อยไปตามธรรมชาติ จะว่าเป็นการบำเพ็ญอย่างหนึ่งก็ได้เหมือนกัน~
เจินจวินจื่อถอนหายใจยาว โน้มน้าวตัวเองได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยิ้มคารวะแล้วจากไป
ส่วนสวี่จิ้งนั้น หลังจากมองตามเขาลงจากภูเขาไปแล้ว ก็หันกลับมามองเทพหลี
"อะไร?"
หญิงสาวคิดว่าเขาจะมาเอาเรื่องเธอ จึงเบะปากอย่างไม่พอใจ
"ฉันจะอึดอัดตายอยู่แล้ว นาน ๆ จะมีคนสนุก ๆ มาให้เจอสักคน ฉันจะหาอะไรแก้เบื่อไม่ได้เลยเหรอ?"
"แล้วก็ ไม่เห็นจะฟาดเขาจริง ๆ สักหน่อย?"
สวี่จิ้งหัวเราะออกมา
"ไม่ได้ว่าอะไรเธอ"
ที่จริงเขาไม่ได้ว่าเธอเลย
พูดกันตามตรง ไม่ว่าเจ้าปลาหลีตัวน้อยจะทำอะไรนั่นลงไป ยังไงเธอก็เป็นพนักงานของเขาว่าน-หยวน เป็นคนใต้บังคับบัญชาของเขา ในใจเขาแล้วมันก็เหมือนน้องสาวตัวเล็ก ๆ